referat z pedagogiki lub psychologii na temat:

Metoda indywidualnych przypadków

Zmiana wersji
Wyślij / drukuj

Metoda indywidualnych przypadków
  1. Wprowadzenie
Pracownicy socjalni starają się pomagać osobom, grupom i społecznościom, które mają trudności w osiąganiu celów z powodu braków we własnych zasobach tj. motywacja, wiedza, umiejętności, Stan zdrowia, środki materialne, Sieć wsparcia społecznego lub z powodu utrudnień w dostępie do zasobów społecznych. W pracy socjalnej zatem stopniowo powstały, bądź zostały adaptowane z innych dziedzin praktyki społecznej, Metody pomocy odpowiadające naturalnym ukierunkowaniom celowej aktywności ludzkiej – jednostkowej, grupowej i wspólnotowej: metoda indywidualnych przypadków, metoda pracy grupowej i Metoda organizacji społeczności lokalnej.
  1. Indywidualny przypadek
W szerokim rozumieniu indywidualny Przypadek to Pojęcie obejmujące zaskakująco różnorodne Pola badań: jako Przypadek postrzega się zarówno jednostki ludzkie, jak i instytucje i osiedla. Najczęściej w pedagogice społecznej spotykamy się z wąskim rozumieniemtego pojęcia i ograniczamy zakres tej Metody do badań skupionych wokół biografii ludzkich.
  1. Metoda indywidualnych przypadków
Inna Nazwa:: studium indywidualnego przypadku. Metoda indywidualnych przypadków jest:
  • metodą badawczą,
  • postępowaniem diagnostycznym,
  • postępowaniem terapeutycznym.
  1. Definicja
Metoda indywidualnych przypadków jest sposobem badań, polegającym na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze, lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej poprzez Pryzmat jednostkowych biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska w celu podjęcia działań terapeutycznych. T. Pilch Metoda indywidualnych przypadków sprowadza się najczęściej do postawienia diagnozy, która stanowi Punkt wyjścia dla działań naprawczych, swoistej terapii. Nieuwieńczenie badań pedagogicznych rezultatami praktycznymi, działalnością terapeutyczną odbiera im w zasadzie społeczny sens.
  1. Etapy formułowania diagnozy
  • Diagnoza przyporządkowująca (klasyfikacja przypadku, zdefiniowanie zaburzenia)
  • Diagnoza genetyczna (ustalenie przyczyn pierwotnych
i wtórnych)
  • Diagnoza celowościowa (wpływ zaburzenia na aktywność jednostki, na realizację obranych przez nią celów, na relacje międzyludzkie, stosunek podmiotu do sytuacji)
  • Diagnoza fazy (ustalenie w jakiej fazie jest zaburzenie)
  • prognoza, rokowanie (określenie przypuszczalnego rozwoju zaburzenia w zależności od podjętego działania)
Diagnozę możemy też podzielić na:
  • diagnozę niespecyficzną (ogólną charakterystykę człowieka)
  • diagnozę specyficzną (dotyczącą patologii w funkcjonowaniu danej osoby, dysfunkcji)
  1. Metoda indywidualnych przypadków – jej istota
Istotą Metody indywidualnych przypadków jest przekonanie, że warunkiem wydźwignięcia jednostki z sytuacji kryzysowej jest wszechstronne rozpoznanie przyczyn konkretnego przypadku
i zindywidualizowana pomoc, przewidująca obok materialnych bodźców także wyzwalanie praktycznej aktywności człowieka i psychicznej zaradności oraz wiary we własne siły. Obrazowo można powiedzieć, że musi to być dawanie wędki zamiast ryby.
  1. Metoda indywidualnych przypadków
Metoda indywidualnych przypadków jest postępowaniem celowościowym. Celem jest terapia, profilaktyka społeczna i wypracowanie wspólnie z jednostką możliwie optymalnych dla niej warunków rozwojowych oraz kształtowanie społecznie konstruktywnej osobowości.
  1. Metoda indywidualnych przypadków
Pierwotnie Metoda ta miała Charakter psychoterapeutyczny, z czasem zaczęto w niej uwzględniać doradztwo społeczne i Mediacje w środowisku klienta.
  1. Zasady Metody indywidualnych przypadków
  • Zasada indywidualizowania (każdy Przypadek jest specyficzny)
  • Zasada podejmowania przez jednostkę własnych decyzji, podmiotowość jednostki (należy respektować Prawo jednostki do samostanowienia o własnym losie)
  • Zasada powstrzymywania się od sądów moralno – etycznych, skierowanych bezpośrednio do jednostki i jej otoczenia
  1. Zasady Metody indywidualnych przypadków
  • Zasada kreatywności (praca ma Charakter działalności twórczej)
  • Zasada konieczności nawiązywania dobrego kontaktu emocjonalnego zarówno z samym nieletnim jak i jego rodziną i grupą itd.
  1. Techniki badawcze
Badania metodą indywidualnych przypadków posługują się dość nielicznym zestawem technik badawczych. Wynika to głównie ze ścisłego określenia zakresu przedmiotowego metody. Najbardziej użyteczną techniką w przypadku omawianej Metody jest wywiad. Znakomicie uzupełnia go Obserwacja i Analiza dokumentów osobistych. Niekiedy pomocne mogą być techniki projekcyjne, testy. Zależy to od charakteru i złożoności poszczególnego przypadku.
  1. Techniki badawcze
Stosowanie wyżej wymienionych technik badawczych przesądza ograniczenie badanych jednostek. Studium indywidualnego przypadku należy więc uznać za Badanie jakościowe. Górna granica, stosownie do możliwości badacza wynosi 100 przypadków, rzadko więcej, ale i rzadko mniej Niż 30.
  1. Przykłady problemów badawczych
Przykładami problemów, które stanowią znakomity przedmiot zainteresowania dla omawianej metody, będą:
  • trudności dydaktyczne i wychowawcze a sytuacja rodzinna dziecka
  • Adaptacja społeczna wychowanków domu dziecka
  • funkcjonowanie rodzin zastępczych i opiekuńczych
  1. Trudności związane z pracą metodą indywidualnych przypadków
Trudności występują w przedmiocie budowania uogólnień. Wszelka pochopna generalizacja, oparta na badaniach małych grup, jest niebezpieczna. Rozciąganie prawidłowości poznanych przy badaniu wybranej populacji na populację generalną lub inne zbiorowości wymaga dużej ostrożności. Prawo do generalizacji rośnie w miarę kompetencji badającego oraz uzyskiwania podobnych wyników w innych badaniach na innych grupach lub przypadkach (tzw. Badania weryfikacyjne).

str 1
Metoda indywidualnych przypadków
1.
Wprowadzenie
Pracownicy socjalni starają się pomagać osobom, grupom i społecznościom,
które mają trudności w osiąganiu celów z powodu braków we własnych zasobach tj.
motywacja, wiedza, umiejętności, [[stan]] zdrowia, środki materialne, sieć wsparcia społecznego
lub z powodu utrudnień w dostępie do zasobów społecznych.
W pracy socjalnej zatem stopniowo powstały, bądź zostały adaptowane z
innych dziedzin praktyki społecznej, [[metody]] pomocy odpowiadające naturalnym
ukierunkowaniom celowej aktywności ludzkiej – jednostkowej, grupowej i wspólnotowej:
metoda indywidualnych przypadków, [[metoda]] pracy grupowej i metoda organizacji
społeczności lokalnej.
2.
Indywidualny przypadek
W
szerokim rozumieniu
indywidualny [[przypadek]] to [[pojęcie]] obejmujące
zaskakująco różnorodne [[pola]] badań: jako [[przypadek]] postrzega się zarówno jednostki ludzkie,
jak i instytucje i osiedla.
Najczęściej w pedagogice społecznej spotykamy się z
wąskim rozumieniem
tego pojęcia i ograniczamy zakres tej [[metody]] do badań skupionych wokół
biografii ludzkich.
3.
Metoda indywidualnych przypadków
Inna [[nazwa:]]: studium indywidualnego przypadku.
Metoda indywidualnych przypadków jest:
metodą badawczą,
postępowaniem diagnostycznym,
postępowaniem terapeutycznym.
4.
Definicja
Metoda indywidualnych przypadków jest sposobem badań, polegającym na
analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze, lub
na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej poprzez [[pryzmat]] jednostkowych
biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska w celu
podjęcia działań terapeutycznych.
T. Pilch
Metoda indywidualnych przypadków sprowadza się najczęściej do postawienia
diagnozy, która stanowi [[punkt]] wyjścia dla działań naprawczych, swoistej terapii.

Metoda indywidualnych przypadków
1.
Wprowadzenie
Pracownicy socjalni starają się pomagać osobom, grupom i społecznościom,
które mają trudności w osiąganiu celów z powodu braków we własnych zasobach tj.
motywacja, wiedza, umiejętności, Stan zdrowia, środki materialne, sieć wsparcia społecznego
lub z powodu utrudnień w dostępie do zasobów społecznych.
W pracy socjalnej zatem stopniowo powstały, bądź zostały adaptowane z
innych dziedzin praktyki społecznej, Metody pomocy odpowiadające naturalnym
ukierunkowaniom celowej aktywności ludzkiej – jednostkowej, grupowej i wspólnotowej:
metoda indywidualnych przypadków, Metoda pracy grupowej i metoda organizacji
społeczności lokalnej.
2.
Indywidualny przypadek
W
szerokim rozumieniu
indywidualny Przypadek to Pojęcie obejmujące
zaskakująco różnorodne Pola badań: jako Przypadek postrzega się zarówno jednostki ludzkie,
jak i instytucje i osiedla.
Najczęściej w pedagogice społecznej spotykamy się z
wąskim rozumieniem
tego pojęcia i ograniczamy zakres tej Metody do badań skupionych wokół
biografii ludzkich.
3.
Metoda indywidualnych przypadków
Inna Nazwa:: studium indywidualnego przypadku.
Metoda indywidualnych przypadków jest:
metodą badawczą,
postępowaniem diagnostycznym,
postępowaniem terapeutycznym.
4.
Definicja
Metoda indywidualnych przypadków jest sposobem badań, polegającym na
analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze, lub
na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej poprzez Pryzmat jednostkowych
biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska w celu
podjęcia działań terapeutycznych.
T. Pilch
Metoda indywidualnych przypadków sprowadza się najczęściej do postawienia
diagnozy, która stanowi Punkt wyjścia dla działań naprawczych, swoistej terapii.
str 2
Nieuwieńczenie badań pedagogicznych rezultatami praktycznymi, działalnością
terapeutyczną odbiera im w zasadzie społeczny sens.
5.
Etapy formułowania diagnozy
diagnoza przyporządkowująca (klasyfikacja przypadku, zdefiniowanie zaburzenia)
diagnoza genetyczna (ustalenie przyczyn pierwotnych
i wtórnych)
diagnoza celowościowa (wpływ zaburzenia na aktywność jednostki, na realizację
obranych przez nią celów, na relacje międzyludzkie, stosunek podmiotu do sytuacji)
diagnoza fazy (ustalenie w jakiej fazie jest zaburzenie)
prognoza, rokowanie (określenie przypuszczalnego rozwoju zaburzenia w zależności
od podjętego działania)
Diagnozę możemy też podzielić na:
diagnozę niespecyficzną (ogólną charakterystykę człowieka)
diagnozę specyficzną (dotyczącą patologii w funkcjonowaniu danej osoby, dysfunkcji)
6.
Metoda indywidualnych przypadków – jej istota
Istotą [[metody]] indywidualnych przypadków jest przekonanie, że warunkiem
wydźwignięcia jednostki z sytuacji kryzysowej jest wszechstronne rozpoznanie przyczyn
konkretnego
przypadku
i zindywidualizowana pomoc, przewidująca obok materialnych bodźców także wyzwalanie
praktycznej aktywności człowieka i psychicznej zaradności oraz wiary we własne siły.
Obrazowo można powiedzieć, że musi to być dawanie wędki zamiast ryby.
7.
Metoda indywidualnych przypadków
Metoda indywidualnych przypadków jest postępowaniem celowościowym.
Celem jest terapia, profilaktyka społeczna i wypracowanie wspólnie z
jednostką możliwie optymalnych dla niej warunków rozwojowych oraz kształtowanie
społecznie konstruktywnej osobowości.
8.
Metoda indywidualnych przypadków
Pierwotnie [[metoda]] ta miała [[charakter]] psychoterapeutyczny, z czasem zaczęto
w niej uwzględniać doradztwo społeczne i [[mediacje]] w środowisku klienta.
9.
Zasady [[metody]] indywidualnych przypadków

Nieuwieńczenie badań pedagogicznych rezultatami praktycznymi, działalnością
terapeutyczną odbiera im w zasadzie społeczny sens.
5.
Etapy formułowania diagnozy
diagnoza przyporządkowująca (klasyfikacja przypadku, zdefiniowanie zaburzenia)
diagnoza genetyczna (ustalenie przyczyn pierwotnych
i wtórnych)
diagnoza celowościowa (wpływ zaburzenia na aktywność jednostki, na realizację
obranych przez nią celów, na relacje międzyludzkie, stosunek podmiotu do sytuacji)
diagnoza fazy (ustalenie w jakiej fazie jest zaburzenie)
prognoza, rokowanie (określenie przypuszczalnego rozwoju zaburzenia w zależności
od podjętego działania)
Diagnozę możemy też podzielić na:
diagnozę niespecyficzną (ogólną charakterystykę człowieka)
diagnozę specyficzną (dotyczącą patologii w funkcjonowaniu danej osoby, dysfunkcji)
6.
Metoda indywidualnych przypadków – jej istota
Istotą Metody indywidualnych przypadków jest przekonanie, że warunkiem
wydźwignięcia jednostki z sytuacji kryzysowej jest wszechstronne rozpoznanie przyczyn
konkretnego
przypadku
i zindywidualizowana pomoc, przewidująca obok materialnych bodźców także wyzwalanie
praktycznej aktywności człowieka i psychicznej zaradności oraz wiary we własne siły.
Obrazowo można powiedzieć, że musi to być dawanie wędki zamiast ryby.
7.
Metoda indywidualnych przypadków
Metoda indywidualnych przypadków jest postępowaniem celowościowym.
Celem jest terapia, profilaktyka społeczna i wypracowanie wspólnie z
jednostką możliwie optymalnych dla niej warunków rozwojowych oraz kształtowanie
społecznie konstruktywnej osobowości.
8.
Metoda indywidualnych przypadków
Pierwotnie Metoda ta miała Charakter psychoterapeutyczny, z czasem zaczęto
w niej uwzględniać doradztwo społeczne i Mediacje w środowisku klienta.
9.
Zasady Metody indywidualnych przypadków
str 3
zasada indywidualizowania (każdy [[przypadek]] jest specyficzny)
zasada podejmowania przez jednostkę własnych decyzji, podmiotowość jednostki
(należy respektować [[prawo]] jednostki do samostanowienia o własnym losie)
zasada powstrzymywania się od sądów moralno – etycznych, skierowanych
bezpośrednio do jednostki i jej otoczenia
10.
Zasady [[metody]] indywidualnych przypadków
zasada kreatywności (praca ma [[charakter]] działalności twórczej)
zasada konieczności nawiązywania dobrego kontaktu emocjonalnego zarówno z
samym nieletnim jak i jego rodziną i grupą itd.
11.
Techniki badawcze
Badania metodą indywidualnych przypadków posługują się dość nielicznym
zestawem technik badawczych. Wynika to głównie ze ścisłego określenia zakresu
przedmiotowego metody.
Najbardziej użyteczną techniką w przypadku omawianej [[metody]] jest wywiad.
Znakomicie uzupełnia go [[obserwacja]] i [[analiza]] dokumentów osobistych.
Niekiedy pomocne mogą być techniki projekcyjne, testy.
Zależy to od charakteru i złożoności poszczególnego przypadku.
12.
Techniki badawcze
Stosowanie wyżej wymienionych technik badawczych przesądza ograniczenie
badanych jednostek. Studium indywidualnego przypadku należy więc uznać za badanie
jakościowe.
Górna granica, stosownie do możliwości badacza wynosi 100 przypadków,
rzadko więcej, ale i rzadko mniej [[niż]] 30.
13.
Przykłady problemów badawczych
Przykładami problemów, które stanowią znakomity przedmiot zainteresowania
dla omawianej metody, będą:
trudności dydaktyczne i wychowawcze a sytuacja rodzinna dziecka
adaptacja społeczna wychowanków domu dziecka
funkcjonowanie rodzin zastępczych i opiekuńczych
14.
Trudności związane z pracą metodą indywidualnych przypadków

zasada indywidualizowania (każdy Przypadek jest specyficzny)
zasada podejmowania przez jednostkę własnych decyzji, podmiotowość jednostki
(należy respektować Prawo jednostki do samostanowienia o własnym losie)
zasada powstrzymywania się od sądów moralno – etycznych, skierowanych
bezpośrednio do jednostki i jej otoczenia
10.
Zasady Metody indywidualnych przypadków
zasada kreatywności (praca ma Charakter działalności twórczej)
zasada konieczności nawiązywania dobrego kontaktu emocjonalnego zarówno z
samym nieletnim jak i jego rodziną i grupą itd.
11.
Techniki badawcze
Badania metodą indywidualnych przypadków posługują się dość nielicznym
zestawem technik badawczych. Wynika to głównie ze ścisłego określenia zakresu
przedmiotowego metody.
Najbardziej użyteczną techniką w przypadku omawianej Metody jest wywiad.
Znakomicie uzupełnia go Obserwacja i Analiza dokumentów osobistych.
Niekiedy pomocne mogą być techniki projekcyjne, testy.
Zależy to od charakteru i złożoności poszczególnego przypadku.
12.
Techniki badawcze
Stosowanie wyżej wymienionych technik badawczych przesądza ograniczenie
badanych jednostek. Studium indywidualnego przypadku należy więc uznać za badanie
jakościowe.
Górna granica, stosownie do możliwości badacza wynosi 100 przypadków,
rzadko więcej, ale i rzadko mniej Niż 30.
13.
Przykłady problemów badawczych
Przykładami problemów, które stanowią znakomity przedmiot zainteresowania
dla omawianej metody, będą:
trudności dydaktyczne i wychowawcze a sytuacja rodzinna dziecka
adaptacja społeczna wychowanków domu dziecka
funkcjonowanie rodzin zastępczych i opiekuńczych
14.
Trudności związane z pracą metodą indywidualnych przypadków
str 4
Trudności występują w przedmiocie budowania uogólnień. Wszelka pochopna
generalizacja, oparta na badaniach małych grup, jest niebezpieczna. Rozciąganie
prawidłowości poznanych przy badaniu wybranej populacji na populację generalną lub inne
zbiorowości wymaga dużej ostrożności. [[Prawo]] do generalizacji rośnie w miarę kompetencji
badającego oraz uzyskiwania podobnych wyników w innych badaniach na innych grupach lub
przypadkach (tzw. [[badania]] weryfikacyjne).

Trudności występują w przedmiocie budowania uogólnień. Wszelka pochopna
generalizacja, oparta na badaniach małych grup, jest niebezpieczna. Rozciąganie
prawidłowości poznanych przy badaniu wybranej populacji na populację generalną lub inne
zbiorowości wymaga dużej ostrożności. Prawo do generalizacji rośnie w miarę kompetencji
badającego oraz uzyskiwania podobnych wyników w innych badaniach na innych grupach lub
przypadkach (tzw. Badania weryfikacyjne).
Pobierz prace (Do pobrania wymagana jest odpowiednia ilość punktów)
  1. doc doc Pobierz wersję oryginalną
Portal Zgapa.pl nie jest odpowiedzialny za treści materiałów w tym także komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.
Inne Wypracowania znajdziesz na tej stronie