Acedia – (gr. akēdía, akedeía - beztroska, obojętność) - w teologii wypalenie religijne, apatia i obojętność, tzw. „choroba mnichów”. Objawia się przygnębieniem, smutkiem, brakiem motywacji do działania, brakiem zaangażowania i nadziei, zniechęceniem, wyczerpaniem, zobojętnieniem i wrażeniem duchowej pustki. Prawdopodobnie pojawia się w efekcie długotrwałego odosobnienia i braku stymulacji zewnętrznej w monotonnym życiu zakonnym, ale dokładny mechanizm tego zaburzenia nie został rozpoznany. Obecnie acedię traktuje się jak rodzaj depresji.
Acedię uważano niegdyś za przejaw lenistwa w wierze i jeden z grzechów głównych. Nazywano ją „południowym demonem”, widząc w niej nieczystego ducha, który nawiedzając mnichów, odbierał im wiarę w sens życia, pracy i modlitwy. Uważano ją także za „gorycz duszy wyjałowionej” i potępiano jako przyczynę bezsilności, niedbalstwa, gnuśności. Według Dantego ludzie obciążeni grzechem acedii pokutowali aż w czwartym kręgu piekieł.
Niemal poetycki i przejmujący, choć krótki opis acedii dał w swej książeczce "Melancholia. O tych co nigdy nie odnajdą straty" Marek Bieńczyk.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.