Adam Stefan Sapieha (ur. w 1867, zm. 23 lipca 1951) – kardynał, książę, arcybiskup krakowski.
Święcenia kapłańskie otrzymał w 1893 roku z rąk sufragana lwowskiego Jana Puzyny w kaplicy seminaryjnej we Lwowie. W 1896 uzyskał stopień doktora obojga praw na Uniwersytecie Laterańskim. W 1905 został powołany do Rzymu na szambelana papieskiego, gdzie pełnił także funkcje doradcze w sprawach Kościoła Polskiego na terenie zaborów. Była to realizacja pomysłu lwowskiego arcybiskupa ormiańskiego Józefa Teodorowicza (z którym Sapiehę łączyła wieloletnia przyjaźń), by w Kurii rzymskiej umieścić „ambasadora” spraw Kościoła polskiego.
W 1911 cesarz Franciszek Józef nominował Sapiehę na ordynariusza krakowskiego a konsystorz przyjął tę nominację. Sapieha otrzymał sakrę biskupią z rąk papieża św. Piusa X w Kaplicy Sykstyńskiej. W 1915 założony przez Sapiehę komitet ratunkowy otrzymał statut i nazwę: Książęco-Biskupi Komitet Pomocy dla Dotkniętych Klęską Wojny (KBK). W listopadzie 1922 biskup Sapieha został wybrany na senatora z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej. Po zabójstwie prezydenta Narutowicza zarządził nabożeństwa żałobne i wydał odezwę piętnującą zbrodnię.
W roku 1926 Sapieha otrzymał doktorat honoris causa Wydziału Teologicznego UJ.
Po aresztowaniu we wrześniu 1930 przywódców opozycji i osadzeniu ich w twierdzy brzeskiej, arcybiskupi Sapieha i Teodorowicz, w przeciwieństwie do kardynała Kakowskiego i prymasa Hlonda, byli zwolennikami ostrego potępienia działań władz.
W ostatnich latach niepodległości był skłócony z sanacją, m.in. sprzeciwiał się złożeniu zwłok J. Piłsudskiego na Wawelu (tzw. konflikt wawelski, związany z przeniesieniem trumny Józefa Piłsudskiego z krypty św. Leonarda pod Wieżę Srebrnych Dzwonów).
Podczas II wojny światowej, pod nieobecność przebywającego w Rzymie prymasa Augusta Hlonda, był faktycznym przywódcą Kościoła i jednym z przywódców narodu. Od pierwszych dni okupacji związany z działalnością niepodległościową. Współpracował z rządem polskim na emigracji.
W marcu 1945 pod jego patronatem rozpoczęto wydawanie Tygodnika Powszechnego. W 1950 był inspiratorem i współautorem listów protestacyjnych Episkopatu Polski do prezydenta Bolesława Bieruta, potępiających represje i prześladowania Kościoła w Polsce.
Kapelusz kardynalski otrzymał w 1946 z rąk papieża Piusa XII. W 1949 nowy prymas Stefan Wyszyński, dotychczasowy biskup ordynariusz lubelski, złożył przysięgę na ręce kardynała Sapiehy.
23 lipca 1951 Sapieha zmarł. Jego pogrzeb 28 lipca przekształcił się w ogromną manifestację. Pochowany został w katedrze wawelskiej, w krypcie pod konfesją św. Stanisława.
Biograf kardynała Jacek Czajowski tak pisze o zaproszeniu Sapiehy przez Gubernatora Franka na obchody urodzin Hitlera w kwietniu 1942 roku
Powiedział niemieckiemu urzędnikowi  nie!. Oni i tak nic nie zmienią, natomiast sfotografują mnie i napiszą w dziennikach, że polski biskup w dniu urodzin Hitlera przybył z życzeniami. Proszę mu powiedzieć, że nie przyjdę.

Józef Dużyk w swoim artykule Książę Kościoła opublikowanym niedawno w Dzienniku Polskim przypomniał też, że znane są szeroko szczegóły przyjęcia Franka w pałacu biskupim przydziałowym stęchłym chlebem i marmoladą.
Linki: Strona poświęcona Adamowi kardynałowi Sapiesze

poprzednik:
Jan Puzyna
Biskupi krakowscy od 1926 arcybiskupi
1911 - 1951
następca:
Eugeniusz Baziak

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.