Czytaj więcej"/> Drukuj
Zamach 20 lipca był nieudanym zamachem stanu, którego częścią była próba zamachu na życie Adolfa Hitlera. Próbowali go dokonać 20 lipca 1944 oficerowie Wehrmachtu pod przywództwem pułkownika Clausa von Stauffenberga. Oprócz niego uczestniczyli w nim m.in. generał Ludwig Beck, Carl Goerdeler, Alfred Delp i wielu innych, w tym marszałek polowy Erwin von Witzleben. Marszałek polowy Erwin Rommel i Günther von Kluge mogli być uczestnikami spisku, na pewno zaś zostali z jego powodu zmuszeni do popełnienia samobójstwa.
Według planu, Stauffenberg miał podłożyć bombę zegarową obok siedzenia Hitlera podczas narady w w kwaterze führera zwanej Wilczym Szańcem koło Kętrzyna na Mazurach i natychmiast polecieć do Berlina, aby dowodzić powstańczym wojskiem. Ustalono już skład nowego rządu, z Beckiem jako głową państwa (choć większość spiskowców miała nadzieję na przywrócenie w przyszłości monarchii Hohenzollernów) i Goerdellerem jako kanclerzem. Strategiczny plan przejęcia władzy po śmierci Hitlera znany był jako Operacja Walkiria.
Ze względu na nieprzewidziane przez spiskowców okoliczności Hitler przeżył wybuch. Jako że dzień był wyjątkowo upalny, narada na której Hitler miał być zabity miała miejsce w baraku, a nie w samym bunkrze. Stauffenberg zdołał też uzbroić tylko jedną z dwóch bomb i nie umieścił tej nieuzbrojonej w teczce. Stauffenbergowi udało się zbliżyć do Hitlera, mówiąc mu, że podczas wojny uszkodził sobie słuch. Hitler uwierzył, więc Stauffenberg stał obok niego. Hitlera osłonił jednak od wybuchu stół konferencyjny. Choć podczas zamachu zginęły dwie osoby i prawie wszyscy obecni zostali ranni, sam Hitler odniósł jedynie lekkie obrażenia. Stauffenberg dowiedział się o porażce dopiero w Berlinie.
Zakładając że Hitler nie żyje, Stauffenberg i Haeften polecieli do Berlina by spotkać się z resztą spiskowców w Bendler-Block. Ze względu na nieporozumienie, generał Friedrich Olbricht nie rozpoczął Operacji Walkiria natychmiast po zamachu na Hitlera, więc przewrót zacząć się mógł dopiero cztery godziny później, po przybyciu Stauffenberga.
Spiskowcom nie udało się przejąć kontroli nad radiostacjami, więc wieści o tym, że Hitler przeżył zamach dotarły do Berlina. Żołnierze, którzy pierwotnie wykonywali rozkazy Stauffenberga odmówili ich dalszego spełniania, doprowadzając do końca przewrotu.
Przywódcy spisku,, Claus von Stauffenberg, Friedrich Olbricht, Albrecht Mertz von Quirnheim i Werner von Haeften zostali schwytani późnym wieczorem i rozstrzelani przez pluton egzekucyjny, choć wielu, w tym Hitler, uważało, że rozstrzelano ich tak szybko dlatego, żeby nie zdradzili nazwisk innych członków spisku. Hitler rozpoczął czystki, które zakończyły się egzekucją niemal pięciu tysięcy przeciwników jego reżimu.
Obecnie w Niemczech członków spisku uznaje się za bohaterów.

Obecni na naradzie w chwili wybuchu bomby

Obecni w sali narad 20 lipca 1944, w chwili, gdy wybuchła bomba znajdująca się w teczce pozostawionej przez Stauffenberga:
  1. Adolf Hitler (lekko ranny).
  2. Gen. Adolf Heusinger, szef oddziału operacyjnego w Sztabie Generalnym Wojsk Lądowych (ciężko ranny - leczony w Karolewie).
  3. Gen. Günther Korten, szef Sztabu Generalnego Lotnictwa (śmiertelnie ranny - zmarł 22.07. w szpitalu w Karolewie).
  4. Płk. Heinz Brandt, zastępca generała Heusingera (zmarł 22.07 w Karolewie).
  5. Gen. Karl Bodenschatz, oficer łącznikowy Göringa (ciężko ranny - leczony w Karolewie).
  6. Ppłk. Heinz Weizenegger, przedstawiciel Sztabu Dowodzenia Sił Zbrojnych.
  7. Gen. Rudolf Schmundt, szef adiutantury (śmiertelnie ranny, zmarł 1 października w Karolewie).
  8. Ppłk. Heinrich Borgmann, adiutant Hitlera (ciężko ranny - leczony w Karolewie).
  9. Gen. Walter Buhle, szef Sztabu Wojsk Lądowych (lekko ranny).
  10. Kontradmirał Karl-Jesco von Puttkamer, adiutant marynarki wojennej przy Hitlerze (ciężko ranny - leczony w Karolewie).
  11. Dr. Heinrich Berger, stenograf (zmarł 20.07).
  12. Komandor Heinz Assman, przedstawiciel marynarki wojennej przy sztabie dowodzenia przy sztabie dowodzenia sił zbrojnych (ciężko ranny leczony w Karolewie).
  13. Ppłk. John von Freyend, adiutant Keitla.
  14. Gen. Walter Scherff, szef wydziału historii wojny (ciężko ranny).
  15. Kontradmirał Hans Voss, przedstawiciel dowództwa marynarki.
  16. Mjr. SS Otto Günsche, adiutant Hitlera.
  17. Płk. Nicolaus von Below, adiutant Hitlera.
  18. Gen. SS Hermann Fegelein, adiutant sił zbrojnych SS.
  19. Heinz Bucholtz, stenograf.
  20. Mjr. Herbert Büchs, adiutant generała Jodla.
  21. Fraz Sonnleithner, przedstawiciel Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-08-10 21:10:30