Akita
Inna nazwa rasy
Akita inu
Kraj pochodzenia
Japonia
Klasyfikacja
FCI: Grupa V Sekcja 5
AKC: ?
ANKC: Grupa ?
CKC: Grupa ?
KC: ?
NZKC: ?
UKC: ?
Wzorzec rasy (linki zewnętrzne)
FCI
Akita (jap. 秋田犬 - Akita inu; z jap. inu - pies)
Jedna z ras psów.
Według klasyfikacji FCI należy do grupy V, obejmującej szpice i psy w typie pierwotnym, ściślej do sekcji 5 - szpice azjatyckie i rasy pokrewne. Wpisany do wzorców ras pod numerem 255 (ostatnie zmiany we wzorcu z dnia 13-03-2001). Nie podlegają próbom pracy (do uzyskania praw hodowlanych lub championatu międzynarodowego nie są wymagane wyniki konkursów lub zawodów).

Rys historyczny

Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na najgrubszego zwierza - dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Jak wszystkie pozostałe, powstała skutkiem wymieszania się psów dingo z północnymi szpicami. Psy te przybywały do Japonii z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e.
Psy podobne do akity istniały rzekomo już 5000 lat temu. Niewątpliwie towarzyszyły samurajom i od tego czasu zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły wielką wartość.
Następne stulecia, obfitujące w wojny a później i II wojna światowa drastycznie przetrzebiły pogłowie tej pięknej rasy. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniósł renesans rasy, uznanej niemal za symbol narodowy. Pod nazwa nippon inu, czyli po prostu "japońskiego psa" akita doczekał się państwowego protektoratu i w roku 1931 oficjalnie został ogłoszony "narodowym psem Japonii".
Japoński wzorzec rasy pochodzi z 1938 roku - wówczas to postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk.
Powojenna hodowla akita-inu w Japonii dążyła do uzyskania typu psa silnego i mocnego, ale jednak przede wszystkim o cechach szpica, czyli eliminowano naleciałości walczących molosów.
Akita to historyczny symbol psiej wierności - przykładem jest opowieść o psie Hachiko, który przez prawie 10 lat czekał na powrót swego pana Ueno - nie wiedząc, że ten zmarł nagle w miejscu pracy.

W Polsce

Do Polski pierwszą akitę przywieziono do hodowli Skierdy w roku 1990, ale pierwsze akity w czystym typie japońskim dotarły do naszego kraju dużo później z Holandii i Francji. Dwa szczenięta sprowadzone zostały do Polski z Japonii, zaś później dorosły (urodzony w Japonii) i utytułowany już pies DAICHI GO NIIGATA KURIYAMA.

Cechy charakterystyczne

Umaszczenie: białe, czerwone, pręgowane, sezamowe (czyli czerwona sierść z czarnymi końcówkami). Każde umaszczenie oprócz białego musi mieć białe znaczenia (urajiro) po bokach kufy, na policzkach, po spodniej stronie żuchwy, szyi, piersi, tułowia i ogona, po wewnętrznej stronie kończyn przednich i tylnych (wszystko co dotyka ziemi musi być białe).
Akity jako psy myśliwskie cenione są za ich upór, zawziętość i bezwzględność w walce, a także pasję łowiecką - niezwykłość ich polega między innymi na tym, że w przeciwieństwie do większości psów myśliwskich akity polują i walczą w absolutnej ciszy.

Charakter

Inteligentny, spokojny, odporny, silny, indywidualista w każdym calu. Jest to rasa bardzo niezależna, mająca mocny i zdecydowany charakter i wymagająca niezwykle konsekwentnego prowadzenia. Jest psem niezwykle, wręcz legendarnie przywiązującym się do człowieka (pies jednego właściciela!). Bardzo pewny siebie, twardy, nie nadaje się więc dla osób słabych, niezdecydowanych i nerwowych, gdyż istnieje ryzyko, iż je zdominuje. Jest niezawodnym, czujnym a zarazem raczej cichym stróżem (nie szczeka bez powodu) i obrońcą swojej rodziny. Nie nadaje sie za to do pilnowania pustych posesji, gdyż wymaga stałego i bardzo dobrego kontaktu z rodziną. Jeśli mieszka na zewnątrz musi być często zapraszany do domu i musi czuć, że tam przynależy. Odpowiednio wychowany i znający swoje miejsce w rodzinie (po najmłodszym dziecku) jest świetnym psem rodzinnym.

Wychowanie

Należy bezwzględnie przestrzegać zasad, które nie pozwolą mu na próby zajęcia wyższego miejsca w hierarchi stada, czyli zdominowania słabszych członków rodziny (np. dzieci). Nie jest to pies dla każdego i jego wybór na towarzysza rodziny powinien być dobrze przemyślany, gdyż ze względu na upór i pasję łowiecką oraz tendecje do dominacji nad innymi psami (zwłaszcza tej samej płci) nie jest to pies łatwy do prowadzenia. Potrzebuje dużo zrozumienia i konsekwencji w postępowaniu. Łatwiejsze do ułożenia (bardziej rodzinne) są na ogół suki, ale nie jest to żelazną regułą.

Pielęgnacja

Jest łatwy do pielęgnacji.

Wymiary

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.