Czytaj więcej"/> Drukuj
(1885 - 1912)
Sytuacja względnej stagnacji rozwoju i mapy Afryki w XIX w. skończyła się gwałtownie w 1885 r., gdy na Konferencji Berlińskiej, przy udziale mocarstw europejskich i Stanów Zjednoczonych A.P., podjęta została decyzja o rozbiorze Afryki. Ustalono w szczególności, że państwa europejskie, mające swe bazy na wybrzeżach, zajmą również terytoria w głębi kontynentu, przy czym wielkość tych terytoriów uzależniono od ich możliwości wojskowych. Po 1885 r. nastąpił więc „wyścig o Afrykę”. Zakończył się on już w pierwszych latach XX w. Poszczególne państwa kolonizatorskie działały przeważnie poprzez swe, istniejące już wcześniej, kompanie handlowe, którym przydzielano odpowiednie wojska ekspedycyjne.
Cała ta akcja rozbioru Afryki przeprowadzona została chaotycznie według zasady: „kto szybszy i bardziej bezwzględny tym lepszy”. Największe uzyski terytorialne osiągnęła W. Brytania, podporządkowując sobie Egipt, Sudan, Brytyjską Afrykę Wschodnią (Kenia), Ugandę, Somali Brytyjskie, Nigerię, Złote Wybrzeże, Sierra Leone, Związek Afryki Południowej, Zambię, Malawi, Beczuanę i Rodezję. Francuzi zagarnęli całą Algierię, część Maroka, Tunezję, Mauretanię, Francuską Afrykę Zachodnią, Dahomej, Senegal, Gwineę, Gabon, Francuską Afrykę Równikową oraz wyspę Madagaskar. Niemcy Kamerun, Togo, Niemiecką Afrykę Południowo-Zachodnią (Namibia), Niemiecką Afrykę Wschodnią (Tanzania). Zaś Portugalia Angolę, Mozambik i Gwineę Portugalską. Włochy przejęły Somalię Włoską, Erytreę, a po rozpadzie Turcji Osmańskiej w 1912 r. również Libię wraz z Cyrebajką. Hiszpanii przypadła Sahara Hiszpańska i Maroko Hiszpańskie. Natomiast Kongo, wielki kraj w dorzeczu rzeki Kongo, po odkryciach podróżniczych M. Stanley’a, stał się prywatną własnością króla belgijskiego Leopolda II, który te podróże finansował. Po jego śmierci Kongo przypadło Belgii. W sumie Europejczycy podporządkowali sobie w Afryce terytoria o powierzchni 29 mln km2.
Tylko dwa państwa w Afryce ostały się jako niepodległe. Były to Liberia, republika, założona w 1847 r. nad Zatoką Gwinejską przez byłych czarnych niewolników, którzy powrócili z Ameryki, oraz Cesarstwo Etiopii na wschodzie kontynentu, którego wojska, pod władzą cesarza Menelika II (1889-1910), rozbiły w 1896 armię włoską pod Aduą.
Metropolie kolonialne wszędzie w swych nowych koloniach afrykańskich zaprowadzały ład i porządek na modłę europejską, zupełnie nie licząc się z tradycjami, kulturą, obyczajami, czy gospodarką tubylczych plemion. Wprowadzono więc europejskie waluty, rozpoczęto eksploatację bogactw naturalnych, zakładano według swych potrzeb i interesów plantacje kakao, kawy, soji, bananów, owoców cytrusowych, kauczuku oraz kopalnie złota, diamentów, miedzi, węgla kamiennego. Budowano linie kolejowe od portów morskich w głąb kontynentu.
Różne sporne problemy między kolonizatorami załatwiane były na specjalnych konferencjach. Między innymi Francja i W. Brytania zawarły w 1904 r. traktat, zwany „Entente Cordiale”, rozwiązujący wzajemne sporne sprawy dotyczące Maroka, Egiptu, Kanału Sueskiego i Madagaskaru.
Zobacz: Historia Afryki - Afryka
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-01-27 04:23:34