Alanowie zwani również "Asami"- lud pochodzenia irańskiego. Pierwsza wzmianka o Alanach pochodzi z I wieku n.e. Byli ludem pasterskim zajmującym się hodowlą koni. Żyli na południe od Kaukazu. W zbrojnych wyprawach najeżdżali państwo Partów, a także wschodnie prowincje Cesarstwa Rzymskiego. W 374 roku zostali podbici przez Hunów, do których musieli się przyłączyć. Razem z Hunami wyparli Ostrogotów ze wschodniej Europy. Później osiedlili się na nizinie panońskiej. Część Alanów pozostała jednak na wschodzie. Zostali stamtąd wyparci przez Hunów w latach 405-406 n.e. Pod koniec 406 roku przekroczyli wraz z Wandalami i Swebami zamarznięty Ren w pobliżu Moguncji. Osiedlili się w Galii nad środkową Loarą. W 418 roku zostali pobici przez Wizygotów. Uczestniczyli w słynnej bitwie na Polach Katalaunijskich.
Duża grupa Alanów towarzyszyła Wandalom w wyprawie do Afryki i współtworzyła tamtejsze państwo Wandalów. Stąd wywodzi się oficjalny tytuł królów wandalskich w Afryce: "król Wandalów i Alanów" (rex Wandalorum et Alanorum).
Potomkami Alanów są Osetyjczycy.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.