wypracowanie z języka Polskiego na temat:

"Czucie i wiara" jako zasada romantycznego poznania. Ballada "Romantyczność" A. Mickiewicza manifestem poezji romantyczne

Wyślij / drukuj

W 1822 roku ukazał się I tomik "Poezji" A. Mickiewicza W tomie tym zamieścił Poeta Cykl pt. "Ballady i romanse" rozprawę pt. "O poezji romantycznej" oraz kilka wierszy lirycznych Szczególnie "Ballady i romanse" zostały przyjęte entuzjastycznie choć zawierały zupełnie Nowe treści nowatorska była też forma tych utworów
Znaczenie wierszy było tak ogromne i przełomowe że od daty wydania tomiku poetyckiego datuje się w Polsce Nowa Epoka - Romantyzm W cyklu "Ballady i romanse" znalazł się Utwór pt. "Romantyczność" Motto do wiersza zaczerpnął Mickiewicz z Szekspira:

"Zdaje mi się że widzę gdzie?
Przed oczyma duszy mojej"

Tak więc opisał Poeta świat który zobaczył a poznał go nie zmysłem wzroku lecz "oczyma duszy" Treść ballady rozpada się wyraźnie na dwie części: Opowiadanie o przeżyciach obłąkanej Karusi i polemikę opowiadającego ze Starcem Wiejska dziewczyna - Karusia nie potrafi pogodzić się ze śmiercią swego ukochanego Jasia choć zmarł on już dwa lata wcześniej Nieszczęśliwa Karusia czuje obecność Jasia rozmawia z nim goni go po łąkach Jemu to skarży się na nieczuły świat:



"Źle mnie w złych ludzi tłumie
Płaczę a oni szydzą;
Mówię nikt nie rozumie:
Widzę oni nie widzą!"

Chwilami odzyskuje przytomność umysłu i wie że Jasio nie żyje:

"Już po twoim pogrzebie! Ty już umarłeś? Ach ja się boję!
Ach jak tam zimno musi być w grobie! Umarłeś! tak dwa lata!"

Jednak życie bez ukochanego jest dla Karusi czymś tak okrutnym że woli uciekać w świat swoich przeżyć wewnętrznych w swoje obłąkanie Prości Ludzie współczują Karusi wzruszają się jej tragedią Oni wierzą w związek istniejący między światem żywych i światem duchów Uczucie miłości tych dwojga kochanków było i jest tak silne że oczywiste jest dla ludu iż muszą się oni porozumiewać w sferze ducha Miłość ich jest silniejsza od śmierci dlatego przetrwała Wieśniacy przypatrują się nieszczęsnej Karusi płaczą nad jej losem i odmawiają pacierze Tu do akcji wkracza Starzec który reprezentuje oświeceniowy pogląd na świat Sam Mickiewicz opatrzył ten fragment przypisem w którym wyjaśnił że Starcem jest Autor antyromantycznej rozprawy opublikowanej w "Dzienniku Wileńskim" a więc znany naukowiec Matematyk Astronom i Filozof Jan Śniadecki On to - jak przystało na oświeceniowca - apeluje do zdrowego rozsądku i rozumu wieśniaków:

"Ufajcie memu oku i szkiełku
Nic tu nie widzę dokoła
[] Dziewczyna duby smalone bredzi
A gmin rozumowi bluźni"

Tak więc istnieje realnie tylko to, co można zobaczyć zważyć zmierzyć lub ogarnąć rozumem Wszystko inne to "głupstwa duby smalone" Przeciwko takiemu widzeniu świata występuje Narrator który wypowiada niewątpliwie poglądy samego Mickiewicza:

"Dziewczyna czuje - odpowiadam skromnie -
A gawiedź wierzy głęboko:
Czucie i Wiara silniej mówi do mnie
Niż mędrca szkiełko i oko"

Tak więc Mickiewicz opowiada się wyraźnie za romantyczną zasadą poznania świata Prawdziwe dla niego jest to, co Człowiek czuje i w co wierzy choćby było to w jawnej sprzeczności z rozumem i doświadczeniem W tej polemice Narrator przeciwstawia "prawdy żywe" - "prawdom martwym" Rozum - miłości Te "prawdy żywe" odsłaniają tajemnice świata duchowego zaś "prawdy martwe" dotyczą realnej rzeczywistości
W balladzie "Romantyczność" opowiedział się Mickiewicz zdecydowanie po Stronie romantyków i - co więcej - sprecyzował Program nowej epoki Utwór programowy nazywa się też manifestem Co składa się na ten Manifest romantyzmu? Przede wszystkim pogląd wynoszący doznania związane ze światem ducha nad poznanie naukowe