Wyślij / drukuj

Przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska obowiązujące podczas wykonywania tynków oraz okładzin
Roboty tynkarskie na wysokości powyżej 1.0 m należy wykonywać z pomostów
rusztowań. Zabronione jest wykonywanie robót tynkarskich z drabin przystawnych.
Podstawowe zasady bhp podczas tynkowania ręcznego
− tynkarze powinni pracować w okularach ochronnych (narzucanie zaprawy),
− zewnętrzne obramowania okienne należy tynkować z rusztowań zewnętrznych, a nie z otworów okiennych,
− podczas tynkowania wewnętrznych ościeży okiennych otwór okienny powinien być zabezpieczony balustradą,
− wszelkie reperacje tynków powinny być wykonywane z rusztowań przestawnych (nie wolno stawać na rurach, urządzeniach ).
Podstawowe zasady bhp podczas tynkowania mechanicznego
− operatorzy obsługujący końcówki tynkarskie oraz pozostali członkowie zespołu powinni być zaopatrzeni w okulary ochronne i rękawice,
− po zainstalowaniu agregatu tynkarskiego należy przeprowadzić próbę wodną całego urządzenia w ciągu kilkunastu minut pod ciśnieniem 1.0 lub 1.5 MPa, w zależności od
rodzaju pomp. Z wyników prób należy sporządzić protokół, który stanowi załącznik do raportu pracy agregatu,
− wyłącznik powinien być zawsze zakryty obudową, a silnik do sieci elektrycznej powinien podłączać elektryk budowy,
− przy każdym agregacie powinna być wywieszona na widocznym miejscu instrukcja bhp.
Zabrania się:
− pracować pod ciśnieniem wyższym od wskazanego w metryce agregatu,
− pracować z silnikiem bez uziemienia,
− pracować urządzeniami z jakimikolwiek usterkami (pompy, przewodów, silnika),
− wykonywać jakiekolwiek czynności eksploatacyjne podczas pracy urządzenia (smarowanie, czyszczenie części maszyny itp.),
− pracować pompą do zapraw bez sygnalizacji; operator jest odpowiedzialny za dopilnowanie przekazania sygnałów rozpoczęcia, przerw i zakończenia pracy,
− w obecności osób postronnych przedmuchiwać węże sprężonym powietrzem, ponieważ nagłe wydostanie się strumienia powietrza z resztkami zaprawy jest bardzo niebezpieczne,
− zatrudniać pracowników bez przeszkolenia bhp, ze szczególnym uwzględnieniem szkolenia stanowiskowego,
− przeprowadzać kontroli silnika lub przewodów elektrycznych bez wyłączenia prądu.
Roboty na wysokości
Osoby przebywające na stanowiskach pracy znajdujących się na wysokości co najmniej 1.0 m ponad poziomem podłogi lub ziemi powinny być zabezpieczone przed upadkiem z wysokości przez balustrady składające się z deski krawężnikowej i o wysokości 0.15 m i poręczy umieszczonej na wysokości 1.10 m.
Balustrady powinny także zabezpieczać:
− otwory w stropach, na których prowadzone są roboty lub do których możliwy jest dostęp ludzi,
− otwory w ścianach zewnętrznych obiektu budowlanego, których dolna krawędź znajduje się poniżej 1.10 m od poziomu stropu lub pomostu,
− otwory na drzwi, balkony, szyby dźwigów.
Osoby pracujące na wysokości powinny być wyposażone w szelki bezpieczeństwa oraz linkę bezpieczeństwa.

Klasyfikacja tynków i okładzin
Tynki (wyprawy) są to powłoki z zapraw o grubości od kilku mm do kilku cm, wykonywane na powierzchniach przegród budowlanych, w celu nadania im estetycznego wyglądu, ochrony przed stratami ciepła i szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Nakładane na surową powierzchnię ściany pełnią nie tylko funkcję dekoracyjną, ale również poprawiają ciepłochronność pomieszczeń, izolują pomieszczenia od szkodliwych wpływów zewnętrznych, takich jak wilgoć i wyziewy oraz chronią palne elementy konstrukcji przed ogniem. Rodzaj nakładanych powłok tynkarskich zależy od materiału z jakiego wykonana jest ściana.
Podział tynków:
a) W zależności od przeznaczenia:
− zewnętrzne i wewnętrzne,
− ścienne i sufitowe.
b) Ze względu na rodzaj użytej zaprawy:
− wapienne (stosowane jako tynki wewnętrzne),
− cementowo-wapienne (stosowane najczęściej jako tynki zewnętrzne),
− cementowe (stosowane najczęściej jako tynki zewnętrzne),
− wapienno-gipsowe (stosowane wewnątrz pomieszczeń),
− gipsowe (stosowane wewnątrz pomieszczeń),
− cementowo-gliniane (stosowane jako izolacja przeciwwilgociowa murów piwnicznych),
− z zapraw szlachetnych (stosowane jako tynki zewnętrzne fakturowane),
− specjalne, stosowane jako wodoszczelne, ciepłochronne, promieniochronne,
− z gotowych mieszanek przygotowanych fabrycznie (suche mieszanki, pasty, masy
– stosowane do tynków zewnętrznych i wewnętrznych).
c) Ze względu na rodzaj faktury (wygląd zewnętrzny):
− zwykłe (jednowarstwowe – narzut, dwuwarstwowe – obrzutka i narzut, trójwarstwowe – obrzutka, narzut i gładź),
− specjalne, charakteryzujące się odmiennym sposobem wykonania warstwy zewnętrznej: nakrapiane, boniowane, wypalane, ficowane, kamyczkowane,
− szlachetne: cyklinowane, zmywane, sgrafitto, sztablatura i stiuki.
d) Ze względu na sposób wykonania:
− wykonywane ręcznie,
− wykonywane mechanicznie.
Klasyfikując tynki tradycyjne ze względu na liczbę warstw i wymagań dotyczących
gładkości powierzchni, wyróżnia się kategorie: od 0 do IV (najwyższa).

Odmiana tynku
Kategoria tynku
Charakterystyka tynku
Tynki surowe
0
Narzut jednowarstwowy bez wyrównania

I
Narzut jednowarstwowy wyrównany kielnią

Ia
Narzut jedno- lub dwuwarstwowy ściągany pacą
Tynki pospolite
II
Tynk dwuwarstwowy wyrównany od ręki, jednolicie zatarty packą

III
Tynk trójwarstwowy zatarty packą na ostro
Tynki doborowe
IV
Tynk trójwarstwowy zatarty packą

IVf
Tynk trójwarstwowy o powierzchni starannie wygładzonej packą i zatartej packą obłożoną filcem
Tynki pocienione
II i III
Tynki dwu- i trójwarstwowe na prefabrykatach, grubości 5 mm
Tynki wypalane
IVw
Tynk trójwarstwowy z ostatnią warstwą z samego cementu zatartą packą stalową

Osobnym rodzajem są tynki z płyt gipsowo-kartonowych (suche tynki). Zastępują one tradycyjne tynki na ścianach i sufitach. Płyty gipsowo-kartonowe są wykonane z gipsu budowlanego, obustronnie oklejonego kartonem i mogą być też stosowane do wznoszenia ścianek działowych oraz wykonywania sufitów podwieszonych.
Okładziny
Okładziny są to materiały sztywne lub tapety do pokrywania (okładania) ścian i słupów. Przez zastosowanie okładzin można osiągnąć lepsze efekty estetyczne niż przy stosowaniu tynków. Okładziny lepiej zabezpieczają ściany przed uszkodzeniami i zawilgoceniem, a ponadto są trwalsze od powłok tynkowych. Licowanie ścian murowanych jest najdroższym, ale również najtrwalszym i najbardziej efektownym wykończeniem ich powierzchni. Okładziny wykonuje się na ścianach zewnętrznych i wewnętrznych z elementów sztywnych mocowanych kotwami, wkrętami, zaprawą lub klejem.
Rodzaje okładzin
a) Okładziny zewnętrzne:
− cegły ceramiczne, cementowe lub wapienno-piaskowe,
− płyty z kamienia naturalnego,
− licówki ceramiczne (specjalne licówki ceramiczne, klinkier, płytki kamionkowe),
− płyty winylowe (panele, siding),
− blachy profilowane aluminiowe lub stalowe powlekane.
b) Okładziny wewnętrzne:
− płytki szkliwione,
− terakota,
− płytki szklane (marblit),
− mozaika szklana,
− drewno i materiały drewnopochodne tzw. boazerie (deski, listwy, płyty: sklejka, wiórowe, pilśniowe, laminowane, fornirowane, panele ścienne),
− panele z tworzyw sztucznych.
W zależności od tego, czy licowanie ściany wykonuje się równocześnie z jej murowaniem, czy dopiero po całkowitym wzniesieniu budynku i wyschnięciu ścian, okładzinę ścienną nazywamy oblicówką konstrukcyjną lub powierzchniową.
Oblicówka konstrukcyjna, czyli wykonana w trakcie murowania ściany, jest ściśle połączona ze ścianą i bierze udział w przenoszeniu obciążeń.
Oblicówka powierzchniowa nie bierze udziału w przenoszeniu na fundamenty sił obciążających ścianę, lecz stanowi dodatkowe jej obciążenie.
Materiały do wykonywania robót tynkarskich
Do robót tynkarskich należy stosować materiały dopuszczone do powszechnego stosowania.
Wapno
Podstawowym materiałem do zapraw tynkarskich jest wapno. Najczęściej stosuje się
wapno gaszone zwykłe i wapno hydratyzowane.
Wapno gaszone – powstaje przez połączenie wapna palonego z wodą (reakcja chemiczna = hydratyzacja). Wapno gaszone nie powinno zawierać szkodliwych domieszek (rozpuszczalnych
siarczków i chlorków), które powodują powstawanie wykwitów na tynku. Im wapno jest dłużej przechowywane po zgaszeniu w dole, tym bardziej jest odpowiednie do zapraw tynkarskich. Wapno do zapraw tynkarskich powinno pozostawać w dole co najmniej 3 miesiące. Czas ten jest potrzebny do zgaszenia wszystkich najdrobniejszych drobnych cząstek wapna. Wapno musi być całkowicie zgaszone, gdyż dogaszające się w tynku cząstki wapna tworzą pęcherze i powodują pęknięcia wyprawy.
Wapno hydratyzowane – gaszone i fabrycznie sproszkowane powinno być wymieszane z wodą, na 24 do 36 godzin przed przygotowaniem zaprawy.
Wapno hydrauliczne suchogaszone oznacza się długim okresem początkowym wiązania i większą wytrzymałością i odpornością na działanie wilgoci niż wapno gaszone zwykłe i wapno hydratyzowane. Stosuje się je najczęściej do tynków zewnętrznych i wewnętrznych w miejscach narażonych na działanie wilgoci.
Cement
Rozróżnia się: cement portlandzki, cement portlandzki z dodatkami, cement hutniczy, które mają powszechne zastosowanie w budownictwie ogólnym, przemysłowym, drogowym, oraz cement pucolanowy i cement hydrotechniczny, o specjalistycznym zastosowaniu. Ponadto (rzadziej stosowane): cement anhydrytowy, magnezjowy, glinowy, ekspansywny. Rozróżnia się klasy wytrzymałości: 32,5; 42,5 i 52,5 (wytrzymałość na ściskanie po 28 dniach w MPa), a te same oznaczenia z literą R oznaczają cementy szybkotwardniejące. Dostarcza się je na budowy luzem cementowozami lub w workach papierowych trzywarstwowych odpowiednio oznakowanych. Mogą być popielate, białe lub kolorowe. Cementy nie powinny zawierać stwardniałych grudek, które tworzą się wskutek nieodpowiedniego lub zbyt długiego przechowywania. Przydatność cementu należy sprawdzać rozcierając go w palcach. Do tynków szlachetnych stosuje się cement biały. Cement ten można łatwo barwić, dlatego używa się go do wykonywania tynków kolorowych.
Gips
Gips budowlany – stosuje się przede wszystkim jako spoiwo do zapraw do tynków wewnętrznych (wapienno-gipsowych i gipsowych), do robót sztukatorskich i sztablatur zwykłych pod malowanie olejne, klejowe i kazeinowe.
Gips modelowy odznacza się większą miałkością i krótszym okresem początkowym wiązania. Stosuje się go do sztukaterii i sztablatur doborowych oraz stiuków. Gips nie może być zleżały, ponieważ długie przechowywanie powoduje utratę właściwości wiążących i wyroby z takiego gipsu wykazują zmniejszoną wytrzymałość na ściskanie i zginanie. Do zapraw gipsowych nie można dodawać cementu i odwrotnie – do zapraw cementowych lub cementowo-wapiennych – gipsu, ponieważ może to doprowadzić do pęcznienia i pękania tynków. Do zaczynu gipsowego dodaje się często opóźniacze wiązania np. fosforan sodowy, boraks lub opóźniacz kreatynowy.
Gips szpachlowy o czasie wiązania przedłużonym do 20 minut stosuje się do wykonywania cienkich gładzi gipsowych na równych i gładkich powierzchniach elementów prefabrykowanych.
Gips tynkarski stanowi mieszaninę gipsu budowlanego i estrichgipsu oraz dodatków uplastyczniających i polepszających właściwości zaprawy. Stosuje się podobnie jak gips szpachlowy do wykonywania cienkich tynków grubości 3 do 5 mm na równych i gładkich podłożach.
Sztablatura jest to rodzaj szlachetnej wyprawy gipsowo-wapiennej, wykonanej przez nałożenie na podkład wapienno-gipsowy 3 milimetrowej warstewki z mieszaniny czystego wieloletniego ciasta wapiennego z gipsem modelowym i zatarcie packą stalową do zupełnej gładkości.
Stiuki są to tynki szlachetne odznaczające się twardą, gładką powierzchnią o pięknym wyglądzie przypominającą marmur polerowany.
Kruszywa
Jako kruszywo do zapraw tynkarskich stosuje się piasek, który powinien zawierać frakcje różnych wymiarów: piasku drobnoziarnistego od 0.25 do 0.5 mm, piasku średnioziarnistego od 0.5 do 1.0 mm, piasku gruboziarnistego od 1.0 do 2.0 mm. Do warstw spodnich tynku należy stosować piasek gruboziarnisty, do warstw wierzchnich piasek średnioziarnisty, a do gładzi piasek drobnoziarnisty.
Kruszywo powinno być czyste, wolne od domieszek wpływających szkodliwie na wiązanie i wytrzymałość zaprawy. Zawartość pyłów mineralnych zwłaszcza gliny i iłu jest niedopuszczalna. Nie powinno być też w piasku substancji organicznych takich jak: węgiel, torf, ziemia. W celu usunięcia zanieczyszczeń piasku można go przemywać ręcznie lub mechanicznie.
Woda
Za odpowiednią do wykonywania tynków uważa się wodę, która nadaje się do picia z wyjątkiem wód mineralnych. Gdy jakość wody budzi zastrzeżenia, należy przed jej użyciem wykonać badania laboratoryjne.
Materiały pomocnicze
W celu zapewnienia przyczepności tynku do niektórych rodzajów podłoża stosuje się materiały pomocnicze np. maty trzcinowe, siatki metalowe lub listewki drewniane. Siatki metalowe nie powinny być zardzewiałe ani zanieczyszczone.
Proporcje składników w zaprawach tynkarskich
Zaprawa wapienna
Składniki: wapno i piasek, których proporcje każdorazowo ustala się w zależności od gatunku
wapna oraz rodzaju użytego do zaprawy piasku.

Marka zaprawy
Proporcje objętościowe wapno: piasek

Wapno hydratyzowane
Ciasto wapienne
M0,3
1 : 3 do 1 : 4
1 : 3.5 do 1 : 4.5
M0,6
1 : 1 do 1 : 2.5
1 : 2 do 1 : 3
M1
---
1 : 1.5

Kolejność dozowania składników
Przy ręcznym przygotowaniu zaprawy: ciasto wapienne należy rozcieńczyć wodą do gęstości śmietany, a następnie dodać piasek lub wapno hydratyzowane wymieszać z piaskiem do jednorodnej mieszaniny, a potem dodać wodę.
Przy mechanicznym mieszaniu składniki dodawać w kolejności: woda + piasek + wapno lub ciasto wapienne. Mieszać do czasu uzyskania jednolitej masy.
Zaprawa cementowo-wapienna
Składniki: cement, wapno i piasek w proporcjach zależnych od wymaganej marki zaprawy oraz rodzaju cementu i wapna.

Klasa cementu
Proporcje objętościowe cement: wapno: piasek (suchych składników)

M0.6
M1
M1
M4
M7
32.5
01:02:12
1:2:9 do 01:02:12
1:0,5:4.5 do 01:01:06
---
---
42.5
---
---
---
01:01:06
1:0.5:4.5

Kolejność mieszanina składników (ręcznie i mechanicznie): najpierw składniki sypkie: (cement+wapno suchogaszone + piasek) wymieszać do uzyskania jednorodnej mieszaniny.
Następnie dodać wodę i w dalszym ciągu mieszać aż do uzyskania jednolitej zaprawy. Dodatki sypkie (np. dodatki uplastyczniające) należy zmieszać na sucho z cementem przed zmieszaniem z pozostałymi składnikami sypkimi. W przypadku stosowania ciasta wapiennego, należy je rozprowadzić w wodzie przed dodaniem do składników sypkich.
Zaprawa cementowa
Składniki: cement i piasek w proporcjach zależnych od wymaganej marki zaprawy oraz marki
cementu.

Klasa cementu
Proporcje objętościowe cement: piasek (suchych składników)

M2
M4
M7
M12
M15
M20
32.5
01:06:00
01:05:00
01:04:00
01:03:00
01:02:00
01:01:00
42.5
---
---
---
1:3.5
01:03:00
1:1.5

Kolejność mieszanina składników (ręcznie i mechanicznie): najpierw składniki sypkie: piasek + cement wymieszać do uzyskania jednorodnej mieszaniny. Następnie dodać wodę i w dalszym ciągu mieszać aż do uzyskania jednolitej zaprawy. Dodatki sypkie nierozpuszczalne w wodzie zmieszać na sucho z cementem przed zmieszaniem go z piaskiem, a dodatki rozpuszczalne w wodzie stosować w postaci roztworów. Dodatki ciekłe rozprowadzać w wodzie przed dodaniem ich do składników sypkich.
Zaprawa cementowo-gliniana
Składniki: mieszanina zawiesiny glinianej z cementem i piaskiem. Kolejność mieszania składników: do mieszarki należy dodawać oddzielnie cement oraz oddzielnie zawiesinę glinianą i mieszać do uzyskania jednolitej barwy, a następnie dodać piasek i mieszać dolewając wodę w ilości niezbędnej do otrzymania żądanej konsystencji zaprawy. Wymieszana zaprawa powinna być jednolita i jednorodna o tej samej barwie. Najlepsze tynki otrzymuje się z zaprawy o proporcji składników cement : glina : piasek: 1:2:14 lub 1:3:16.
Zaprawa gipsowa i gipsowo-wapienna
Składniki: ciasto wapienne, gips i piasek w proporcji 1:0.3:3. Kolejność mieszania składników: do odmierzonej ilości wody w mieszarce dodaje się piasek i wapno, mieszając każdy z dodanych składników po 1 minucie od chwili wrzucenia, a następnie dodaje się gips i miesza całość, aż do uzyskania jednolitej zaprawy. Ze względu na szybkie wiązanie gipsu do zapraw stosuje się opóźniacze wiązania.

Rodzaje okładzin ściennych
Okładziny z kamienia naturalnego
Charakteryzują się dużą trwałością i efektownością. Powierzchnię ściany upiększa układ kompozycyjny elementów (regularnych lub nieregularnych), ich faktura, grubość i rodzaj spoiny (wypukła, wklęsła). Na okładziny ścian zewnętrznych stosuje się kamień naturalny, wykazujący dobrą odporność na mróz i zanieczyszczenia przemysłowe. Stosowane są najczęściej: piaskowce,
dolomity, granity i marmury. Na ściany wewnętrzne stosuje się okładziny o łatwo obrabialnych powierzchniach ( wapienie i marmury). Płyty produkowane są o szerokościach 300–800 mm i długościach 300–1200 mm. Grubości elementów okładzin zewnętrznych wychodzą do 20 cm, a wewnętrznych wynoszą 2–2.5 cm, a niektórych do 4 cm. Płyty z konglomeratu poliestrowo-marmurowego, otrzymanego ze spojenia żywicami poliestrowymi okruchów kamienia łamanego, kruszywa i mączki kamiennej, mają grubość nie mniejszą niż. 8 mm.
Okładziny ceramiczne są powszechnie stosowane w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności (łazienki, pralnie), wymagających częstego zmywania (kuchnie), lub dezynfekcji (sale operacyjne). Płytki mają wymiary od kilku do 60 cm.
Okładziny ceramiczne to:
− płytki i kształtki ścienne szkliwione (glazura),
− płytki i kształtki kamionkowe (terakotowe),
− płytki klinkierowe,
− płytki ceramiczne elewacyjne.
Szkło stosowane na okładziny może być bezbarwne lub barwne (np. marblit) w postaci płyt (vitrolit), płytek lub mozaik (vitromozaika), tj. płytek o wymiarach 20 x 20 mm naklejanych na arkusze papieru. Elementy okładzinowe w postaci płyt lub płytek powinny być wykonane ze szkła płaskiego walcowanego niepolerowanego lub polerowanego, bezbarwnego lub barwionego w całej
masie szklanej albo barwionego zewnętrznie. Grubość elementów powinna wynosić 2, 4, 5, 6 lub 8 mm.
Drewno i materiały drewnopochodne, zwane powszechnie boazeriami, stosowane na okładziny ścian wewnętrznych. Wykonywane są z pojedynczych elementów (desek, listew) jako płyty sklejka, płyty wiórowe lub pilśniowe, MDF lub z elementów ramowopłycinowych, stanowiących połączenie litego drewna materiałem drewnopochodnym o fabrycznie wykończonych powierzchniach (laminowanych, emaliowanych), oklejanych fornirem lub folią PVC.
Tworzywa sztuczne w zastosowaniu na okładziny wykazują wiele zalet, takich jak: różnorodność barw i faktur, łatwość mocowania, odporność mechaniczna, szczelność powierzchni. Najbardziej rozpowszechnione są okładziny z odmian PVC, z którego produkowane są wyroby twarde i sztywne jak płyty lub elementy profilowane oraz wyroby o rożnym stopniu elastyczności (folie). Stosowane są też laminaty okładzinowe oraz płyty z żywic poliestrowych wzmocnionych włóknem szklanym (płyty płaskie, faliste, elementy przestrzenne). Dużą popularnością cieszą się panele do ścian wewnętrznych oraz siding do ścian zewnętrznych.
Okładziny metalowe wykonuje się z blach profilowanych, ocynkowanych lub ocynkowanych i powleczonych powłoką z tworzywa sztucznego np. akrylową lub emalią poliestrowo-silikonową o różnych kolorach.

Rusztowania, narzędzia i sprzęt do wykonania tynków i okładzin
Do robót tynkarskich zewnętrznych stosuje się rusztowania:
− drabinowe,
− stojakowe,
− z rur stalowych,
− wiszące,
− na wysuwnicach,
− składane z gotowych elementów,
− przesuwne.

Materiały do budowy rusztowań to: drewno i stal.
Drewno stosowane do budowy rusztowań powinno być zdrowe, o małej liczbie sęków, drobnosłoiste, z gatunków miękkich takich jak sosna, świerk i jodła.
Rusztowania drabinowe (wiedeńskie) – są to rusztowania budowlane z drabin ustawionych rzędami pionowo na podkładach, powiązanymi tężnikami i wyposażonych w pomosty robocze i schodnie. Rusztowania drabinowe stosuje się do robót tynkarskich na elewacjach budynku.

Rusztowania stojakowe drewniane
Do robót tynkarskich na zewnątrz budynku stosuje się rusztowania stojakowe dwurzędowe. Składają się one z dwóch rzędów stojaków, podłużnic, leżni, krzyżulców oraz pomostów zabezpieczonych bortnicami i poręczami.

Rusztowania stojakowe z rur stalowych
Konstrukcję rusztowania z rur stalowych stanowią dwa rzędy stojaków rurowych – zewnętrzny i wewnętrzny, powiązane ze sobą podłużnymi wiązaniami poziomymi, czyli podłużnicami i wiązaniami poprzecznymi-poprzecznicami. Na poprzecznicach układa się pomost roboczy z desek lub płyt drewnianych, a na wysokości 1,10 m nad poprzecznicami montuje się poręcz. W celu usztywnienia rusztowania wykonuje się stężenia ukośne (wiatrownice).

Rusztowania wisząe
Rusztowania wiszące stosuje się do wykonywania robót elewacyjnych budynków wysokich. Rusztowanie składa się z kosza podwieszonego na linach do wysuwnic.

Rusztowania na wysuwnicach
Rusztowanie na wysuwnicach składa się z belek wysuniętych wspornikowo na zewnątrz przez otwory w murze i z opartych na nich podkładów z desek. Na wspornikach wysuwnic jest umieszczony pomost roboczy złożony z podkładu, odbojnicy i poręczy.

Rusztowania składane z elementów gotowych (rusztowania ramowe typu „Warszawa”) – składa się z rur stalowych zespawanych w ramy, które wsuwa się jedna w druga.

Rusztowania przesuwne – składa się z trzech podstawowych części: wózka, konstrukcji stałej i konstrukcji nożycowej unoszonej z pomostem. Konstrukcja unoszona opiera się na wózku.
Przepisy bezpieczeństwa i eksploatacja rusztowań
Rusztowania budowlane wymagają stałej i ścisłej kontroli oraz konserwacji. Rusztowania i ruchome podesty robocze powinny być wykonywane i użytkowane zgodnie z dokumentacją producenta albo projektem indywidualnym, a osoby zatrudnione przy montażu i demontażu rusztowań powinny posiadać wymagane uprawnienia. Użytkowanie rusztowania jest dopuszczalne po dokonaniu jego odbioru przez kierownika budowy lub uprawnioną osobę. Odbiór rusztowania potwierdza się wpisem w dzienniku budowy lub w protokole odbioru technicznego.
Wpis powinien zawierać w szczególności:
− użytkownika rusztowania,
− przeznaczenie rusztowania,
− wykonawcę montażu rusztowania,
− dopuszczalne obciążenia pomostów i konstrukcji rusztowania,
− datę przekazania rusztowania do użytkowania,
− oporność uziomu,
− terminy kolejnych przeglądów rusztowania.
Na rusztowaniach powinna być umieszczona tablica informacyjna określająca:
− wykonawcę montażu rusztowania,
− dopuszczalne obciążenia pomostów i konstrukcji rusztowania.
Podstawowe zasady korzystania z rusztowań:
− Nie wolno obciążać rusztowań ponad ich zaprojektowaną nośność.
− Do wchodzenia i schodzenia z rusztowania służą wyłącznie drabiny i schodnie przeznaczone do tego celu. Schodnie i drabiny powinny być co najmniej raz na tydzień czyszczone z zaprawy i śmieci (możliwość poślizgu).
− Rusztowania powinny być okresowo kontrolowane. W szczególności należy dokładnie sprawdzać stan rusztowań po dłuższych przerwach w robotach, po deszczach, burzach i silnych wiatrach. Rusztowania wiszące i na wysuwnicach powinny być sprawdzane codziennie.
− Rusztowania z elementów metalowych powinny być uziemione i mieć instalację piorunochronną.
− Rusztowania usytuowane bezpośrednio przy drogach, ulicach oraz w miejscach przejazdów i przejść dla pieszych, powinny posiadać daszki ochronne i osłonę z siatek ochronnych.
− Zabronione jest pozostawianie materiałów i wyrobów na pomostach rusztowań po zakończeniu pracy.
Narzędzia i sprzęt tynkarski
Narzędzia do ręcznego wykonywania tynków:
− kielnia,
− czerpak tynkarski,
− paca,
− deska z trzonkiem,
− packi drewniane,
− packi stalowe,
− listwy i gwoździe tynkarskie,
− łata murarska,
− poziomnica.
Zestawy maszyn i agregaty stosowane do tynkowania mechanicznego
− zestaw stacjonarny do tynkowania bezsprężarkowego składa się z: mieszarki korytkowej z silnikiem, sita wibracyjnego (do przesiewania zaprawy), silosu (do gromadzenia przesianej zaprawy) pompy tynkarskiej, przewodu ssawnego, przewodu tłocznego i końcówki (dyszy),
− zestaw stacjonarny do tynkowania z zastosowaniem sprężarki składa się z: urządzenia do sprężania powietrza oraz instalacji i sprzętu do mechanicznego nanoszenia zaprawy (mieszarka, przenośnik taśmowy, wibrator, pompa, rurociąg obiegowy, węże gumowe, końcówki tynkownicy),
− zestawy typu przewoźnego to różnego typu agregatów tynkarskich.
Sposoby przygotowania podłoża pod tynki i okładziny
Trwałość tynku zależy w bardzo dużym stopniu od jakości podłoża. Dobrą przyczepność tynku uzyskamy, jeżeli podłoże jest czyste, suche i szorstkie. Ponadto podłoża powinna cechować: trwałość, niezmienność wymiarów i dostateczna równość powierzchni. Przyczepność tynku do podłoża polega głównie na mechanicznym zazębianiu się zaprawy tynkarskiej o wgłębienia w podłożu (np. puste spoiny w murze z cegły, rysy, chropowatości, pory). Skutkiem niezapełnienia odpowiedniej przyczepności tynku jest odparzenie, czyli odstawanie od tynkowanej powierzchni, co powoduje łamanie się tynku i odpadanie całymi płatami. Przed przystąpieniem do tynkowania każde podłoże należy starannie oczyścić z kurzu, tłustych plam, rdzy, sadzy, resztek zaprawy i innych zanieczyszczeń oraz zalepić szczeliny i rysy obrzutką z rzadkiej zaprawy cementowej.
Bezpośrednio przed narzuceniem zaprawy należy podłoże zwilżyć stosownie do jego stopnia nasiąkliwości. Przygotowanie podłoża pod tynk obejmuje także prace przygotowawcze takie jak:
osadzenie uchwytów, wbicie kołków, przykrycie siatkami lub zamurowanie bruzd.
Przygotowanie różnego rodzaju podłoży
Mury przeznaczone do tynkowania powinny być wykonane na puste spoiny, nie zapełnione zaprawą na głębokość 10–15 mm od lica muru. W murach wykonanych na pełne spoiny należy przed przystąpieniem do tynkowania wyskrobać je na tę głębokość. Nie można tynkować ścian świeżo murowanych, gdyż występuje w nich osiadanie spowodowane skurczem spoiwa i zagłębianiem się budynku w gruncie.
Gładkie podłoże drewniane lub drewnopodobne należy przed położeniem tynku pokryć siatką lub trzciną. Tynkowanie można wykonać po całkowitym wyschnięciu drewna.
Podłoże gipsowe lub gipsobetonowie powinno być dobrze wysuszone i porysowane ostrym narzędziem w skośną kratkę.
Podłoże metalowe przeznaczone do tynkowania okrywa się siatką stalową lub drucianoceramiczną.
W przypadku zastosowania tynku gipsowego lub gipsowo-wapiennego, podłoże należy zabezpieczyć przed korozją i zastosować siatkę ocynkowaną. Tynkowanie elementów stalowych wykonuje się w celu zabezpieczenia ich przed korozją i działaniem ognia, a także ze względów estetycznych.
Gładkie powierzchnie betonowe należy porysować dłutami ręcznymi lub mechanicznymi. Podczas tynkowania podłoża z płyt, na stykach należy zamocować paski siatki o szerokości 10 cm w celu uniknięcia pękania tynku w tych miejscach.
Stary tynk jako podłoże może być wykorzystany jako podłoże pod nową wyprawę pod warunkiem, że jest on mocny. Przygotowując takie podłoże trzeba usunąć fragmenty zniszczone lub odparzone, starą farbę oraz naprawić pęknięcia i rysy.
Podłoże pod okładziny
Oblicówki powierzchniowe na murze z cegły powinny być układane dopiero gdy ściana ostateczne osiądzie i należycie wyschnie. W celu zapewnienia lepszej przyczepności licówki zaleca się wykonywanie muru na puste spoiny. Ścianę przewidzianą do licowania okładziną z płytek należy oczyścić, wydrapać spoiny i zmoczyć wodą, następnie obrzucić zaprawą cementową z grubsza ją wyrównując.
Technologie wykonania tynków i okładzin
I. Technologia wykonywania tynków
1. Wykonywanie tynków zwykłych
Tynki zwykłe można wykonywać sposobem ręcznym i mechanicznym.
Tynkowanie ręczne składa się z następujących czynności:
− oczyszczenia i przygotowania podłoża,
− wyznaczenia lica powierzchni tynku na ścianach i sufitach,
− wykonanie obrzutki ścian i sufitów,
− wykonanie narzutu na ścianach i sufitach,
− wykonania gładzi,
− wykonania faktury na ostatniej warstwie tynku (dotyczy tynków specjalnych i szlachetnych),
− wykończenia tynków tj. wykonania ościeży, gzymsów, wyskoków zużyciem wzorników lub bez nich.
Kolejne etapy wykonywania tynku
Wyznaczanie lica tynków
Wyznaczenie powierzchni tynku ścian i sufitów ma na celu ukształtowanie powierzchni tynku, przy jednoczesnym uzyskaniu jak najmniejszej, lecz niezbędnej jego grubości. Wyznaczenie lica powierzchni tynku wewnątrz pomieszczenia rozpoczyna się od wyznaczenia horyzontu, a następnie lica powierzchni przyszłego tynku.
Wykonywanie pasów kierunkowych – przy użyciu drewnianych lub metalowych listew tynkarskich lub narzuceniu pasów z zaprawy.
Wykonywanie obrzutki i narzutu
Obrzutka jest pierwszą warstwą tynku, którą narzuca się bezpośrednio na podłoże. Warstwa ta powinna uzyskać silne połączenie z podłożem, dlatego wykonuje się ją z zaprawy bardzo rzadkiej. Grubość warstwy obrzutki nie przekracza 4–5 mm na ścianach i 4 mm na suficie (przy całkowitej grubości tynku ok. 20 mm). Po lekkim stwardnieniu obrzutki skrapia się ją wodą i nanosi drugą warstwę tynku – narzut. Wykonanie narzutu jest najważniejszą i najbardziej pracochłonną czynnością podczas tynkowania i wymaga staranności, umiejętności i wprawy. Po naniesieniu warstwy narzutu przystępuje się do jej wyrównania.
W tynkach trójwarstwowych po wykonaniu narzutu kładzie się cienką warstwę, zwaną gładzią, sporządzoną z rzadkiej zaprawy w skład której wchodzi drobny piasek. W celu zapewnienia należytej przyczepności gładzi do narzutu należy go przed nałożeniem gładzi dobrze zmoczyć. Grubość warstwy gładzi wynosi 1÷3 mm.

Kontrola konsystencji zapraw w czasie tynkowania
Na każdym etapie wykonywania tynku należy prowadzić bieżącą kontrolę konsystencji zaprawy, którą wykonuje się na stanowisku roboczym przy użyciu stożka pomiarowego. Konsystencja zaprawy cementowej lub cementowo-wapiennej do wykonania obrzutki powinna być taka, aby stożek pomiarowy zagłębiał się w niej na 10–12 cm. Do wykonania narzutu powinno się stosować zaprawę o konsystencji odpowiadającej 7– 9 cm zanurzenia stożka, a do gładzi - 9–10 cm.
2. Wykonywanie poszczególnych rodzajów tynków zwykłych
Tynki surowe (kat. 0) wykonuje się przez narzucenie zaprawy na podłoże w ten sposób, aby sąsiednie rzuty z kielni zazębiały się (nie pokrywają się). Zastosowanie: w miejscach gdzie nie jest niezbędne uzyskanie gładkiej powierzchni (strychy, piwnice, pomieszczenia gospodarcze).
Tynki surowe z wyrównaniem kielnią (kat.I) – wykonuje się jak tynki kat. 0, lecz z wyrównaniem powierzchni za pomocą kielni, lub ze ściągnięciem zaprawy pacą (kat. Ia). Zastosowanie: podłoże pod pionową izolacje murów piwnicznych.
Tynki pospolite dwuwarstwowe (kat. II) – obrzutka (4–6 mm) + narzut z wyrównaniem pacą i zatarciem packą (8–15 mm). Zastosowanie: w podrzędnych pomieszczeniach i jako tynki zewnętrzne budynków o niższych standardzie.
Tynki pospolite trójwarstwowe z gładzią (kat. III) – składają się z trzech warstw: z obrzutki i narzutu (8–15 mm) oraz z gładzi o grubości 2–3 mm. Gładź zaciera się packą na ostro. Zastosowanie: dobrze wykończone wnętrza i elewacje budynków.
Tynki doborowe (kat. IV) – wykonuje się jak tynk kat. III, z tą różnicą , że zaprawa użyta do gładzi jest przetarta przez bardzo drobne sito i jest zatarta na gładko. Można również po nałożeniu i przeschnięciu gładzi powlec ją za pomocą pędzla rozwodnioną tłustą zaprawą, a następnie starannie zatrzeć packą obłożoną filcem. Tynki tego rodzaju noszą nazwę tynków
filcowanych (kat. IVf). Zastosowanie: w pomieszczeniach reprezentacyjnych i użyteczności
publicznej.
Tynki pocienione – grubości kilku milimetrów wykonuje się w budynkach wielkopłytowych. Stanowią one warstwę wyrównawczą pod dekoracyjno ochronne pokrycie wykończeniowe.
3. Wykonywanie tynków specjalnych i szlachetnych
Podkład pod tynki specjalne i szlachetne należy wykonywać szczególnie starannie, stosując ostry piasek oraz dobrej jakości wapno i cement. Tynki specjalne oprócz wyrównania i ochrony podłoża, spełniają jeszcze inne zadania takie jak zabezpieczenie: przed wilgocią, stratami ciepła lub szkodliwym promieniowaniem.
Tynki wodoszczelne – otrzymuje się przez dodanie środków uszczelniających oraz zastosowanie specjalnej techniki zacierania lub narzucania zaprawy.
Przykłady tynku wodoszczelnego,
− tynk cementowy wypalany zagęszczony przez zacieranie,
− tynk otrzymywany przez dodanie do zaprawy dodatków chemicznych
− tynk wykonywany przez torkretowanie.
Tynki ciepłochronne – wykonuje się na ścianach w celu zwiększenia ich izolacyjności. Do zapraw używa się kruszyw lekkich z żużli paleniskowych, z gazobetonu, specjalnych lekkich kruszyw ceramicznych lub granulatu styropianowego.
Tynki zabezpieczające przed promieniowaniem stosuje się w pracowniach fizycznych, gabinetach rentgenowskich. Zawierają dodatek kruszywa ciężkiego: baryt, limonit lub opiłki stalowe.
Tynki szlachetne
Tynki szlachetne najczęściej zewnętrzne wykonuje się na podkładzie dwuwarstwowym. Warstwy wierzchnie przygotowuje się z mieszanek suchych wyprodukowanych fabrycznie. Składnikami takiej mieszanki są: kruszywo doborowe (grysy mączki z wapieni barwnych – marmurów), spoiwo i pigmenty.
Tynk nakrapiany zwany barankiem, wykonuje się mechanicznie (nakrapianie za pomocą aparatu natryskowego) lub ręcznie (nakrapianie za pomocą specjalnej szczotki, miotełki lub kielni i siatki .
Tynk cyklinowany – wykonuje się przez obrobienie świeżo związanej zaprawy specjalną cykliną, czyli blachą gładką lub ząbkowaną. Powierzchnia takiego tynku przypomina swoim wyglądem kamień naturalny.
Tynk zmywany wykonuje się z zaprawy szlachetnej. Przez zmywanie wodą powierzchni tynku za pomocą szczotki lub pędzla odsłania się ozdobne barwne kruszywo, będące składnikiem zaprawy.
Tynk zacierany na gładko – powstaje przez zatarcie na gładko packą drewnianą około 5 milimetrowej warstwy zaprawy szlachetnej.
Tynk kamieniarski – tworzy imitacje okładzin kamiennych. Wykonywany jest z zaprawy cementowej, przez obrobienie jej po związaniu za pomocą narzędzi kamieniarskich. Kolejne odmiany tynków ozdobnych obrabia się w świeżej zaprawie. W zależności od uzyskanej faktury uzyskuje się tynk: odciskany, czesany, dziobany, kraterowany, zacierany, narzucany, gwiazdkowy.
Tynki sgraffito (j. włoski sgraffito – wyskrobane, wyryte) – stosowane są do zdobienia ścian
barwnymi ornamentami lub rysunkami. Wykonanie polega na ułożeniu kilku różnobarwnych
warstw zaprawy, jedna na drugą, a następnie wycięciu i wyskrobaniu w nich różnych wzorów
naniesionych za pomocą uprzednio przygotowanych wykrojów.
Stiuk jest szlachetnym tynkiem wewnętrznym, odznaczającym się twardą i gładką powierzchni o pięknym wyglądzie, przypominającym marmur polerowany. Stiuki mogą być jedno lub wielobarwne. Stiuk wykonuje się z mieszaniny złożonej z 1 części gipsu i 1 części piasku, zarobionej wodą klejową z dodatkiem jednego lub kilku pigmentów, które odpowiednio rozprowadzone zabarwiają zaprawę i tworzą żyłki upodabniające ją do marmuru naturalnego.
Sztablatura – jest odmianą stiuku. Otrzymuje się ją przez nałożenie na podkład wapiennogipsowy
2 milimetrowej warstewki złożonej z mieszaniny czystego ciasta wapiennego
z gipsem i zatarcie jej do zupełnej gładkości i połysku.
Tynki cienkowarstwowe – wykonuje się z gotowych suchych mieszanek mineralnych
o uszlachetnionym składzie lub mas polimerowych zawierających żywice syntetyczne
(najczęściej akrylowe), które oprócz różnorodnego fakturowania dają duże możliwości
kolorystyczne. Do ich zalet należy też łatwość przygotowania i małe zużycie zaprawy,
prostota wykonania. Są one przeznaczone do nanoszenia ręcznego lub mechanicznego. Tynki
mineralne przygotowuje się dodając odpowiednią ilość wody i mieszając wiertarką wolnoobrotową. Tynki polimerowe zaś nie wymagają dodatkowych przygotowań; po wymieszaniu można je nakładać na elewację. Tynki naciągane pacą ściąga się do grubości ziaren i zaciera się pacą drewnianą lub plastikową w celu uzyskania odpowiedniej faktury (gładkiej, chropowatej, rustykalnej czyli „kornika” ).
Naniesioną zaprawę można też profilować przez wytłaczanie specjalnym wałkiem. Tynki natryskowe nanosi się na ścianę przy pomocy pistoletu pneumatycznego lub agregatu tynkarskiego. Grubość tynków cienkowarstwowych wynosi 2 +7 mm. Mała grubość tynku wymaga szczególnie starannego przygotowania podłoża. Bardzo ważne jest usunięcie wszelkich nierówności (wypukłości lub wgłębień) większych niż 1 cm. Powszechnym zastosowaniem tynków cienkowarstwowych mineralnych i polimerowych jest wykończenie ścian docieplanych.
Tynki z płyt gipsowo-kartonowych (suche tynki) są wykonane z gipsu budowlanego, obustronnie oklejonego kartonem. Tynki z płyt mocowane są bezpośrednio na ścianę wykonaną z cegieł, pustaków lub prefabrykatów. Płyty przykleja się na plackach z zaczynu gipsowego lub mocuje do konstrukcji szkieletowej (drewnianej lub metalowej) za pomocą wkrętów. Z płyt suchego tynku wykonuje się także ścianki działowe, sufity podwieszone oraz podkłady pod posadzki.
4. Optymalne warunki wykonania i ochrona tynków
Roboty tynkarskie najlepiej prowadzić wiosną lub jesienią, gdy temperatura powietrza wynosi 15–20°C., w temperaturze wyższej woda zbyt szybko odparowuje z zaprawy, wskutek czego pozostaje zbyt mała jej ilość do chemicznego wiązania spoiwa. Tylko tynki z zaprawy gipsowej i gipsowo-wapiennej są mniej wrażliwe na wyższą temperaturę, ponieważ wiązanie gipsu bez stosowania opóźniaczy następuje bardzo szybko (5–10 minut).
Tynki świeże należy chronić przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych (maty trzcinowe, folie polietylenowe – zasłony, skrapianie świeżego tynku wodą), a także przed silnymi opadami deszczu.
5. Odbiór robót tynkarskich
Roboty tynkarskie wymagają po ich zakończeniu odbioru technicznego tj. sprawdzenia prawidłowości i jakości ich wykonania zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami. Przepisy dotyczące odbioru robót tynkarskich zawarte są w „Warunkach technicznych wykonania i odbioru robót budowlano - montażowych” wyd. Arkady, 1989. Jakość robót tynkarskich powinna odpowiadać warunkom podanym w normie PN-70/B-10100 ze szczególnym uwzględnieniem:
− przyczepności tynku do podłoża (opukiwanie tynku drewnianym młotkiem),
− równości powierzchni,
− prawidłowości zatarcia warstwy zewnętrznej gładzi,
− właściwej grubości warstw tynku.
Dopuszczalne odchyłki grubości tynków zależą od ich kategorii, rodzaju podłoża lub podkładu i podane są w normie PN-70/B-10100.
Dla wszystkich odmian tynków niedopuszczalne są następujące wady:
− wykwity w postaci nalotu wykrystalizowanych na powierzchni tynków roztworów soli przenikających z podłoża, pleśni .
− trwałe ślady zacieków na powierzchni,
− odstawanie, odparzenia i pęcherze wskutek niedostatecznej przyczepności tynku do podłoża,
− wypryski i spęcznienia powstające z powodu obecności w zaprawie niezlasowanych cząstek wapna, gliny.
II. Technologia wykonywania okładzin
1. Okładziny z kamienia naturalnego
Mocowanie okładzin zależy od grubości okładziny. Mniejsze i cieńsze elementy można mocować do ścian za pomocą zaprawy cementowej lub cementowo-wapiennej, a także przyklejać specjalnym klejem. Okładziny o większych wymiarach mocuje się do ścian kotwami z ocynkowanego drutu
φ 3÷8 mm lub płaskowników. Wyrównanie powierzchni okładzin zapewnia podkład („korek”) z zaprawy gipsowej z pakułami. Okładziny zewnętrzne mogą być również wmurowywane jednocześnie ze wznoszoną ścianą.
Na elewacjach budynków wysokich okładziny montuje się tylko kotwieniem ślizgowym, co umożliwia ruchy okładziny i ściany, które powstają wskutek odkształceń termicznych i pod wpływem działania wiatru.
2. Okładziny ceramiczne
Płytki ceramiczne osadza się na ścianach na zaprawie cementowej (obecnie bardzo rzadko) lub przykleja zaprawą klejową. Przed ułożeniem płytki należy sprawdzić i posegregować pod względem wymiarów oraz odcieni kolorystycznych. Podczas układania płytek, dla zachowania jednakowej grubości spoin między płytkami wstawia się tymczasowe wkładki z tworzywa sztucznego. Po ułożeniu na ścianach okładzin kamiennych lub ceramicznych, po kilku dniach należy wykonać spoinowanie.
Spoinowanie – ma na celu nadanie estetycznego wyglądu widocznym częściom spoin. Dzięki spoinowaniu uzyskuje się ładny wygląd zewnętrzny elewacji budynku i powiększa się odporność muru na wpływy środowiska. Materiały do wypełniania spoin:
− gotowa zaprawa do spoin produkowana na bazie białego cementu,
− ulepszone mineralne zaprawy do spoinowania,
− zaprawa cementowa w proporcji składników 1:3 z dodatkiem 10–20% wapna w stosunku do ilości cementu.
3. Okładziny ze szkła – występują w postaci płytek, mozaiki lub płyt. Mozaikę szklaną dostarcza się w arkuszach naklejonych na papier płytek ze szkła barwionego w kształcie kwadratów. Powierzchnia licowa płytek przylegająca do papieru jest gładka i równa, a powierzchnia stykająca się z zaprawą lub klejem łączącym płytki z podłożem – prążkowana. Płytki i mozaikę układa się i mocuje podobnie jak okładziny ceramiczne. Papier, na którym naklejone są płytki, usuwa się po związaniu zaprawy. Natomiast płyty duże przytwierdza się za pośrednictwem kotwi wygiętych i rozwidlonych, z pozostawieniem za okładziną szczeliny niewypełnionej.
4. Okładziny z drewna i materiałów drewnopochodnych (boazerie) – mogą być montowane na dowolnym suchym podłożu. Elementy boazerii przytwierdza się do łat, które uprzednio zostały zamocowane na ścianie przy pomocy np. kołków rozporowych lub wkrętów mocowanych do klocków osadzonych w ścianie.
5. Okładziny z tworzyw sztucznych przykleja się bezpośrednio do podłoża lub mocuje do specjalnych ram odpowiednimi dla każdego rodzaju okładziny klejami. Elementy boazeryjne z PCV mocuje się podobnie jak boazerie drewniane (omówione wyżej).
6. Okładziny metalowe mocuje się za pomocą nitów jednostronnych do elementów stalowych (zetowników) osadzonych w odpowiednim rozstawie w ścianach za pomocą wkrętów i kołków rozporowych. Potrzebną ilość materiałów okładzinowych oraz pomocniczych należy obliczać wykorzystując normy zużycia materiałów zawarte w Katalogach Nakładów Rzeczowych.
7. Odbiór robót wykładzinowych
Odbiór gotowych okładzin polega na sprawdzeniu:
− przylegania do podkładu lub podłoża przez ręczny nacisk i próbę oderwania,
− prawidłowości przebiegu spoin przy naciągniętym sznurku i pomiar z dokładnością do 1 mm,
− szerokości styków i prawidłowości ich wypełnienia,
− jednolitości barwy na całej powierzchni,
− prawidłowości ukształtowania powierzchni.
Zasady organizacji robót tynkarskich i okładzinowych
Do wykonania robót tynkarskich można przystąpić dopiero po:
− zakończeniu wszystkich robót stanu surowego,
− wykonaniu pokrycia dachu,
− wykonaniu ścianek działowych,
− osadzeniu stolarki (okiennej, drzwiowej, mebli wbudowanych) przy czym powinna być ona należycie zabezpieczona,
− założeniu przewodów instalacji podtynkowych,
− zamurowaniu otworów oraz bruzd dla instalacji sanitarnych.
Proces technologiczny tynkowania wymaga ustalenia prawidłowej i racjonalnej organizacji robót, w celu pełnego zsynchronizowania czynności mechanicznych (narzucanie zaprawy) z pracochłonnymi czynnościami ręcznymi(wyrównywanie narzutu, narzucanie i zacieranie gładzi, wyprawianie powierzchni przyościeżnicowych).
Przy mechanizacji robót tynkowych w większych obiektach, podstawową zasadą organizacji jest podział pomieszczeń na równe (lub zbliżone co do wielkości powierzchni) działki.
Podział powinien być pionowy, w granicach klatek schodowych, gdyż daje to możliwość tynkowania na wszystkich kondygnacjach z jednego punktu ustawienia maszyn tynkarskich. Taki równy podział umożliwia odpowiednim zespołom roboczym przechodzenie z jednej działki na drugą w niezmienionym składzie, należycie przygotowując front robót. Przy określeniu wielkości powierzchni działek należy uwzględnić: wydajność agregatu tynkarskiego oraz niezbędny czas na przeschnięcie każdej warstwy tynku, aby było możliwe narzucenie następnej warstwy. Zaleca się rozpoczynać roboty tynkowe od najwyższych kondygnacji i od powierzchni najbardziej odległych od klatki schodowej.
Skład zespołów roboczych oraz harmonogram robót ustala się w zależności od rodzaju
tynku, techniki wykonania, mechanizacji robót i innych warunków. Brygada tynkarska do tynkowania mechanicznego powinna składać się z trzech
wyspecjalizowanych zespołów roboczych:
Zespół 1 – tynkarz + pomocnik. Wykonują sprawdzanie powierzchni, nabijanie listew tynkarskich, czyszczenie ich oraz wyjmowanie po wykonaniu narzutów.
Zespół 2 – robotnik operujący końcówką + trzech tynkarzy, wśród nich jeden wykwalifikowany. Wykonują: mechaniczną obrzutkę i narzut na ścianach i sufitach, ściąganie zaprawy wzdłuż listew łatą lub nanoszenie ręczne zaprawy w miejscu szczelin lub braków.
Zespół 3 – sześciu tynkarzy o różnych kwalifikacjach. Wykonują: zatarcie gładzi na sufitach i ścianach, wykończenie ościeży, wnęk, naroży, osadzenie kratek, parapetów . Wydajność brygady 12 osobowej obsługującej jedną końcówkę agregatu w ciągu 8 godzin wynosi 250–300 m2 tynku.
Prace i materiały o pododbnej tematyce
  1. Ochrona własności intelektualnej
  2. Remonty i eksploatacja zasobów budowlan
  3. Technologia betonu komórkow
  4. geologia
  5. Architektura MEZOPOTAMI
Portal Zgapa.pl nie jest odpowiedzialny za treści materiałów w tym także komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.
Inne Wypracowania znajdziesz na tej stronie