Świątynia Jerozolimska (hebr. bajt Jahwe = dom Jahwe) - jedyna świątynia judaizmu stojąca niegdyś w Jerozolimie. Powstała w latach 966 p.n.e.-959 p.n.e. za czasów króla Salomona, który podobno wzniósł ją w ciągu 7 lat na miejscu wskazanym uprzednio przez króla Dawida, na wzgórzu Moria ("święta skała") w północno-wschodniej części Jerozolimy, na którym Abraham miał złożyć w ofierze na żądanie Boga Jahwe swego syna Izaak). Do Świątyni, otoczonej kilkoma dziedzińcami, przylegał od południa zespół pałacowy. Pierwsza Świątynia została zniszczona przez Nabuchodonozora II w 586 roku p.n.e.
Świątynia_Jerozolimska -
W świątyni tej przedmiotem kultu była Arka Przymierza (hebr. aron berit), czyli drewniana skrzynia, w której przechowywano tablice z tekstem Dekalogu, które Mojżesz otrzymał od Boga na górze Synaj (Horeb). Arka stała w specjalnym pomieszczeniu, zwanym "Świętym Świętych" (Miejscem Najświętszym), które było odseparowane od reszty świątyni specjalną zasłoną, za którą nie wolno było nikomu wchodzić.
Budynek Świątyni składał się z kilku pomieszczeń: najpierw był przedsionek (hebr. ulam), dalej główne pomieszczenie ze stołem na chleby pokładne, dziesięcioma świecznikami i ołtarzem ofiarnym (hebr. hekal), a za nim "Święte Świętych" (hebr. debir) z Arką Przymierza i cherubinami.
Przełożonym Świątyni był arcykapłan.
Po zburzeniu Pierwszej Świątyni (586 p.n.e.) i powrocie z niewoli babilońskiej (536 p.n.e) wzniesiono Drugą Świątynię (520 p.n.e-515 p.n.e.), o wiele skromniejszą, później kilkakrotnie przebudowywaną.
W świątyni tej nie było już Arki Przymierza, jednak było tam pomieszczenie za zasłoną, w którym jak wierzono "mieszkał" Bóg i do którego podobnie jak niegdyś do pomieszczenia z Arką nie wolno było nikomu wchodzić. Za panowania Heroda Wielkiego Druga Świątynia została rozebrana i wybudowana na nowo wraz z rozległymi, monumentalnymi dziedzińcami.
W roku 70 po nieudanym powstaniu Żydów Rzymianie zburzyli Świątynię. Jedyną jej pozostałością są resztki okalającego ją muru - tzw. mur zachodni, Polakom lepiej znany jako Ściana Płaczu. Od XVI wieku jest ona świętym miejscem judaizmu. Żydom udała się jeszcze na krótko zbudować na wzgórzu prowizoryczną świątynię podczas powstania Bar-Kochby (lata 132-135).
Obecnie w Izraelu istnieją grupy osób poważnie myślące o budowie III Świątyni. Istnieje Instytut Świątynny, który kształci kapłanów, odtwarza stroje i przybory liturgiczne oraz instrumenty dla orkiestry lewitów. Na przeszkodzie tym planom stoi muzułmańska Kopuła Skały (znana też jako Meczet Omara), która prawdopodobnie przykrywa teren na którym znajdowało się "Święte Świętych" starożytnej Świątyni. Według proroctw biblijnych Świątynia zostanie odbudowana na pewno po powtórnym przyjściu Chrystusa i założeniu przez niego Tysiącletniego Królestwa.
Synagogi, stanowiące miejsce modlitw, nigdy nie pełniły takich funkcji jak Świątynia Jerozolimska, która była dla Żydów jedyną świątynią jedynym miejscem, w którym można było składać ofiary ze zwierząt i płodów rolnych. Poza tym funkcjonariuszami Światyni byli kapłani na czele z arcykapłanem, a w synagogach główną rolę odgrywają rabini, kórzy wcale nie muszą pochodzić z rodu kapłańskiego.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.