Zmiana wersji
Wyślij / drukuj

CNOTA- pozytywna Cecha moralna, trwała możliwość przestrzegania zasad moralnych. Cnota uważana jest przez różne koncepcje etyczne za najwyższe dobro. Składające się na nią cechy charakterologiczne budują ideał moralny człowieka, są kryterium idealnego życia. Niemal każdy System etyczny zajmował się badaniem natury cech, które uznawał za cnoty. W etyce starożytnej Grecji i Rzymu Cnota stanowiła ideał tężyzny fizycznej i duchowej. Przyrównywana była do męstwa bohaterów, szybkości galopującego, konia i bystrości wzroku orła. Platon o cnotach Platon, kontynuując myśl Sokratesa podnosił znaczenie cnoty jako dzielności, szlachetności duszy. Platon wyodrębnił Trzy części duszy i każdej przypisał określony Rodzaj cnoty: cnotą duszy rozumnej jest mądrość i jej osiąganie oraz podporządkowanie się niższych części rozumowi; duszy popędliwej - męstwo, a duszy pożądliwej - panowanie nad sobą, czyli wstrzemięźliwość. Te Trzy cnoty podporządkowane były zwartej — sprawiedliwości, która pojawia się wtedy, gdy każda z części duszy we właściwy sposób kieruje się przynależną jej cnotą. Jest to Teoria czterech cnót, rwanych niekiedy cnotami kardynalnymi. Dla Platona Cnota była harmonią, zdrowiem, pięknem, siłą duszy, zaprzeczeniem i przeciwieństwem wady. Była wewnętrznym stanem, który znajduje wyraz, w słusznych czynach i czyni je chwalebnymi lub dobrymi. Czyn słuszny zaś działaniem, które podtrzymuje lub rozwija ten stan. Arystoteles o cnotach Do nauki Płacona o cnotach nawiązywał Arystoteles. Nazywał on cnotami zalety etyczne, a osobą cnotliwą (dzielną etycznie) człowieka, który bez trudu rozpoznaje wymagania moralne, jakie stawia przed nim dana sytuacja i Dostępnie według nich nieprzymuszony. Arystoteles dzielił cnoty na moralne, cnoty i cechy charakteru oraz intelektualne będące cechami umysłu. W chrześcijaństwie w etyce chrześcijańskiej natomiast cnotą nazywana jest zdolność do czynienia Dobra i duchowego samodoskonalenia się. człowieka, w etyce zaś współczesnej - gotowość do realizowania wartości ciuchu wyć!) w mysiemu i działaniu osoby ludzkiej,. Cnoty ludzkie to trwałe dyspozycje umysłu i woli:
  • reguluj ą nasze czyny;
  • porządkuj ą nasze uczucia
  • kieruj ą naszym postępowaniem zgodnie z rozumem i wiarą.

str 1
kieruj ą naszym postępowaniem zgodnie z rozumem i wiarą.

kieruj ą naszym postępowaniem zgodnie z rozumem i wiarą.
str 2
CNOTA-
pozytywna [[cecha]] moralna, trwała możliwość przestrzegania zasad moralnych.
Cnota uważana jest przez różne koncepcje etyczne za najwyższe dobro. Składające się na nią
cechy charakterologiczne budują ideał moralny człowieka, są kryterium idealnego życia.
Niemal każdy [[system]] etyczny zajmował się badaniem natury cech, które uznawał za cnoty.
W etyce starożytnej Grecji i Rzymu [[cnota]] stanowiła ideał tężyzny fizycznej i duchowej.
Przyrównywana była do męstwa bohaterów, szybkości galopującego, konia i bystrości wzroku
orła.
Platon o cnotach
Platon, kontynuując myśl Sokratesa podnosił znaczenie cnoty jako dzielności, szlachetności
duszy. [[Platon]] wyodrębnił [[trzy]] części duszy i każdej przypisał określony [[rodzaj]] cnoty: cnotą
duszy rozumnej jest mądrość i jej osiąganie oraz podporządkowanie się niższych części
rozumowi; duszy popędliwej - męstwo, a duszy pożądliwej - panowanie nad sobą, czyli
wstrzemięźliwość.
Te [[trzy]] cnoty podporządkowane były zwartej — sprawiedliwości, która
pojawia się wtedy, gdy każda z części duszy we właściwy sposób kieruje się przynależną jej
cnotą. Jest to [[teoria]] czterech cnót, rwanych niekiedy cnotami kardynalnymi. Dla Platona cnota
była harmonią, zdrowiem, pięknem, siłą duszy, zaprzeczeniem i przeciwieństwem wady. Była
wewnętrznym stanem, który znajduje wyraz, w słusznych czynach i czyni je chwalebnymi lub
dobrymi. Czyn słuszny zaś działaniem, które podtrzymuje lub rozwija ten stan.
Arystoteles o cnotach Do nauki Płacona o cnotach nawiązywał Arystoteles. Nazywał on
cnotami zalety etyczne, a osobą cnotliwą (dzielną etycznie) człowieka, który bez trudu
rozpoznaje wymagania moralne, jakie stawia przed nim dana sytuacja
i
Dostępnie według nich
nieprzymuszony.
Arystoteles dzielił cnoty na moralne, cnoty i cechy charakteru oraz intelektualne będące
cechami umysłu.
W chrześcijaństwie w etyce chrześcijańskiej natomiast cnotą nazywana jest zdolność do
czynienia [[dobra]] i duchowego samodoskonalenia się. człowieka, w etyce zaś współczesnej -
gotowość do realizowania wartości ciuchu wyć!) w mysiemu i działaniu osoby ludzkiej,.
Cnoty ludzkie to trwałe dyspozycje umysłu i woli:
reguluj ą nasze czyny;
porządkuj ą nasze uczucia

CNOTA-
pozytywna Cecha moralna, trwała możliwość przestrzegania zasad moralnych.
Cnota uważana jest przez różne koncepcje etyczne za najwyższe dobro. Składające się na nią
cechy charakterologiczne budują ideał moralny człowieka, są kryterium idealnego życia.
Niemal każdy System etyczny zajmował się badaniem natury cech, które uznawał za cnoty.
W etyce starożytnej Grecji i Rzymu Cnota stanowiła ideał tężyzny fizycznej i duchowej.
Przyrównywana była do męstwa bohaterów, szybkości galopującego, konia i bystrości wzroku
orła.
Platon o cnotach
Platon, kontynuując myśl Sokratesa podnosił znaczenie cnoty jako dzielności, szlachetności
duszy. Platon wyodrębnił Trzy części duszy i każdej przypisał określony Rodzaj cnoty: cnotą
duszy rozumnej jest mądrość i jej osiąganie oraz podporządkowanie się niższych części
rozumowi; duszy popędliwej - męstwo, a duszy pożądliwej - panowanie nad sobą, czyli
wstrzemięźliwość.
Te Trzy cnoty podporządkowane były zwartej — sprawiedliwości, która
pojawia się wtedy, gdy każda z części duszy we właściwy sposób kieruje się przynależną jej
cnotą. Jest to Teoria czterech cnót, rwanych niekiedy cnotami kardynalnymi. Dla Platona cnota
była harmonią, zdrowiem, pięknem, siłą duszy, zaprzeczeniem i przeciwieństwem wady. Była
wewnętrznym stanem, który znajduje wyraz, w słusznych czynach i czyni je chwalebnymi lub
dobrymi. Czyn słuszny zaś działaniem, które podtrzymuje lub rozwija ten stan.
Arystoteles o cnotach Do nauki Płacona o cnotach nawiązywał Arystoteles. Nazywał on
cnotami zalety etyczne, a osobą cnotliwą (dzielną etycznie) człowieka, który bez trudu
rozpoznaje wymagania moralne, jakie stawia przed nim dana sytuacja
i
Dostępnie według nich
nieprzymuszony.
Arystoteles dzielił cnoty na moralne, cnoty i cechy charakteru oraz intelektualne będące
cechami umysłu.
W chrześcijaństwie w etyce chrześcijańskiej natomiast cnotą nazywana jest zdolność do
czynienia Dobra i duchowego samodoskonalenia się. człowieka, w etyce zaś współczesnej -
gotowość do realizowania wartości ciuchu wyć!) w mysiemu i działaniu osoby ludzkiej,.
Cnoty ludzkie to trwałe dyspozycje umysłu i woli:
reguluj ą nasze czyny;
porządkuj ą nasze uczucia
Pobierz prace (Do pobrania wymagana jest odpowiednia ilość punktów)
  1. doc doc Pobierz wersję oryginalną
Portal Zgapa.pl nie jest odpowiedzialny za treści materiałów w tym także komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.
Inne Wypracowania znajdziesz na tej stronie