Bitwa na Polach Katalaunijskich lub Bitwa pod Chalons rozegrana 7 września 451 r. pomiędzy Cesarstwem Rzymskim a Hunami. Zakończyła się zwycięstwem Rzymu.

Dowódcy

Wojskami rzymskimi dowodził Flawiusz Aecjusz, dodatkowo jego siły były wspierane przez Wizygotów (pod wodzą króla Teodoryka) oraz innych, mniejszych sojuszników. Wojskami Hunów dowodził sam Attyla.

Wprowadzenie

W 450 roku Hunowie rozpoczęli najazd na Germanię i Galię. Splądrowania nie uniknęły takie miasta jak Colonia Agrippinensis (dziś Kolonia), Magoontiacum (Moguncja), Colonia Augusta Treverorum (Trewir), Argentorate (Strasburg), Divodurum Mediomatrici (Metz), Durocortorum Remorum (Reims) i inne. Attyla musiał odstąpić od oblężenia Lutetii (Paryża), gdy na jego drodze stanęła wedle legendy św. Genowefa (do dziś patronka tego miasta). "Wiara jednej panny ocaliła miasto".
Hunowie ruszyli następnie w stronę Orleanu, gdzie znajdowały się jednyne mosty na Loarze. Orlean był wówczas potężną twierdzą i Attyla zdawał sobie sprawę, że czeka go długie oblężenie. Było to dla niego kłopotliwe, ze względu na trudności w zaopatrzeniu. Mimo prób zapłacenia za przejście, dowódca obrony, biskup Anian nie zgodził się przepuścić najeźdzców, licząc na szybkie dotarcie posiłków Aecjusza. Rozpoczęło się oblężenie.
14 czerwca 451 r. posiłki nadeszły i pokonały Hunów. Attyla nie słuchał rad doradców, którzy zalecali odwrót, lecz zdecydował się zapytać jasnowidzów. Ich proroctwo mówiło, że jeśli stoczy bitwę, to w niej "zginie jego największy wróg". Attyla zdecydował się zostać, zaś jako jej miejsce wybrał Pola Katalaunijskie (Campi Catalaunici).

Bitwa

Sojusznikami Hunów były plemiona germańskie: Frankowie Rypuarscy (dowódca Gundobald), Gepidowie (Ardaryk), oraz Ostrogoci (Walamir).
Aecjusz, dowódca i polityk, stosował w praktyce rzymską zasadę "dziel i rządź" (divide et impera). Przede wszystkim, zdołał zjednać sobie Wizygotów, nienawidzących Ostrogotów, Franków Salickich, którzy pałali żądzą krwi do Franków Rypuarskich, Burgundów, którzy chcieli zemsty za splądrowanie ich ziem, oraz szeregu mniejszych sojuszników, w tym Alanów Sangibana, który jeszcze pod Orleanem był po stronie Hunów.
W pierwszej linii, pośrodku wojsk rzymskich walczył Sangiban. Attyla zauważył go i pałając żądzą zemsty przypuścił na niego atak. Aecjusz nie ruszył swoich odwodów, pozbywając się tym samym niewygodnego sojusznika. Sangiban zginął, zaś centrum wojsk rzymskich słabło. Jednocześnie na prawym skrzydle Attyli walczyli Ostrogoci z Wizygotami. Wizygoci zaczęli cofać się, za nimi ruszyli Ostrogoci oddalając się od Attyli. Jednak odwrót Wizygotów był pozorowany. Ostrogoci zostali odciągnięci od głównych sił i wtedy na ich flance pojawiła się ciężka jazda Teodoryka.
Szarża Teodoryka uratowała Rzymian. Hunowie, nie mający możliwości obrony, w panice wycofali się. W czasie zwycięskiego ataku Teodoryk zginął z rozkazu Aecjusza, który nakazał jednemu ze swych dowódców zgładzić króla Wizygotów. W praktyce to dzięki Teodorykowi Aecjusz wygrał bitwę i nie dopuścił Attyli do marszu na Rzym.

Po bitwie

Aecjusz natychmiast rozpoczął intrygi. Wizygoci, z nowym królem, stali się marionetką w jego rękach. Rzymianin doprowadził do osłabienia swojego sojusznika. Choć cesarstwo rzymskie było ocalone, to Teodoryk był jedynym władcą, który mógł je przywrócić do potęgi. Intrygi Aecjusza nie zapobiegły drugiemu najazdowi Hunów (452), tym razem na Włochy. W następnych latach bezbronna Galia nie zdołała uchronić się przed najazdami kolejnych barbarzyńców. Wizygoci i Frankowie odzyskali potęgę i założyli nowe państwa, a cesarstwo zachodniorzymskie zniknęło z kart historii w 25 lat po zwycięstwie na Polach Katalaunijskich.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.