Attalos I Soter (Zbawca) (269 p.n.e.-197 p.n.e.), król Pergamonu w latach 241-197 p.n.e., z dynastii Attalidów. Jego matką była księżniczka syryjska o imieniu Antiochis, z dynastii Seleucydów. Żoną Attalosa była Appolonis, która dała mu czterech synów: Eumenesa, Attalosa, Fileterusa i Ateneusa.
Attalos panował po Eumenesie I. Był jego bratankiem i adoptowanym synem. W 240 p.n.e. odparł najazd Galatów - azjatyckich Celtów i przybrał przydomek Soter. Za jego panowiania Pergamon przeistoczył się w jedno z najważniejszych centrów kultury helleńskiej. Attalos I założył słynną w hellenistycznym świecie Bibliotekę Pergameńską; w Delfach wzniósł piękną kolumnadę, a na Delos konny posąg pergamońskiego wodza Epigenesa oraz pomnik ku czci własnych zwycięstw nad Galatami. Atenom ufundował zaś cztery grupy posągów przedstawiające kolejno: walkę bogów olimpijskich z Gigantami, zmagania Ateńczyków z Amazonkami, bitwę pod Maratonem oraz klęskę celtyckich Galatów. Na akropolu pergamońskim ufundował, wykonany z brązu, pomnik zwycięstwa, który znany jest z marmurowych kopii rzymskich: Umierający Gal i Gal zabijający żonę. Podczas I wojny macedońskiej doszedł do porozumienia z dowódcą rzymskiej floty Waleriuszem Lewinusem i został sojusznikiem Rzymu w jego wojnie przeciw Filipowi V Macedońskiemu i Hannibalowi. W 201 p.n.e. po niezbyt dla siebie udanych starciach z flotą macedońską, Attalos, wysłał do Rzymu poselstwo, w którym uczestniczyli również Rodyjczycy, z prośbą o militarną pomoc. Konsekwencją tej dyplomacji było rozpoczęcie II wojny macedońskiej.
W 205 p.n.e. przyjął delegację rzymską i wydał jej czarny kamień czczony w sanktuarium w Pesynuncie. Relikwia została wywieziona do Rzymu, co dało początek kultowi Kybele w Urbe.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.