motyw z języka Polskiego na temat:

Analiza i interpretacja wybranego wiersza Jana Andrzeja Morszyna

Zmiana wersji
Wyślij / drukuj

Analiza i interpretacja wiersza p. t. „Koniec wieku XIX” Kazimierza Przerwy - Tetmajera



Młoda Polska wyrosła na gruncie przemian społecznych, takich jak rozwój kapitalizmu, Rewolucja przemysłowa, urbanizacja. Przemiany te powodowały zmiany obyczajowości, poczucie braku stabilizacji, wynikające również z klęski programów i haseł pozytywistycznych. Ludzie żyjący w ostatnim dziesięcioleciu XIX w. czuli się zagrożeni przez cywilizację i Bali się niepewnej przyszłości. Czynniki powyższe spowodowały wykształcenie się nowej postawy zwanej dekadentyzm. Dekadentyzm był jednym z prądów w literaturze końca XIX wieku. Schyłek wieku skłaniał do pesymizmu, do przekonania o nieuchronnej klęsce, katastrofie, spowodowanej rozwojem cywilizacji, dlatego pojawiły się nastroje apatii, zniechęcenia, poczucie zagrożenia i kryzysu kultury. Była to Choroba końca wieku, świadomość lęku przed nieznanym. Postawa dekadencka charakteryzowała się bezsensami działania, biernością i skłonnością do buntu. Przejawy tej postawy dostrzegamy w twórczości wszystkich poetów Młodej Polski, ale najwyraźniej zaznaczały się w wierszach Kazimierza Przerwy – Tetmajera, który nazwany jest bardem pokolenia. Manifestem pokolenia nazwać można Wiersz „Koniec wieku XIX”. Przedstawia to zbrojowy Podmiot liryczny wiersza – my. Opisana jest rozmowa z jednym z przedstawicieli tego pokolenia, z „człowiekiem z końca wieku” i zadaje Szereg pytań retorycznych, dotyczących postawy wobec życia. Pytania te wyczerpują postawy wynikające ze światopoglądu pozytywistycznego (aktywizm, rozum, nauka) jak i romantycznego (walka, uczucia, emocje). Wszystkie zostają zanegowane, np.: „… Idea? Ależ lat już minęły tysiące A Idee są zawsze tylko ideami… Walka? Ale Czyż Mrówka rzucona na szyny może walczyć z pociągiem nadchodzącym w pędzie. Rozpacz? … Wiec za przykładem trzeba iść skorpiona co się zabija, kiedy otoczą go żarem? Człowiek końca wieku jest zniechęcony do życia, nie może znaleźć jego sensu, nie umie bronić się przed złem. Stracił wiarę w Boga, w siłę i godność człowieka, nie wierzy ani w rozum, ani w potęgę uczucia. Jest bezbronny. Wiersz „Koniec wieku XIX” ma bardzo przejrzystą i logiczną budowę. W co drugim wersie znajduje się pytanie, a po nim rzekoma odpowiedź, negująca postawę. Na te wszystkie pytania ma tylko jedną odpowiedź: „ Głowę zwiesił niemy”. Autor użył w wierszu tym wiele metafor i porównań bardzo komunikatywnych np.: „mrówka rzucona na szyny naprzeciw rozpędzonego pociągu” czy „skorpion, który zabija się gdy otoczą go żarem”, jako metafory bezsilności i beznadziejności ludzkich działań. Pokolenie schyłku XIX stulecia ma poczucie braku własnej wartości i umiejętności. Kazimierz Przerwa – Tetmajer był mistrzem w opisie pięknego krajobrazu Tatrzańskiego i przyrody co zapewnia mu trwałe miejsce w poezji polskiej.

str 1
Analiza i interpretacja wiersza p. t. „Koniec wieku XIX” Kazimierza
Przerwy - Tetmajera
Młoda [[Polska]] wyrosła na gruncie przemian społecznych, takich jak rozwój kapitalizmu,
rewolucja przemysłowa, urbanizacja. Przemiany te powodowały zmiany obyczajowości,
poczucie braku stabilizacji, wynikające również z klęski programów i haseł pozytywistycznych.
Ludzie żyjący
w ostatnim dziesięcioleciu XIX w. czuli się zagrożeni przez cywilizację i bali się niepewnej
przyszłości. [[Czynniki]] powyższe spowodowały wykształcenie się nowej postawy zwanej
dekadentyzm.
Dekadentyzm był
jednym z prądów w literaturze końca XIX wieku. Schyłek wieku skłaniał do pesymizmu, do
przekonania o nieuchronnej klęsce, katastrofie, spowodowanej rozwojem cywilizacji, dlatego
pojawiły się nastroje apatii, zniechęcenia, poczucie zagrożenia i kryzysu kultury. Była to
choroba końca wieku, świadomość lęku przed nieznanym. Postawa dekadencka
charakteryzowała się bezsensami działania, biernością i skłonnością do buntu. Przejawy tej
postawy dostrzegamy w twórczości wszystkich poetów Młodej Polski, ale najwyraźniej
zaznaczały się w wierszach Kazimierza Przerwy – Tetmajera, który nazwany jest bardem
pokolenia.
Manifestem pokolenia nazwać można [[wiersz]] „Koniec wieku XIX”. Przedstawia to zbrojowy
podmiot liryczny wiersza – my.
Opisana jest rozmowa z jednym z przedstawicieli tego pokolenia, z „człowiekiem z końca
wieku” i zadaje [[szereg]] pytań retorycznych, dotyczących postawy wobec życia. Pytania te
wyczerpują postawy wynikające ze światopoglądu pozytywistycznego (aktywizm, rozum,
nauka) jak i romantycznego (walka, uczucia, emocje). Wszystkie zostają zanegowane, np.: „…
Idea? Ależ lat już minęły tysiące
A [[idee]] są zawsze tylko ideami…
Walka? Ale [[czyż]] [[mrówka]] rzucona na szyny
może walczyć z pociągiem nadchodzącym w pędzie.
Rozpacz? … [[Wiec]] za przykładem trzeba iść skorpiona
co się zabija, kiedy otoczą go żarem?
Człowiek końca wieku jest zniechęcony do życia, nie może znaleźć jego sensu, nie umie bronić
się przed złem. Stracił wiarę w Boga, w siłę i godność człowieka, nie wierzy ani w rozum, ani
w potęgę uczucia. Jest bezbronny.
Wiersz
„Koniec wieku [[XIX”]] ma bardzo przejrzystą i logiczną budowę. W co drugim wersie znajduje się
pytanie, a po nim rzekoma odpowiedź, negująca postawę. Na te wszystkie pytania ma tylko
jedną odpowiedź: „ Głowę zwiesił niemy”.
Autor użył w wierszu tym
wiele metafor i porównań bardzo komunikatywnych np.: „mrówka rzucona na szyny
naprzeciw rozpędzonego pociągu” czy „skorpion, który zabija się gdy otoczą go żarem”, jako

Analiza i interpretacja wiersza p. t. „Koniec wieku XIX” Kazimierza
Przerwy - Tetmajera
Młoda Polska wyrosła na gruncie przemian społecznych, takich jak rozwój kapitalizmu,
rewolucja przemysłowa, urbanizacja. Przemiany te powodowały zmiany obyczajowości,
poczucie braku stabilizacji, wynikające również z klęski programów i haseł pozytywistycznych.
Ludzie żyjący
w ostatnim dziesięcioleciu XIX w. czuli się zagrożeni przez cywilizację i bali się niepewnej
przyszłości. Czynniki powyższe spowodowały wykształcenie się nowej postawy zwanej
dekadentyzm.
Dekadentyzm był
jednym z prądów w literaturze końca XIX wieku. Schyłek wieku skłaniał do pesymizmu, do
przekonania o nieuchronnej klęsce, katastrofie, spowodowanej rozwojem cywilizacji, dlatego
pojawiły się nastroje apatii, zniechęcenia, poczucie zagrożenia i kryzysu kultury. Była to
choroba końca wieku, świadomość lęku przed nieznanym. Postawa dekadencka
charakteryzowała się bezsensami działania, biernością i skłonnością do buntu. Przejawy tej
postawy dostrzegamy w twórczości wszystkich poetów Młodej Polski, ale najwyraźniej
zaznaczały się w wierszach Kazimierza Przerwy – Tetmajera, który nazwany jest bardem
pokolenia.
Manifestem pokolenia nazwać można Wiersz „Koniec wieku XIX”. Przedstawia to zbrojowy
podmiot liryczny wiersza – my.
Opisana jest rozmowa z jednym z przedstawicieli tego pokolenia, z „człowiekiem z końca
wieku” i zadaje Szereg pytań retorycznych, dotyczących postawy wobec życia. Pytania te
wyczerpują postawy wynikające ze światopoglądu pozytywistycznego (aktywizm, rozum,
nauka) jak i romantycznego (walka, uczucia, emocje). Wszystkie zostają zanegowane, np.: „…
Idea? Ależ lat już minęły tysiące
A Idee są zawsze tylko ideami…
Walka? Ale Czyż Mrówka rzucona na szyny
może walczyć z pociągiem nadchodzącym w pędzie.
Rozpacz? … Wiec za przykładem trzeba iść skorpiona
co się zabija, kiedy otoczą go żarem?
Człowiek końca wieku jest zniechęcony do życia, nie może znaleźć jego sensu, nie umie bronić
się przed złem. Stracił wiarę w Boga, w siłę i godność człowieka, nie wierzy ani w rozum, ani
w potęgę uczucia. Jest bezbronny.
Wiersz
„Koniec wieku XIX” ma bardzo przejrzystą i logiczną budowę. W co drugim wersie znajduje się
pytanie, a po nim rzekoma odpowiedź, negująca postawę. Na te wszystkie pytania ma tylko
jedną odpowiedź: „ Głowę zwiesił niemy”.
Autor użył w wierszu tym
wiele metafor i porównań bardzo komunikatywnych np.: „mrówka rzucona na szyny
naprzeciw rozpędzonego pociągu” czy „skorpion, który zabija się gdy otoczą go żarem”, jako
str 2
metafory bezsilności i beznadziejności ludzkich działań.
Pokolenie schyłku XIX
stulecia ma poczucie braku własnej wartości i umiejętności.
Kazimierz
Przerwa
Tetmajer był mistrzem w opisie pięknego krajobrazu Tatrzańskiego i przyrody co zapewnia mu
trwałe miejsce w poezji polskiej.

metafory bezsilności i beznadziejności ludzkich działań.
Pokolenie schyłku XIX
stulecia ma poczucie braku własnej wartości i umiejętności.
Kazimierz
Przerwa
Tetmajer był mistrzem w opisie pięknego krajobrazu Tatrzańskiego i przyrody co zapewnia mu
trwałe miejsce w poezji polskiej.
Pobierz prace (Do pobrania wymagana jest odpowiednia ilość punktów)
  1. docx docx Pobierz wersję oryginalną
Portal Zgapa.pl nie jest odpowiedzialny za treści materiałów w tym także komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.
Inne Wypracowania znajdziesz na tej stronie