referat z pedagogiki lub psychologii na temat:

Zaburzenia nerwicowe u dzieci i młodzieży

Zmiana wersji
Wyślij / drukuj

ZABURZENIA NERWICOWE U DZIECI I MŁODZIEŻY

Zaburzenia nerwicowe to psychopochodne zaburzenia organizmu zwykle z przewagą zmian w zakresie czynności emocjonalnych. Zaburzenia te mają Charakter czynnościowy, względnie trwały, co oznacza, że pojawiające się zmiany są w zasadzie odwracalne i dotyczą tylko czynności poszczególnych narządów i ich układów. Natomiast nie stwierdza się istotnych zmian morfologiczno-strukturalnych. Przyczynami nerwic są wszelkiego typu sytuacje trudne, np. stresy, konflikty, frustracje, zagrożenia, przeciążenia, deprywacje. Zaburzenia nerwicowe pojawiają się zarówno w obserwowalnych z zewnątrz zachowań, jak i niedostępnych z obserwacji bezpośredniej przeżyciach dziecka. Początkowo są to pojedyncze reakcje nerwicowe. Z czasem przybierają postać nerwicowych zachowań, a wreszcie nerwicowego rozwoju osobowości, gdy uformułują się wadliwe postawy dziecka w stosunku do świata i samego siebie. Istotą zaburzeń nerwicowych jest patologicznie utrwalony, nieadekwatny stosunek do różnych aspektów świata, a więc zaburzenia w zakresie sfery psychicznej. Zaburzenia przejawiają się w sferach postrzegania, przeżywania, myślenia i zachowania. Objawy dzieli się na psychiczne, cielesne i zachowania. Prowadzą one do narastających trudności w stosunku z ludźmi i pełnieniu określonych ról społecznych. Nerwice różnią się od psychoz brakiem zniekształcenia rzeczywistości w postaci omanów i urojeń oraz zachowanym krytycyzmem wobec objawów.(Omanyto zdeformowane pojmowanie rzeczywistości. Urojeniato patologiczne twory myślowe). Wśród objawów nerwicowych wyróżnia się:
  • Objawy osiowe nerwic, wspólne dla wszystkich zespołów nerwicowych,
  • Objawy brzeżne, czyli swoiste dla określonych nerwic.
Do objawów osiowych zalicz się lęk, Egocentryzm i zaburzenia czynności autonomicznego ukł. nerwowego. Zarówno Lęk jak i Egocentryzm są w rzeczywistości psychofizjologicznymi przejawami uczuć dziecka. Objawy te nabierają charakteru chorobowego przez Warunkowanie klasyczne i instrumentalne oraz mechanizmy fiksacji i generalizacji. Reakcje ze strony autonomicznego ukł. nerwowego obserwuje się u każdego dziecka pod wpływem stymulacji przez różne Czynniki zew. Natężenie i Stopień tych reakcji są regulowane przez ukł. siatkowy w mózgu, który w powtarzających się sytuacjach psychotraumatyzujących wykazuje swoiste zakłócenia powodujące nasilenie się objawów autonomicznych, jakie występują w zespołach nerwicowych. Objawy nerwicowe uzależnione są od środków obronnych zastosowanych w sposób nie świadomy dla opanowania narastającego lęku, z którymi Człowiek nie może sobie poradzić w inny sposób.

LICZNE OBJAWY NERWIC U DZIECI

Objawy nerwicowe u dzieci rzadko tworzą jednolite zespoły nerwicowe, jakie wyodrębnia się u osób dorosłych. Częściej mają one Charakter mieszany tzn. u tego samego dziecka obok przewlekłego lęku i niepokoju stwierdza się napady lęku albo reakcje fobiczne. Natręctwa występują ze stanami obniżonego nastroju. Jest to uwarunkowane głównie właściwościami wieku oraz podstawowymi potrzebami psychicznymi i zadaniami, jakie stawia mu dom rodzinny i szkoła. Na podstawie dominujących objawów można wyodrębnić pewne typy zaburzeń nerwicowych. Zaburzenia lękowe cechuje stały, rozlany Lęk bezprzedmiotowy w postaci subiektywnego poczucia zagrożenia, niepokoju, oczekiwania z obawą i przewidywania wszelkich niepowodzeń. Stąd u opanowanych przez Lęk dzieci dominują w zachowaniu: nieśmiałość, niepewność w podejmowaniu decyzji, brak samodzielności z nadmiernym uzależnieniem się od rodziców wrażliwość na opinię otoczenia, zbyt krytyczna samoocena, poczucie niższości i często obniżony nastrój. Przyczyną nerwicy lękowej u dzieci jest od wczesnych lat życia brak poczucia bezpieczeństwa w domu rodzinnym i często lękowe cechy osobowości rodziców oraz ich zbyt rygorystyczne i surowe Metody wychowawcze, a także niewłaściwy System kar i nagród. Bezpośrednim czynnikiem wyzwalającym nerwicowe objawy lękowe są trudne sytuacje w szkole stanowiące zagrożenie własnej wartości dziecka, pod wpływem, których narasta Lęk i niepokój. Utrudnia to dziecku koncentrację uwagi i logiczne myślenie, zmniejsza gotowość przypominania sobie potrzebnych wiadomości. Jednocześnie wzrasta drażliwość, niezadowolenie z siebie i nasila się przygnębienie. Obok niepokoju i lęku pojawiają się różne dolegliwości wegetatywne jak trudności w zasypianiu, powierzchowny sen ze wczesnym budzeniem się i uczuciem zmęczenia, koszmary nocne zaburzenia łaknienia, bóle głowy. Dziecko przy tym nie zdaje sobie sprawy z zależności między konfliktami emocjonalnymi a zaburzeniami w jego funkcjonowaniu. Poza przewlekle utrzymującym się niepokojem i lękiem mogą też pojawiać się nieumotywowane ostre napady lęku przypominające gwałtowne reakcje strachu z silnymi objawami wegetatywnymi Jak:: przyspieszenie tętna, Rozszerzenie źrenic, zlewne, zimne poty, bladość lub zaczerwienienie skóry twarzy, drżenie rąk, silne parcie na Mocz lub kał. Następną grupą objawów nerwicowych są fobie. W nerwicy tej Lęk jest przeniesiony z prawdziwego nieuświadomionego źródła na obiekt fobicznytzn. Lęk ma Charakter przedmiotowy. Pojawia się w określonych sytuacjach lub w odniesieniu do określonych przedmiotów za stałą tendencją do ich unikania. Nerwicowym reakcjom fobicznym u dzieci zawsze towarzysza poważne zaburzenia zachowania z elementami stałego niepokoju i paniki w odróżnieniu od występujących u dzieci 4-5 letnich reakcji fobicznych, które mają Charakter przemijający o niewielkim znaczeniu emocjonalnym. Fobie to Stała tendencja do unikania pewnych budzących Lęk sytuacji tj. wysokość, otwarta lub zamknięta przestrzeń, są też fobie związane z podróżowaniem, oraz fobie społeczne, czyli Lęk przed tłumem. Wszystkie te fobie mogą zakłócać funkcjonowanie dziecka w szkole. Dzieci cierpiące na te zaburzenia są zwykle pasywne, pełne niepokoju i lęku. Często pojawiają się u nich objawy depresji. Jedną z postaci fobii nerwicowych jest Fobia szkolna, która polega na niechęci lub całkowitej odmowie chodzenia do szkoły w związku z odczuwaniem silnego lęku na jej terenie i nasilania się niepokoju już na samą myśl o pójściu do szkoły, przy czym Dziecko nie uświadamia sobie rzeczywistych przyczyn tego niepokoju i lęku. Jeśli Rodzice próbują zmusić Dziecko do zajęć szkolnych stawia ono silny Opór z próbą racjonalizacji swej niechęci do szkoły mało istotnymi argumentami. Najczęściej udaje się dziecku nie pójść do szkoły dzięki objawom somatycznym, które z Reguły towarzyszą fobii szkolnej. Objawy te pojawiają się zwykle rano w czasie śniadania w postaci: wymiotów, bólów brzucha, biegunki, omdleń i ustępują szybko, gdy Dziecko uzyska zgodę rodziców na pozostanie w domu. Jeżeli Rodzice nie zgodzą się na pozostawianie dziecka w domu to objawy te nie tylko nie mijają, ale często przybierają na sile, że Nauczyciel musi odesłać Dziecko do domu. Obecnie powszechnie akceptowany jest pogląd, że odmowa chodzenia do szkoły stanowi nie jednolity Problem o skomplikowanym podłożu, dlatego korzystne jest ustalenie potrzeb, które zaspakaja Dziecko opuszczając zajęcia szkolne. Zrozumienie, co zyskuje Dziecko przez nie chodzenie do szkoły może pomóc opracować najskuteczniejszy Plan interwencji. Odmowa chodzenia do szkoły podtrzymywana jest u dziecka prze jedną lub więcej wyróżnionych przyczyn:
  1. Unikanie specyficznych miejsc w szkole budzących Strach lub ogólną nadmierną lękliwość. Dziecko boi się określonego miejsca w szkole np. korytarza, toalety; sytuacji: np. sprawdzenie wiadomości lub osoby: np. określonego nauczyciela.
  2. Ucieczka od szkolny sytuacji awersyjnych, mogą one być związane z niezadowalającymi reakcjami interpersonalnymi w szkole (nauczyciele, rówieśnicy) najczęściej za bardzo nieprzyjemne uważane są sytuacje oceniania.
  3. Skupianie uwagi na sobie lub Lęk przed rozstaniem, czyli tzw. Lęk separecyjny
Lęk separecyjny to nasilona, trwała obawa przed oddzieleniem od najbliższych, głównie matki, towarzyszą jej fantazje, że bliskie osoby, z którymi rozstało się Dziecko nie wrócą, w okresie rozstania stanie im się Coś złego. Współistnieją z tymi objawami: zaburzenie snu, lęki nocne, koszmarne sny. W efekcie Dziecko protestuje przeciwko pójściu do szkoły, a czasami zmusza matkę do stałej obecności w szkole. Bywa, że nawet to nie wystarcza i dzieci wielokrotnie wychodzą z klasy, aby sprawdzić czy Matka jest w pobliżu. Próby przeciwstawienia się tym objawom powodują narastanie trudnego do zniesienia lęku a nawet paniki.
  1. Nagradzające doświadczenia pozaszkolne, dzieci należące do tej kategorii pragną pozostać w domu, bo dzięki temu mogą oddawać się ulubionym zajęciom.
NEURASTENIA- przyczyna jej są nierozwiązalne konflikty wewnętrzne nastolatka z okresu wczesnego dzieciństwa spowodowane głównie odtrącającą postawą rodziców, niezgodnością metod wychowawczych obojga rodziców, stawianie niezgodnych lub sprzecznych wymagań. Czynnikiem wyzwalającym są Niepowodzenia szkolne i Okres dojrzewania. U nastolatka występuje wzmożona pobudliwość emocjonalna przejawiająca się gwałtownymi wybuchami gniewu, rozżalenia i złości, a nawet aktami agresji skierowanymi na osoby znaczące. Zachowania te pozostawiają po sobie poczucie wstydu, Poczucie winy i Uczucie narastającego wyczerpania, jeśli Otoczenie nie rozumie tych objawów, sygnałów i nie zareaguje na nie przez zmianę swoich nastawień uczuciowych, to objawy narastają i wymagają pomocy terapeutycznej. Niekiedy objawy neurasteniczne występują w postaci stałego znużenia, najsilniejszego w godzinach rannych i ustępującego nieco pod koniec dnia. Trudności w skupieniu uwagi, zaburzenia pamięci – do tych zaburzeń dołączają się zaburzenia wegetatywne: bóle i zawroty głowy, trudności w zasypianiu, płytki sen z koszmarami, oziębienie dłoni i stóp, kołatanie serca, bóle brzuch, nadwrażliwość na hałasy i jasne światło, a u dziewcząt bolesne, bardzo obfite i zbyt częste miesiączki. Subiektywne odczucia tych dolegliwości lekceważonych lub niezauważonych przez Otoczenie są często tak duże, że pogłębiają lęk, niepokój, przy często obniżonym nastroju.

ZABURZENIA KONWERSYJNE

Nerwica konwersyjna występuje stosunkowo często zarówno u dziewcząt jak i u chłopców przejawiających specyficzne Cech osobowości. Jest to nadmiernie żywa, nieuporządkowana emocjonalność, impulsywność w działaniu, egocentryzm, sugestywność, tendencje do teatralnego, przesadnego wyrażania swych uczuć. W nerwicy Lęk ten jest odczuwany bezpośrednio i nie jest przenoszony na konkretne przedmioty czy sytuacje, ale ostaje przekształcony, czyli ulega konwersji w rozmaite czynnościowe zaburzenia ruchowe i uczuciowe. Objawy są bardzo bogate i często zmienne u tego samego dziecka. Są to głównie napady drgawkowe imitujące padaczkę, omdlenia, drżenia kończyn, tiki, niemożność chodzenia i stania, niedowłady lub Porażenie jednej kończyny, ślepota, niedowidzenie, bezgłos, chrypka, mutyzm. Objawy nerwicy konwersyjnej zwane popularnie ucieczką w chorobę dają dziecku wtórne korzyści np. zmniejszają wymagania rodziców w zakresie szkoły, zwalniają je od wielu obowiązków domowych i szkolnych, wywołują Współczucie i zwiększają zainteresowanie otoczenia jego osobą,. Objawy konwersyjne niwelują poczucie mniejszej wartości i usprawiedliwiają porażki. W szkole Dziecko chore często jest łagodniej oceniane przez nauczycieli i często otrzymuje lepsze stopnie Niż powinno.

ZABURZENIA OBSESYJNO-KOMPULSYWNE

Lęk w tych zaburzeniach jest automatycznie kontrolowany przez Związanie go ze stale powtarzającymi się myślami i czynnościami. Podstawowymi objawami w tych zaburzeniach są nawracające, nasycające się wbrew własnej woli myśli i wyobrażenia, a więc obsesje oraz wielokrotnie wykonywaneczynności na skutek odczuwania przymusu. Natręctwa są myślami, mającymi ułatwić dziecku odwrócenie uwagi od natrętnych treści myślowych. Rzadziej w nerwicy natręctw stwierdza się natrętne impulsy np. chęć uśmiercenia kochanej matki czy uszkodzenie się ostrym przedmiotem, chęcią skoku z wysokości. Występują też Natręctwa o charakterze nawracających wątpliwości lub przeżywającego myślenia w postaci myśli związanych z zagadnieniami moralnymi, religijnymi, seksualnymi, agresji wobec siebie i innych. Chore Dziecko stara się zwalczać swe natręctwa, ale im większe wysiłki tym uporczywiej one nawracają, a Okres ulgi i względnego spokoju po ich realizacji staję się coraz krótszy. Szybko dołącza się Uczucie przygnębienia, izolowanie się od rówieśników i niemożność koncentracji uwagi np. w szkole i podczas odrabiania lekcji.

NERWICA DEPRESYJNA

W nerwicowych stanach depresyjnych u dzieci i młodzieży dominuję niepokój z obniżonym nastrojem, apatią, niechęcią do wysiłku umysłowego, dołączają się zaburzenia snu i łaknienia. Wyróżnia się 4 postacie nerwicy depresyjnej u młodzieży:
  1. Apatyczno-abuliczna, w której oprócz obniżonego nastroju występuje brak chęci do nauki, zaniedbanie wyglądu zewnętrznego, unikanie kontaktu z rówieśnikami i poświęcania czasu na słuchanie muzyki odpowiadającej nastrojom dorastającego dziecka
  2. Buntownicza; przejawiająca się głównie w postaci wybuchów złości, gniewu, opryskliwości, kłótliwości, pewnego wyłamywania się spod wszelkich zarządzeń rodziców lub też w formie milczącego negowania nakazów, zakazów.
  3. Rezygnacyjna; wynikająca z rozbieżności między realnym a idealnym obrazem samego siebie, z poczuciem bezsensu życia, brakiem zainteresowań, uczuciem wstrętu do samego siebie i chęcią unicestwienia się
  4. Labilna; objawia się typową dla okresu dojrzewania oscylacją nastroju tzw. chandrami, humorami, zmiennym nastrojem uczuciowym do otoczenia, okresami wzmożonego napędu, ucieczek z domu, wagarów, okresowego buntu w stosunku do rodziców, do których występuje wyolbrzymiony żal, niechęć do samego siebie i obniżenia nastroju z myślami samobójczymi.
Młodzieńcza Depresja jest częstsza u dziewcząt. Jednym z powodów jest charakterystyczne dla dziewcząt i kobiet przeżywanie myśli. Innym powodem jest często występujące niezadowolenie ze swojej urody, szczególnie u dorastających dziewcząt, często jest rozczarowanie widocznymi zmianami cielesnymi, które zazwyczaj odbiegają od wzoru lansowanego przez modelki. Chłopcy na ogół z większą łatwością pokonują uczuciowe niepowodzenia, ich nastroje utrzymują się nie tak długo, a ze zmian w swoim wyglądzie fizycznym są z Reguły zadowoleni. Szukając młodzieńczej depresji należy wrócić do okresu dzieciństwa. Źródło depresji znajduje się w braku głębokiej więzi uczuciowej między matką a dzieckiem we wczesnym dzieciństwie. Powoduje to, że rozwojowi dziecka towarzyszy brak poczucia bezpieczeństwa, a także Utrata w dzieciństwie jednego z rodziców może przyczynić się do wystąpienia w młodości objawów depresji. Wczesne przeżycie straty może wywołać Lęk przed dalszymi stratami i wytwarza się wówczas oczekiwanie straty, które sprzyja powstaniu depresji. W badaniach nad więzią między rodzicami i ich dziećmi w wieku przedszkolnym, a objawami depresji w wieku 18 lat stwierdzono, że dziewczęta z cechami depresyjnymi mają matki o autorytarnym a zarazem nadmiernie opiekuńczym stylu wychowania, co przyczyniło się do znacznej zależności córek od matek i utrudniło rozwój ich autonomii. Ich swoboda wychodzenia w świat zewnętrzny była ograniczona. Zależności takich nie stwierdzono u chłopców. Można sądzić, że dziewczętom jest trudniej przeciwstawić się uczuciowości i autorytetowi matki Niż chłopcom. Powstanie młodzieńczej depresji łączy się z poczuciem niskiej wartości w dzieciństwie i brakiem ufności w przyszłości. Taki negatywne myśli i Uczucia utrwalają się szczególnie, gdy młody Człowiek znajduje dla nich uzasadnienie we własnych doświadczeniach. Wykazano też, że dziewczęta mające objawy depresji stale oceniały swoje osiągnięcia niżej Niż to było uzasadnione. Po prostu nie wierzyły w swoje zdolności.
str 1
ZABURZENIA NERWICOWE U DZIECI I MŁODZIEŻY
Zaburzenia nerwicowe
to psychopochodne zaburzenia organizmu zwykle z przewagą zmian w zakresie czynności
emocjonalnych. Zaburzenia te mają [[charakter]] czynnościowy, względnie trwały, co oznacza, że pojawiające się zmiany są
w zasadzie odwracalne i dotyczą tylko czynności poszczególnych narządów i ich układów. Natomiast nie stwierdza się
istotnych zmian morfologiczno-strukturalnych.
Przyczynami nerwic są wszelkiego typu sytuacje trudne, np. stresy, konflikty, frustracje, zagrożenia, przeciążenia,
deprywacje.
Zaburzenia nerwicowe pojawiają się zarówno w obserwowalnych z zewnątrz zachowań, jak i niedostępnych z
obserwacji bezpośredniej przeżyciach dziecka. Początkowo są to pojedyncze reakcje nerwicowe. Z czasem przybierają
postać nerwicowych zachowań, a wreszcie nerwicowego rozwoju osobowości, gdy uformułują się wadliwe postawy
dziecka w stosunku do świata i samego siebie. Istotą zaburzeń nerwicowych jest patologicznie utrwalony, nieadekwatny
stosunek do różnych aspektów świata, a więc zaburzenia w zakresie sfery psychicznej.
Zaburzenia przejawiają się w sferach postrzegania, przeżywania, myślenia i zachowania. Objawy dzieli się na
psychiczne, cielesne i zachowania. Prowadzą one do narastających trudności w stosunku z ludźmi i pełnieniu określonych
ról społecznych.
Nerwice różnią się od psychoz brakiem zniekształcenia rzeczywistości w postaci omanów i urojeń oraz zachowanym
krytycyzmem wobec objawów.(Omany to zdeformowane pojmowanie rzeczywistości.
Urojenia
to patologiczne twory
myślowe).
Wśród objawów nerwicowych wyróżnia się:
Objawy osiowe
nerwic, wspólne dla wszystkich zespołów nerwicowych,
Objawy brzeżne,
czyli swoiste dla określonych nerwic.
Do objawów osiowych zalicz się lęk, [[egocentryzm]] i zaburzenia czynności autonomicznego ukł. nerwowego. Zarówno lęk
jak i [[egocentryzm]] są w rzeczywistości psychofizjologicznymi przejawami uczuć dziecka. Objawy te nabierają charakteru
chorobowego przez [[warunkowanie klasyczne]] i instrumentalne oraz mechanizmy fiksacji i generalizacji. Reakcje ze strony
autonomicznego ukł. nerwowego obserwuje się u każdego dziecka pod wpływem stymulacji przez różne [[czynniki]] zew.
Natężenie i [[stopień]] tych reakcji są regulowane przez ukł. siatkowy w mózgu, który w powtarzających się sytuacjach
psychotraumatyzujących wykazuje swoiste zakłócenia powodujące nasilenie się objawów autonomicznych, jakie
występują w zespołach nerwicowych.
Objawy nerwicowe uzależnione są od środków obronnych zastosowanych w sposób nie świadomy dla opanowania
narastającego lęku, z którymi [[człowiek]] nie może sobie poradzić w inny sposób.
LICZNE OBJAWY NERWIC U DZIECI
Objawy nerwicowe u dzieci rzadko tworzą jednolite zespoły nerwicowe, jakie wyodrębnia się u osób dorosłych.
Częściej mają one [[charakter]] mieszany tzn. u tego samego dziecka obok przewlekłego lęku i niepokoju stwierdza się
napady lęku albo reakcje fobiczne. [[Natręctwa]] występują ze stanami obniżonego nastroju. Jest to uwarunkowane głównie
właściwościami wieku oraz podstawowymi potrzebami psychicznymi i zadaniami, jakie stawia mu dom rodzinny i
szkoła.
Na podstawie dominujących objawów można wyodrębnić pewne typy zaburzeń nerwicowych.
Zaburzenia lękowe cechuje stały, rozlany [[lęk]] bezprzedmiotowy w postaci subiektywnego poczucia zagrożenia,
niepokoju, oczekiwania z obawą i przewidywania wszelkich niepowodzeń. Stąd u opanowanych przez [[lęk]] dzieci
dominują w zachowaniu: nieśmiałość, niepewność w podejmowaniu decyzji, brak samodzielności z nadmiernym
uzależnieniem się od rodziców wrażliwość na opinię otoczenia, zbyt krytyczna samoocena, poczucie niższości i często
obniżony nastrój.
Przyczyną nerwicy lękowej u dzieci jest od wczesnych lat życia brak poczucia bezpieczeństwa w domu
rodzinnym i często lękowe cechy osobowości rodziców oraz ich zbyt rygorystyczne i surowe [[metody]] wychowawcze, a
także niewłaściwy [[system]] kar i nagród.
Bezpośrednim czynnikiem wyzwalającym nerwicowe objawy lękowe są trudne sytuacje w szkole stanowiące zagrożenie
własnej wartości dziecka, pod wpływem, których narasta [[lęk]] i niepokój. Utrudnia to dziecku koncentrację uwagi i
logiczne myślenie, zmniejsza gotowość przypominania sobie potrzebnych wiadomości. Jednocześnie wzrasta drażliwość,
niezadowolenie z siebie i nasila się przygnębienie.
Obok niepokoju i lęku pojawiają się różne dolegliwości wegetatywne jak trudności w zasypianiu, powierzchowny sen ze
wczesnym budzeniem się i uczuciem zmęczenia, koszmary nocne zaburzenia łaknienia, bóle głowy. [[Dziecko]] przy tym nie
zdaje sobie sprawy z zależności między konfliktami emocjonalnymi a zaburzeniami w jego funkcjonowaniu. Poza
przewlekle utrzymującym się niepokojem i lękiem mogą też pojawiać się nieumotywowane ostre napady lęku
przypominające gwałtowne reakcje strachu z silnymi objawami wegetatywnymi [[jak:]]: [[przyspieszenie]] tętna, rozszerzenie
źrenic, zlewne, zimne poty, bladość lub zaczerwienienie skóry twarzy, drżenie rąk, silne parcie na [[mocz]] lub kał.
Następną grupą objawów nerwicowych są
fobie.
W nerwicy tej [[lęk]] jest przeniesiony z prawdziwego
nieuświadomionego źródła na
obiekt fobiczny
tzn. [[lęk]] ma [[charakter]] przedmiotowy. Pojawia się w określonych sytuacjach

ZABURZENIA NERWICOWE U DZIECI I MŁODZIEŻY
Zaburzenia nerwicowe
to psychopochodne zaburzenia organizmu zwykle z przewagą zmian w zakresie czynności
emocjonalnych. Zaburzenia te mają Charakter czynnościowy, względnie trwały, co oznacza, że pojawiające się zmiany są
w zasadzie odwracalne i dotyczą tylko czynności poszczególnych narządów i ich układów. Natomiast nie stwierdza się
istotnych zmian morfologiczno-strukturalnych.
Przyczynami nerwic są wszelkiego typu sytuacje trudne, np. stresy, konflikty, frustracje, zagrożenia, przeciążenia,
deprywacje.
Zaburzenia nerwicowe pojawiają się zarówno w obserwowalnych z zewnątrz zachowań, jak i niedostępnych z
obserwacji bezpośredniej przeżyciach dziecka. Początkowo są to pojedyncze reakcje nerwicowe. Z czasem przybierają
postać nerwicowych zachowań, a wreszcie nerwicowego rozwoju osobowości, gdy uformułują się wadliwe postawy
dziecka w stosunku do świata i samego siebie. Istotą zaburzeń nerwicowych jest patologicznie utrwalony, nieadekwatny
stosunek do różnych aspektów świata, a więc zaburzenia w zakresie sfery psychicznej.
Zaburzenia przejawiają się w sferach postrzegania, przeżywania, myślenia i zachowania. Objawy dzieli się na
psychiczne, cielesne i zachowania. Prowadzą one do narastających trudności w stosunku z ludźmi i pełnieniu określonych
ról społecznych.
Nerwice różnią się od psychoz brakiem zniekształcenia rzeczywistości w postaci omanów i urojeń oraz zachowanym
krytycyzmem wobec objawów.(Omany to zdeformowane pojmowanie rzeczywistości.
Urojenia
to patologiczne twory
myślowe).
Wśród objawów nerwicowych wyróżnia się:
Objawy osiowe
nerwic, wspólne dla wszystkich zespołów nerwicowych,
Objawy brzeżne,
czyli swoiste dla określonych nerwic.
Do objawów osiowych zalicz się lęk, Egocentryzm i zaburzenia czynności autonomicznego ukł. nerwowego. Zarówno lęk
jak i Egocentryzm są w rzeczywistości psychofizjologicznymi przejawami uczuć dziecka. Objawy te nabierają charakteru
chorobowego przez Warunkowanie klasyczne i instrumentalne oraz mechanizmy fiksacji i generalizacji. Reakcje ze strony
autonomicznego ukł. nerwowego obserwuje się u każdego dziecka pod wpływem stymulacji przez różne Czynniki zew.
Natężenie i Stopień tych reakcji są regulowane przez ukł. siatkowy w mózgu, który w powtarzających się sytuacjach
psychotraumatyzujących wykazuje swoiste zakłócenia powodujące nasilenie się objawów autonomicznych, jakie
występują w zespołach nerwicowych.
Objawy nerwicowe uzależnione są od środków obronnych zastosowanych w sposób nie świadomy dla opanowania
narastającego lęku, z którymi Człowiek nie może sobie poradzić w inny sposób.
LICZNE OBJAWY NERWIC U DZIECI
Objawy nerwicowe u dzieci rzadko tworzą jednolite zespoły nerwicowe, jakie wyodrębnia się u osób dorosłych.
Częściej mają one Charakter mieszany tzn. u tego samego dziecka obok przewlekłego lęku i niepokoju stwierdza się
napady lęku albo reakcje fobiczne. Natręctwa występują ze stanami obniżonego nastroju. Jest to uwarunkowane głównie
właściwościami wieku oraz podstawowymi potrzebami psychicznymi i zadaniami, jakie stawia mu dom rodzinny i
szkoła.
Na podstawie dominujących objawów można wyodrębnić pewne typy zaburzeń nerwicowych.
Zaburzenia lękowe cechuje stały, rozlany Lęk bezprzedmiotowy w postaci subiektywnego poczucia zagrożenia,
niepokoju, oczekiwania z obawą i przewidywania wszelkich niepowodzeń. Stąd u opanowanych przez Lęk dzieci
dominują w zachowaniu: nieśmiałość, niepewność w podejmowaniu decyzji, brak samodzielności z nadmiernym
uzależnieniem się od rodziców wrażliwość na opinię otoczenia, zbyt krytyczna samoocena, poczucie niższości i często
obniżony nastrój.
Przyczyną nerwicy lękowej u dzieci jest od wczesnych lat życia brak poczucia bezpieczeństwa w domu
rodzinnym i często lękowe cechy osobowości rodziców oraz ich zbyt rygorystyczne i surowe Metody wychowawcze, a
także niewłaściwy System kar i nagród.
Bezpośrednim czynnikiem wyzwalającym nerwicowe objawy lękowe są trudne sytuacje w szkole stanowiące zagrożenie
własnej wartości dziecka, pod wpływem, których narasta Lęk i niepokój. Utrudnia to dziecku koncentrację uwagi i
logiczne myślenie, zmniejsza gotowość przypominania sobie potrzebnych wiadomości. Jednocześnie wzrasta drażliwość,
niezadowolenie z siebie i nasila się przygnębienie.
Obok niepokoju i lęku pojawiają się różne dolegliwości wegetatywne jak trudności w zasypianiu, powierzchowny sen ze
wczesnym budzeniem się i uczuciem zmęczenia, koszmary nocne zaburzenia łaknienia, bóle głowy. Dziecko przy tym nie
zdaje sobie sprawy z zależności między konfliktami emocjonalnymi a zaburzeniami w jego funkcjonowaniu. Poza
przewlekle utrzymującym się niepokojem i lękiem mogą też pojawiać się nieumotywowane ostre napady lęku
przypominające gwałtowne reakcje strachu z silnymi objawami wegetatywnymi Jak:: Przyspieszenie tętna, rozszerzenie
źrenic, zlewne, zimne poty, bladość lub zaczerwienienie skóry twarzy, drżenie rąk, silne parcie na Mocz lub kał.
Następną grupą objawów nerwicowych są
fobie.
W nerwicy tej Lęk jest przeniesiony z prawdziwego
nieuświadomionego źródła na
obiekt fobiczny
tzn. Lęk ma Charakter przedmiotowy. Pojawia się w określonych sytuacjach
str 2
wymagania rodziców w zakresie szkoły, zwalniają je od wielu obowiązków domowych i szkolnych, wywołują
współczucie i zwiększają zainteresowanie otoczenia jego osobą,. Objawy konwersyjne niwelują poczucie mniejszej
wartości i usprawiedliwiają porażki. W szkole [[dziecko]] chore często jest łagodniej oceniane przez nauczycieli i często
otrzymuje lepsze stopnie [[niż]] powinno.
ZABURZENIA OBSESYJNO-KOMPULSYWNE
Lęk w tych zaburzeniach jest automatycznie kontrolowany przez związanie go ze stale powtarzającymi się
myślami i czynnościami.
Podstawowymi objawami w tych zaburzeniach są nawracające, nasycające się wbrew własnej woli myśli i wyobrażenia, a
więc obsesje oraz wielokrotnie wykonywane czynności na skutek odczuwania przymusu. [[Natręctwa]] są myślami,
mającymi ułatwić dziecku odwrócenie uwagi od natrętnych treści myślowych. Rzadziej w nerwicy natręctw stwierdza się
natrętne impulsy np. chęć uśmiercenia kochanej matki czy uszkodzenie się ostrym przedmiotem, chęcią skoku z
wysokości.
Występują też [[natręctwa]] o charakterze nawracających wątpliwości lub przeżywającego myślenia w postaci myśli
związanych z zagadnieniami moralnymi, religijnymi, seksualnymi, agresji wobec siebie i innych.
Chore [[dziecko]] stara się zwalczać swe natręctwa, ale im większe wysiłki tym uporczywiej one nawracają, a [[okres]] ulgi i
względnego spokoju po ich realizacji staję się coraz krótszy. Szybko dołącza się [[uczucie]] przygnębienia, izolowanie się od
rówieśników i niemożność koncentracji uwagi np. w szkole i podczas odrabiania lekcji.
NERWICA DEPRESYJNA
W nerwicowych stanach depresyjnych u dzieci i młodzieży dominuję niepokój z obniżonym nastrojem, apatią,
niechęcią do wysiłku umysłowego, dołączają się zaburzenia snu i łaknienia.
Wyróżnia się 4 postacie nerwicy depresyjnej u młodzieży:
1. Apatyczno-abuliczna, w której oprócz obniżonego nastroju występuje brak chęci do nauki, zaniedbanie wyglądu
zewnętrznego, unikanie kontaktu z rówieśnikami i poświęcania czasu na słuchanie muzyki odpowiadającej
nastrojom dorastającego dziecka
2. Buntownicza; przejawiająca się głównie w postaci wybuchów złości, gniewu, opryskliwości, kłótliwości,
pewnego wyłamywania się spod wszelkich zarządzeń rodziców lub też w formie milczącego negowania
nakazów, zakazów.
3. Rezygnacyjna; wynikająca z rozbieżności między realnym a idealnym obrazem samego siebie, z poczuciem
bezsensu życia, brakiem zainteresowań, uczuciem wstrętu do samego siebie i chęcią unicestwienia się
4. Labilna; objawia się typową dla okresu dojrzewania oscylacją nastroju tzw. chandrami, humorami, zmiennym
nastrojem uczuciowym do otoczenia, okresami wzmożonego napędu, ucieczek z domu, wagarów, okresowego
buntu w stosunku do rodziców, do których występuje wyolbrzymiony żal, niechęć do samego siebie i obniżenia
nastroju z myślami samobójczymi.
Młodzieńcza [[depresja]] jest częstsza u dziewcząt. Jednym z powodów jest charakterystyczne dla dziewcząt i kobiet
przeżywanie myśli. Innym powodem jest często występujące niezadowolenie ze swojej urody, szczególnie u
dorastających dziewcząt, często jest rozczarowanie widocznymi zmianami cielesnymi, które zazwyczaj odbiegają od
wzoru lansowanego przez modelki.
Chłopcy na ogół z większą łatwością pokonują uczuciowe niepowodzenia, ich nastroje utrzymują się nie tak długo, a
ze zmian w swoim wyglądzie fizycznym są z reguły zadowoleni.
Szukając młodzieńczej depresji należy wrócić do okresu dzieciństwa. [[Źródło]] depresji znajduje się w braku głębokiej
więzi uczuciowej między matką a dzieckiem we wczesnym dzieciństwie. Powoduje to, że rozwojowi dziecka towarzyszy
brak poczucia bezpieczeństwa, a także [[utrata]] w dzieciństwie jednego z rodziców może przyczynić się do wystąpienia w
młodości objawów depresji. Wczesne przeżycie straty może wywołać lęk przed dalszymi stratami i wytwarza się
wówczas oczekiwanie straty, które sprzyja powstaniu depresji. W badaniach nad więzią między rodzicami i ich dziećmi
w wieku przedszkolnym, a objawami depresji w wieku 18 lat stwierdzono, że dziewczęta z cechami depresyjnymi mają
matki o autorytarnym a zarazem nadmiernie opiekuńczym stylu wychowania, co przyczyniło się do znacznej zależności
córek od matek i utrudniło rozwój ich autonomii. Ich swoboda wychodzenia w świat zewnętrzny była ograniczona.
Zależności takich nie stwierdzono u chłopców. Można sądzić, że dziewczętom jest trudniej przeciwstawić się
uczuciowości i autorytetowi matki [[niż]] chłopcom. [[Powstanie]] młodzieńczej depresji łączy się z poczuciem niskiej wartości
w dzieciństwie i brakiem ufności w przyszłości. Taki negatywne myśli i [[uczucia]] utrwalają się szczególnie, gdy młody
człowiek znajduje dla nich uzasadnienie we własnych doświadczeniach.
Wykazano też, że dziewczęta mające objawy depresji stale oceniały swoje osiągnięcia niżej [[niż]] to było uzasadnione.
Po prostu nie wierzyły w swoje zdolności.

wymagania rodziców w zakresie szkoły, zwalniają je od wielu obowiązków domowych i szkolnych, wywołują
współczucie i zwiększają zainteresowanie otoczenia jego osobą,. Objawy konwersyjne niwelują poczucie mniejszej
wartości i usprawiedliwiają porażki. W szkole Dziecko chore często jest łagodniej oceniane przez nauczycieli i często
otrzymuje lepsze stopnie Niż powinno.
ZABURZENIA OBSESYJNO-KOMPULSYWNE
Lęk w tych zaburzeniach jest automatycznie kontrolowany przez związanie go ze stale powtarzającymi się
myślami i czynnościami.
Podstawowymi objawami w tych zaburzeniach są nawracające, nasycające się wbrew własnej woli myśli i wyobrażenia, a
więc obsesje oraz wielokrotnie wykonywane czynności na skutek odczuwania przymusu. Natręctwa są myślami,
mającymi ułatwić dziecku odwrócenie uwagi od natrętnych treści myślowych. Rzadziej w nerwicy natręctw stwierdza się
natrętne impulsy np. chęć uśmiercenia kochanej matki czy uszkodzenie się ostrym przedmiotem, chęcią skoku z
wysokości.
Występują też Natręctwa o charakterze nawracających wątpliwości lub przeżywającego myślenia w postaci myśli
związanych z zagadnieniami moralnymi, religijnymi, seksualnymi, agresji wobec siebie i innych.
Chore Dziecko stara się zwalczać swe natręctwa, ale im większe wysiłki tym uporczywiej one nawracają, a Okres ulgi i
względnego spokoju po ich realizacji staję się coraz krótszy. Szybko dołącza się Uczucie przygnębienia, izolowanie się od
rówieśników i niemożność koncentracji uwagi np. w szkole i podczas odrabiania lekcji.
NERWICA DEPRESYJNA
W nerwicowych stanach depresyjnych u dzieci i młodzieży dominuję niepokój z obniżonym nastrojem, apatią,
niechęcią do wysiłku umysłowego, dołączają się zaburzenia snu i łaknienia.
Wyróżnia się 4 postacie nerwicy depresyjnej u młodzieży:
1. Apatyczno-abuliczna, w której oprócz obniżonego nastroju występuje brak chęci do nauki, zaniedbanie wyglądu
zewnętrznego, unikanie kontaktu z rówieśnikami i poświęcania czasu na słuchanie muzyki odpowiadającej
nastrojom dorastającego dziecka
2. Buntownicza; przejawiająca się głównie w postaci wybuchów złości, gniewu, opryskliwości, kłótliwości,
pewnego wyłamywania się spod wszelkich zarządzeń rodziców lub też w formie milczącego negowania
nakazów, zakazów.
3. Rezygnacyjna; wynikająca z rozbieżności między realnym a idealnym obrazem samego siebie, z poczuciem
bezsensu życia, brakiem zainteresowań, uczuciem wstrętu do samego siebie i chęcią unicestwienia się
4. Labilna; objawia się typową dla okresu dojrzewania oscylacją nastroju tzw. chandrami, humorami, zmiennym
nastrojem uczuciowym do otoczenia, okresami wzmożonego napędu, ucieczek z domu, wagarów, okresowego
buntu w stosunku do rodziców, do których występuje wyolbrzymiony żal, niechęć do samego siebie i obniżenia
nastroju z myślami samobójczymi.
Młodzieńcza Depresja jest częstsza u dziewcząt. Jednym z powodów jest charakterystyczne dla dziewcząt i kobiet
przeżywanie myśli. Innym powodem jest często występujące niezadowolenie ze swojej urody, szczególnie u
dorastających dziewcząt, często jest rozczarowanie widocznymi zmianami cielesnymi, które zazwyczaj odbiegają od
wzoru lansowanego przez modelki.
Chłopcy na ogół z większą łatwością pokonują uczuciowe niepowodzenia, ich nastroje utrzymują się nie tak długo, a
ze zmian w swoim wyglądzie fizycznym są z reguły zadowoleni.
Szukając młodzieńczej depresji należy wrócić do okresu dzieciństwa. Źródło depresji znajduje się w braku głębokiej
więzi uczuciowej między matką a dzieckiem we wczesnym dzieciństwie. Powoduje to, że rozwojowi dziecka towarzyszy
brak poczucia bezpieczeństwa, a także Utrata w dzieciństwie jednego z rodziców może przyczynić się do wystąpienia w
młodości objawów depresji. Wczesne przeżycie straty może wywołać lęk przed dalszymi stratami i wytwarza się
wówczas oczekiwanie straty, które sprzyja powstaniu depresji. W badaniach nad więzią między rodzicami i ich dziećmi
w wieku przedszkolnym, a objawami depresji w wieku 18 lat stwierdzono, że dziewczęta z cechami depresyjnymi mają
matki o autorytarnym a zarazem nadmiernie opiekuńczym stylu wychowania, co przyczyniło się do znacznej zależności
córek od matek i utrudniło rozwój ich autonomii. Ich swoboda wychodzenia w świat zewnętrzny była ograniczona.
Zależności takich nie stwierdzono u chłopców. Można sądzić, że dziewczętom jest trudniej przeciwstawić się
uczuciowości i autorytetowi matki Niż chłopcom. Powstanie młodzieńczej depresji łączy się z poczuciem niskiej wartości
w dzieciństwie i brakiem ufności w przyszłości. Taki negatywne myśli i Uczucia utrwalają się szczególnie, gdy młody
człowiek znajduje dla nich uzasadnienie we własnych doświadczeniach.
Wykazano też, że dziewczęta mające objawy depresji stale oceniały swoje osiągnięcia niżej Niż to było uzasadnione.
Po prostu nie wierzyły w swoje zdolności.
str 3
lub w odniesieniu do określonych przedmiotów za stałą tendencją do ich unikania. Nerwicowym reakcjom fobicznym u
dzieci zawsze towarzysza poważne zaburzenia zachowania z elementami stałego niepokoju i paniki w odróżnieniu od
występujących u dzieci 4-5 letnich reakcji fobicznych, które mają [[charakter]] przemijający o niewielkim znaczeniu
emocjonalnym. Fobie to [[stała]] tendencja do unikania pewnych budzących [[lęk]] sytuacji tj. wysokość, otwarta lub zamknięta
przestrzeń, są też fobie związane z podróżowaniem, oraz fobie społeczne, czyli [[lęk]] przed tłumem. Wszystkie te fobie
mogą zakłócać funkcjonowanie dziecka w szkole. Dzieci cierpiące na te zaburzenia są zwykle pasywne, pełne niepokoju i
lęku. Często pojawiają się u nich objawy depresji. Jedną z postaci fobii nerwicowych jest [[fobia]] szkolna, która polega na
niechęci lub całkowitej odmowie chodzenia do szkoły w związku z odczuwaniem silnego lęku na jej terenie i nasilania się
niepokoju już na samą myśl o pójściu do szkoły, przy czym [[dziecko]] nie uświadamia sobie rzeczywistych przyczyn tego
niepokoju i lęku. Jeśli [[rodzice]] próbują zmusić [[dziecko]] do zajęć szkolnych stawia ono silny [[opór]] z próbą racjonalizacji
swej niechęci do szkoły mało istotnymi argumentami. Najczęściej udaje się dziecku nie pójść do szkoły dzięki objawom
somatycznym, które z [[reguły]] towarzyszą fobii szkolnej. Objawy te pojawiają się zwykle rano w czasie śniadania w
postaci: wymiotów, bólów brzucha, biegunki, omdleń i ustępują szybko, gdy [[dziecko]] uzyska zgodę rodziców na
pozostanie w domu. Jeżeli [[rodzice]] nie zgodzą się na pozostawianie dziecka w domu to objawy te nie tylko nie mijają, ale
często przybierają na sile, że [[nauczyciel]] musi odesłać [[dziecko]] do domu. Obecnie powszechnie akceptowany jest pogląd,
że odmowa chodzenia do szkoły stanowi nie jednolity [[problem]] o skomplikowanym podłożu, dlatego korzystne jest
ustalenie potrzeb, które zaspakaja [[dziecko]] opuszczając zajęcia szkolne. Zrozumienie, co zyskuje [[dziecko]] przez nie
chodzenie do szkoły może pomóc opracować najskuteczniejszy plan interwencji.
Odmowa chodzenia do szkoły podtrzymywana jest u dziecka prze jedną lub więcej wyróżnionych przyczyn:
1)
Unikanie specyficznych miejsc w szkole budzących [[strach]] lub ogólną nadmierną lękliwość. [[Dziecko]] boi się
określonego
miejsca
w szkole np. korytarza, toalety;
sytuacji:
np. sprawdzenie wiadomości lub
osoby:
np.
określonego nauczyciela.
2) Ucieczka od szkolny sytuacji awersyjnych, mogą one być związane z niezadowalającymi reakcjami
interpersonalnymi w szkole (nauczyciele, rówieśnicy) najczęściej za bardzo nieprzyjemne uważane są sytuacje
oceniania.
3) Skupianie uwagi na sobie lub [[lęk]] przed rozstaniem, czyli tzw. lęk separecyjny
Lęk separecyjny
to nasilona, trwała obawa przed oddzieleniem od najbliższych, głównie matki, towarzyszą jej
fantazje, że bliskie osoby, z którymi rozstało się [[dziecko]] nie wrócą, w okresie rozstania stanie im się [[coś]] złego.
Współistnieją z tymi objawami: zaburzenie snu, lęki nocne, koszmarne sny. W efekcie [[dziecko]] protestuje przeciwko
pójściu do szkoły, a czasami zmusza matkę do stałej obecności w szkole. Bywa, że nawet to nie wystarcza i dzieci
wielokrotnie wychodzą z klasy, aby sprawdzić czy [[matka]] jest w pobliżu. Próby przeciwstawienia się tym objawom
powodują narastanie trudnego do zniesienia lęku a nawet paniki.
4) Nagradzające doświadczenia pozaszkolne, dzieci należące do tej kategorii pragną pozostać w domu, bo dzięki
temu mogą oddawać się ulubionym zajęciom.
NEURASTENIA-
przyczyna jej są nierozwiązalne konflikty wewnętrzne nastolatka z okresu wczesnego dzieciństwa
spowodowane głównie odtrącającą postawą rodziców, niezgodnością metod wychowawczych obojga rodziców, stawianie
niezgodnych lub sprzecznych wymagań.
Czynnikiem wyzwalającym są [[niepowodzenia szkolne]] i [[okres]] dojrzewania. U nastolatka występuje wzmożona
pobudliwość emocjonalna przejawiająca się gwałtownymi wybuchami gniewu, rozżalenia i złości, a nawet aktami agresji
skierowanymi na osoby znaczące. Zachowania te pozostawiają po sobie poczucie wstydu, [[poczucie winy]] i uczucie
narastającego wyczerpania, jeśli [[otoczenie]] nie rozumie tych objawów, sygnałów i nie zareaguje na nie przez zmianę
swoich nastawień uczuciowych, to objawy narastają i wymagają pomocy terapeutycznej. Niekiedy objawy neurasteniczne
występują w postaci stałego znużenia, najsilniejszego w godzinach rannych i ustępującego nieco pod koniec dnia.
Trudności w skupieniu uwagi, zaburzenia pamięci – do tych zaburzeń dołączają się zaburzenia wegetatywne: bóle i
zawroty głowy, trudności w zasypianiu, płytki sen z koszmarami, oziębienie dłoni i stóp, kołatanie serca, bóle brzuch,
nadwrażliwość na hałasy i jasne światło, a u dziewcząt bolesne, bardzo obfite i zbyt częste miesiączki. Subiektywne
odczucia tych dolegliwości lekceważonych lub niezauważonych przez [[otoczenie]] są często tak duże, że pogłębiają lęk,
niepokój, przy często obniżonym nastroju.
ZABURZENIA KONWERSYJNE
Nerwica konwersyjna występuje stosunkowo często zarówno u dziewcząt jak i u chłopców przejawiających
specyficzne [[cech]] osobowości. Jest to nadmiernie żywa, nieuporządkowana emocjonalność, impulsywność w działaniu,
egocentryzm, sugestywność, tendencje do teatralnego, przesadnego wyrażania swych uczuć. W nerwicy [[lęk]] ten jest
odczuwany bezpośrednio i nie jest przenoszony na konkretne przedmioty czy sytuacje, ale ostaje przekształcony, czyli
ulega konwersji w rozmaite czynnościowe zaburzenia ruchowe i uczuciowe. Objawy są bardzo bogate i często zmienne u
tego samego dziecka. Są to głównie napady drgawkowe imitujące padaczkę, omdlenia, drżenia kończyn, tiki, niemożność
chodzenia i stania, niedowłady lub [[porażenie]] jednej kończyny, ślepota, niedowidzenie, bezgłos, chrypka, mutyzm.
Objawy nerwicy konwersyjnej zwane popularnie ucieczką w chorobę dają dziecku wtórne korzyści np. zmniejszają

lub w odniesieniu do określonych przedmiotów za stałą tendencją do ich unikania. Nerwicowym reakcjom fobicznym u
dzieci zawsze towarzysza poważne zaburzenia zachowania z elementami stałego niepokoju i paniki w odróżnieniu od
występujących u dzieci 4-5 letnich reakcji fobicznych, które mają Charakter przemijający o niewielkim znaczeniu
emocjonalnym. Fobie to Stała tendencja do unikania pewnych budzących Lęk sytuacji tj. wysokość, otwarta lub zamknięta
przestrzeń, są też fobie związane z podróżowaniem, oraz fobie społeczne, czyli Lęk przed tłumem. Wszystkie te fobie
mogą zakłócać funkcjonowanie dziecka w szkole. Dzieci cierpiące na te zaburzenia są zwykle pasywne, pełne niepokoju i
lęku. Często pojawiają się u nich objawy depresji. Jedną z postaci fobii nerwicowych jest Fobia szkolna, która polega na
niechęci lub całkowitej odmowie chodzenia do szkoły w związku z odczuwaniem silnego lęku na jej terenie i nasilania się
niepokoju już na samą myśl o pójściu do szkoły, przy czym Dziecko nie uświadamia sobie rzeczywistych przyczyn tego
niepokoju i lęku. Jeśli Rodzice próbują zmusić Dziecko do zajęć szkolnych stawia ono silny Opór z próbą racjonalizacji
swej niechęci do szkoły mało istotnymi argumentami. Najczęściej udaje się dziecku nie pójść do szkoły dzięki objawom
somatycznym, które z Reguły towarzyszą fobii szkolnej. Objawy te pojawiają się zwykle rano w czasie śniadania w
postaci: wymiotów, bólów brzucha, biegunki, omdleń i ustępują szybko, gdy Dziecko uzyska zgodę rodziców na
pozostanie w domu. Jeżeli Rodzice nie zgodzą się na pozostawianie dziecka w domu to objawy te nie tylko nie mijają, ale
często przybierają na sile, że Nauczyciel musi odesłać Dziecko do domu. Obecnie powszechnie akceptowany jest pogląd,
że odmowa chodzenia do szkoły stanowi nie jednolity Problem o skomplikowanym podłożu, dlatego korzystne jest
ustalenie potrzeb, które zaspakaja Dziecko opuszczając zajęcia szkolne. Zrozumienie, co zyskuje Dziecko przez nie
chodzenie do szkoły może pomóc opracować najskuteczniejszy plan interwencji.
Odmowa chodzenia do szkoły podtrzymywana jest u dziecka prze jedną lub więcej wyróżnionych przyczyn:
1)
Unikanie specyficznych miejsc w szkole budzących Strach lub ogólną nadmierną lękliwość. Dziecko boi się
określonego
miejsca
w szkole np. korytarza, toalety;
sytuacji:
np. sprawdzenie wiadomości lub
osoby:
np.
określonego nauczyciela.
2) Ucieczka od szkolny sytuacji awersyjnych, mogą one być związane z niezadowalającymi reakcjami
interpersonalnymi w szkole (nauczyciele, rówieśnicy) najczęściej za bardzo nieprzyjemne uważane są sytuacje
oceniania.
3) Skupianie uwagi na sobie lub Lęk przed rozstaniem, czyli tzw. lęk separecyjny
Lęk separecyjny
to nasilona, trwała obawa przed oddzieleniem od najbliższych, głównie matki, towarzyszą jej
fantazje, że bliskie osoby, z którymi rozstało się Dziecko nie wrócą, w okresie rozstania stanie im się Coś złego.
Współistnieją z tymi objawami: zaburzenie snu, lęki nocne, koszmarne sny. W efekcie Dziecko protestuje przeciwko
pójściu do szkoły, a czasami zmusza matkę do stałej obecności w szkole. Bywa, że nawet to nie wystarcza i dzieci
wielokrotnie wychodzą z klasy, aby sprawdzić czy Matka jest w pobliżu. Próby przeciwstawienia się tym objawom
powodują narastanie trudnego do zniesienia lęku a nawet paniki.
4) Nagradzające doświadczenia pozaszkolne, dzieci należące do tej kategorii pragną pozostać w domu, bo dzięki
temu mogą oddawać się ulubionym zajęciom.
NEURASTENIA-
przyczyna jej są nierozwiązalne konflikty wewnętrzne nastolatka z okresu wczesnego dzieciństwa
spowodowane głównie odtrącającą postawą rodziców, niezgodnością metod wychowawczych obojga rodziców, stawianie
niezgodnych lub sprzecznych wymagań.
Czynnikiem wyzwalającym są Niepowodzenia szkolne i Okres dojrzewania. U nastolatka występuje wzmożona
pobudliwość emocjonalna przejawiająca się gwałtownymi wybuchami gniewu, rozżalenia i złości, a nawet aktami agresji
skierowanymi na osoby znaczące. Zachowania te pozostawiają po sobie poczucie wstydu, Poczucie winy i uczucie
narastającego wyczerpania, jeśli Otoczenie nie rozumie tych objawów, sygnałów i nie zareaguje na nie przez zmianę
swoich nastawień uczuciowych, to objawy narastają i wymagają pomocy terapeutycznej. Niekiedy objawy neurasteniczne
występują w postaci stałego znużenia, najsilniejszego w godzinach rannych i ustępującego nieco pod koniec dnia.
Trudności w skupieniu uwagi, zaburzenia pamięci – do tych zaburzeń dołączają się zaburzenia wegetatywne: bóle i
zawroty głowy, trudności w zasypianiu, płytki sen z koszmarami, oziębienie dłoni i stóp, kołatanie serca, bóle brzuch,
nadwrażliwość na hałasy i jasne światło, a u dziewcząt bolesne, bardzo obfite i zbyt częste miesiączki. Subiektywne
odczucia tych dolegliwości lekceważonych lub niezauważonych przez Otoczenie są często tak duże, że pogłębiają lęk,
niepokój, przy często obniżonym nastroju.
ZABURZENIA KONWERSYJNE
Nerwica konwersyjna występuje stosunkowo często zarówno u dziewcząt jak i u chłopców przejawiających
specyficzne Cech osobowości. Jest to nadmiernie żywa, nieuporządkowana emocjonalność, impulsywność w działaniu,
egocentryzm, sugestywność, tendencje do teatralnego, przesadnego wyrażania swych uczuć. W nerwicy Lęk ten jest
odczuwany bezpośrednio i nie jest przenoszony na konkretne przedmioty czy sytuacje, ale ostaje przekształcony, czyli
ulega konwersji w rozmaite czynnościowe zaburzenia ruchowe i uczuciowe. Objawy są bardzo bogate i często zmienne u
tego samego dziecka. Są to głównie napady drgawkowe imitujące padaczkę, omdlenia, drżenia kończyn, tiki, niemożność
chodzenia i stania, niedowłady lub Porażenie jednej kończyny, ślepota, niedowidzenie, bezgłos, chrypka, mutyzm.
Objawy nerwicy konwersyjnej zwane popularnie ucieczką w chorobę dają dziecku wtórne korzyści np. zmniejszają
Pobierz prace (Do pobrania wymagana jest odpowiednia ilość punktów)
  1. doc doc Pobierz wersję oryginalną
Portal Zgapa.pl nie jest odpowiedzialny za treści materiałów w tym także komentarzy pochodzących od użytkowników serwisu.
Inne Wypracowania znajdziesz na tej stronie