Zahir ad-Din Muhammad Babur (albo Baber, Babar - per. 'tygrys') (ur. 14 lutego 1483 - zm. 26 grudnia 1530) - był timurydzkim księciem z krwią Czyngis-chana i Tamerlana w żyłach, założycielem dynastii Wielkich Mogołów. Swą młodość spędził na ciężkich walkach z Uzbekami, którzy pod wodzą chana Muhammada Szejbaniego zajęli Samarkandę, starą stolicę Timura. Znużony bezowocną walką Babur skierował się w stronę Indii.
W 1504 podporządkował sobie Kabul i Kandahar, w 1519 Pendżab, który płacił mu trybut. W 1526 pokonał w bitwie pod Panipatem sułtana delhijskiego Ibrahima Lodiego, zajął Delhi i Agrę. W 1527 pokonał pod Chanwą koalicję Radźputów i opanował Nizinę Hindustańską. W 1529 zdobył Gwalior i dotarł do granic Bengalu i Himalajów.
Wybitny wódz, polityk, protektor nauki i sztuki. Autor pamiętników Baburname, traktatu o sprawowaniu rządów i utworów poetyckich.
Бабур
بابر
بابر
Babyr Zahyretdin Muhammet
بابۇر
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.