Aleksandr Wasiljewicz Suworow (Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров) - (ur. 24 listopada 1729 - zm. 18 maja 1800), książę, rosyjski dowódca. Był sławny z powodu swoich sukcesów militarnych.
W latach 1768-1772 walczył z konfederatami barskimi. W 1773 podbił ziemie Tatarów nogajskich. W latach 1787-1791 podczas wojny z Turcją rozbił przeciwnika pod Fokszanami i zdobył Izmaił. W roku 1794 brał udział w powstaniu kościuszkowskim, gdzie walczył m.in. w bitwie pod Maciejowicami oraz zdobył Warszawę (dokonując rzezi ludności Pragi), za co został awansowany do stopnia feldmarszałka. W 1799 dowodził wojskiami austriacko-rosyjskimi walczącymi we Włoszech z Francuzami i odniósł tam wiele zwycięstw (m.in. nad Trebbią i pod Novi). Za swoje sukcesy we Włoszech został mianowany generalissimusem i księciem italskim. Zmarł w 1800, został pochowany w Petersburgu.
Analitycy twierdzą, że swoje sukcesy Suworow zawdzięczał sposobowi walki: posyłał ludzi do boju na bagnety, a kto zawracał, zostawał zastrzelony. To mobilizowało żołnierzy do walki tak, że byli niepokonani.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.