Abchazja
(Flaga Abchazji) (Godło Abchazji)



Języki abchaski, rosyjski
Stolica Suchumi
Głowa państwa Siergiej Bagapsz
Powierzchnia
 - całkowita

8,6 tys km2
Liczba ludności
 - ogółem na rok (2001)
 - gęstość zaludnienia
 - narodowości







250000
60 osób/ km2
Abchazowie, Ormianie,
Rosjanie, Grecy,
Gruzini (w chwili wybuchu
wojny 1992-1994
stanowili 46% ludności).
Ludność skupiona
głównie na wybrzeżu i
niższych partiach gór.
Jednostka monetarna rubel rosyjski
Sytuacja polityczna Niejasna

Abchazja, Abchaska Republika Autonomiczna - formalnie, zgodnie z prawem międzynarodowym jest republiką autonomiczną, wchodząca w skład Gruzji, de facto jednak jest to zupełnie niezależne państwo, dość blisko związane z Federacją Rosyjską, lecz nieuznawane przez żadne państwo na świecie, łącznie z Rosją. Istnieje możwliwośc formalnego uznania państwa na arenie międzynarodowej w związku ze zmianami zachodzącymi w kraju, do którego formalnie należy Abchazja (Gruzja).

Ukształtowanie powierzchni

Większą część terytorium zajmują południowe stoki głównego grzbietu Kaukazu (ważniejsze przełęcze: Kłuchorska i Maruchska) oraz jego odgałęzienia: na północnym-zachodzie Góry Gagryjskie, w centrum Góry Bzypijskie i Góry Abchaskie, na południowym-wschodzie Góry Kodorskie). Najwyższy szczyt Dombaj-Ulgen (4046 m n.p.m.). W północnej części krainy góry dochodzą bezpośrednio do urwistych brzegów Morza Czarnego - często występują tutaj nadmorskie osuwiska. Bardziej na południe, począwszy od rzeki Kodori, wzdłuż wybrzeża, rozciąga się stopniowo rozszerzający się ku południowemu wschodowi fragment Niziny Kolchidzkiej. Od gór jest on oddzielony strefą przedgórzy. W znacznej części kraju szeroko rozwinięte zjawiska krasowe; największe jaskinie: Nowoatońska, Pantiuchina, Śnieżna.

Budowa geologiczna i zasoby mineralne

Niewielkie zasoby węgla kamiennego, rud cynku, ołowiu, miedzi, rtęci i barytu, surowców budowlanych. Liczne źródła mineralne (miejscowość Awdachara).

Hydrografia

Główne rzeki: Kodori, Bzyb, Gumista, Galidzga, mają charakter górski. Jezioro: Rica.

Klimat

Na wybrzeżu klimat podzwrotnikowy, wilgotny, w górach od 500 do 2000 m n.p.m. górski umiarkowany, powyżej 2000 m n.p.m. - górski chłodny.
Średnia temperatura w styczniu od –2°C do 4–7°C, w lipcu 16–24°C, roczne opady 1300–2400 mm.

Gleby

Na wybrzeżu i pogóru przeważają czerwonoziemy i żółtoziemy, wyżej gleby próchniczno-węglanowe, brunatne gleby leśne i gleby górskie.

Roślinność

Pierwotna roślinność, chroniona w rezerwatach (Rica, Gumistyński, Pschuski, Picundyjsko-Miusserski) to do wys. 1000 m n.p.m. zrzucające na zimę lasy liściaste (buk, kasztan, dąb, grab) z podszytem z wiecznozielonych krzewów (laurowiśnia, rododendron, ostrokrzew, bukszpan). Wyżej górskie lasy bukowe i bukowo-jodłowe. Powyżej górnej granicy lasu roślinność piętra alpejskiego i turniowego.
Lasy do dziś zajmują ponad 55% powierzchni.

Świat zwierzęcy

W lasach występują niedźwiedzie, dziki, jelenie, sarny, żubry. Z ptactwa bażanty.

Demografia

Skład etniczny (sprzed czystki etnicznej): Gruzini - 46%, Abchazowie - 18%, Rosjanie - ok. 10%, Ormianie - ok. 10%, Grecy.
Obecnie Abchazowie - ok. 50%
Większe miasta: Gagra, Tkwarczeli, Gudauta, Picunda.

Gospodarka

Obecnie ogólna sytuacja gospodarcza bardzo zła (90% bezrobotnych, nędza, głód, brak prądu, nie działa poczta, zamknięte są szkoły).

Rolnictwo

Uprawa winorośli, cytrusów, herbaty, drzewa tungowego i roślin olejkodajnych, hodowla, pszczelarstwo

Przemysł wydobywczy

wydobycie węgla kamiennego, rud cynku, ołowiu, miedzi, rtęci i barytu.

Przemysł przetwórczy

rozwinięty przemysł spożywczy (herbaciany, winiarski, tytoniowy).

Usługi

Ważny ośrodek turystyczny (liczne kąpieliska i uzdrowiska).

Komunikacja

Doliną Kodori biegnie Suchumska Droga Wojenna (ze Stawropola). Główny port morski i lotniczy w Suchumi.

Historia

Obszar zamieszkany już w paleolicie jeden z najwcześniejszych ośrodków rolnictwa i obróbki metali. W I tysiącleciu p.n.e. część starożytnego królestwa Kolchidy, skolonizowany przez Greków, 65 p.n.e. przejęty przez Rzymian, od IV wieku. pod wpływami Gruzji (część Lazyki), chrystianizacja (przez Bizancjum) na początku VI wieku, w IX i X wieku niepodległa Abchazja ze stolicą w Kutaisi, którego władca Leon II ogłosił się królem. Abchazja przeżywała rozkwit, rozszerzając panowanie na sąsiednie księstwa, m.in. Imeretię i Kartlię. Następnie przyłączona do Gruzji (po objęciu jej tronu 978 przez króla gruzińskiego Bagrata III). W XV–XIX wieku staje się księstwem zależnym od Turcji (islamizacja, głównie odłam sunnicki). W 1810 po zwycięskiej wojnie z Turcją Abchazję zajęła Rosja (formalnie rządził książę abchaski). W 1864 włączono Abchazję bezpośrednio do administracji rosyjskiej jako suchumski oddział wojskowy. Zniszczona podczas wojny rosyjsko-tureckiej 1877-1878. W 1917–1921 Abchazja wchodziła w skład niepodległej Gruzji. Od 1921 po podboju przez Armię Czerwoną jako Abchaska Republika Socjalistyczna. W 1931 włączona dekretem Stalina do Gruzji . W 1992 proklamowała niepodległość, co było przyczyną dwuletniej krwawej wojny z Gruzją. W 1994 podpisano w Moskwie porozumienie, rozszerzające zakres autonomii abchaskiej w ramach państwa gruzińskiego. Na jego mocy w Abchazji stacjonują Kolektywne Siły Pokojowe (złożone wyłącznie z żołnierzy rosyjskich).
Аҧсны
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.