Antropozofia (dosłownie mądrość ludzka) to światopogląd stworzony przez Rudolfa Steinera (1861-1925). Również można powiedzieć, że jest to odmiana gnozy.
Rudolf Steiner opracował doktrynę antropozoficzną bazując na teozofii głoszonej przez Helenę Bławatską (1831-1891). W przeciwieństwie do teozofii, odrzucającej zdecydowanie chrześcijaństwo, antropozofia jest przedstawiana jako humanistyczna doktryna związana ze chrześcijaństwem i obok tego integrująca pierwiastki buddyzmu. Jednocześnie jest znamienna związkami z filozofią przyrody Goethego oraz religijnym biologizmem Ernsta Haeckla.
Filozoficzne zasady antropozofii Rudolf Steiner przedstawił w swym podstawowym dziele Die Philosophie der Freiheit.

Doktryna antropozoficzna

Jako przykład sposobu działania R. Steinera poniżej fragmenty ćwiczeń duchowych (autopsychoterapeutycznych).

Warunki poznania wyższych światów

  • Negatywne myślenie niszczy siły duszy do wyższego poznania.
  • Należy wyszukiwać wszędzie w otoczeniu swoim, w przeżyciach swoich to, co zmusi cię do podziwu i czci.
  • Gdy ganię w spotkanym człowieku jego słabości, pozbawiam się wyższej siły poznania; gdy usiłuję z miłością zagłębić się w jego zaletach, zbieram w sobie taką siłę.
  • Każda idea, która ci się stanie ideałem, stwarza w tobie siły życiowe.
  • Stwórz w sobie chwile wewnętrznego spokoju i ucz się w tych chwilach odróżniać istotne od nieistotnego.

Stopnie wtajemniczenia

  1. Przygotowanie
  2. Oświecenie (kontrola myśli i uczuć)
  3. Wtajemniczenie

Przygotowanie do wtajemniczenia

Medytacja o bujnym, rosnącym i rozwijającym się życiu.
Na przemian zwracać uwagę na to co rośnie, kwitnie, wzrasta - i na to co więdnie i zamiera. Nie należy gubić się w domysłach, co ta, lub owa rzecz oznacza - dozwól, by rzeczy same ci to powiedziały.
Uczucia i myśli są rzeczywistymi faktami. Uczucia i myśli oddziaływują na siebie wzajemnie.
Nie zezwalaj sobie na dowolne bujanie w myślach, na uczucia przypadkowo wzbierające i opadające.
Dźwięk wydawany przez istoty żywe zwiastuje coś, co leży poza twoją własną duszą. I w tym obcym trzeba się zagłębić. Odczuwać w ten sposób całą przyrodę.
Przysłuchuj się mówieniu innych ludzi w taki sposób, by własne wnętrze milczało, aby zamilkło wszelkie rozumowe osądzanie, lecz również uczucie niezadowolenia, niezgody lub przytakiwania. Przysłuchuj się słowom drugiego z zupełnym wyłączeniem siebie, swej osoby, swych mniemań i sposobu odczuwania.

Oświecenie (kontrola myśli i uczuć)

Ćwiczenie: oglądanie w sposób określony różnych tworów przyrody:
  • przejrzystego, pięknie ukształtowanego kamienia,
  • rośliny,
  • zwierzęcia.
Najpierw zwróć całą uwagę na porównanie kamienia ze zwierzęciem. Następnie porównaj je z rośliną. Nie znajdziesz w przyrodzie dwóch jednakowych kamieni, liści, zwierząt.
Ćwiczenie: Połóżmy przed sobą małe nasienie rośliny. Najpierw jasno zdajmy sobie sprawę z tego, co rzeczywiście widzimy oczyma. Opiszmy sobie formę, barwę i wszystkie inne właściwości nasienia. Jeśli nasienie posadzimy w ziemię, powstanie bogato ukształtowana roślina. Uprzytomnijmy sobie tę roślinę. Wybudujmy ją sobie w fantazji. Co sobie teraz wyobrażam w fantazji mojej, to rzeczywiście wydobędą z nasienia siły ziemi i światła.
Gdybym miał przed sobą przedmiot sztuczny, żadne siły ziemi i światła nie wydobyłyby z niego rośliny.
W nasieniu spoczywa już w sposób utajony - jako siła całej rośliny - to co później z niej wyrośnie.
W sztucznym naśladownictwie siły tej nie ma. A jednak dla moich oczu oba są pozornie równe.
Rzeczywiste nasienie zawiera zatem w sposób niewidzialny coś, czego w naśladownictwie nie ma. Na to niewidzialne zwróćmy teraz uczucia i myśli.
Wyobraźmy sobie: to niewidzialne zmieni się później w widzialną roślinę, którą będę miał w postaci i barwie. NIEWIDZIALNE STANIE SIĘ WIDZIALNYM Nie popadać w marzycielstwo. Bystry rozum, trzeźwość - zachować w każdej chwili. Nie ulegać mrzonkom.

Wtajemniczenie

O tajemnicach bytu może człowiek w rzeczywistości tyle się dowiedzieć, ile to odpowiada stopniowi jego dojrzałości. Na tym jedynie polegają przeszkody do wyższych stopni wiedzy i mocy.

Praktyczne wskazówki

  • Cierpliwość
czyli spokojne oczekiwanie pewnego stopnia oświecenia, zamilknąć muszą pożądanie i żądza. Jedna jest tylko droga do pozbycia się swoich błędów i słabości, a tą drogą jest należyte ich poznanie.
  • Gniew, irytacja nie dozwalają rozwinąć się drzemiącym zdolnościom.
Jeśli ktoś do mnie przemówi, a ja mu mam odpowiedzieć, dołożyć muszę starań, by raczej uwzględnić jego mniemanie, uczucie, nawet uprzedzenie, niż to, co bym sam w omawianej sprawie miał do powiedzenia.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.