Czytaj więcej"/> Drukuj

Wieruszów, miasto w południowo-zachodniej części województwa łódzkiego (powiat wieruszowski) nad rzeką Prosną oraz Niesobem i Brzeźnicą.

Położenie geograficzne

Wieruszów położony jest w strefie przejściowej, od pasa starych gór i wyżyn do krainy wielkich dolin, na tzw. Progu Wieruszowskim. Moża przyjąć, że Próg Wieruszowski łączy Wyżynę Śląską ze Wzgórzami Ostrzeszowskimi, oddzielając jednocześnie Kotlinę Śląską od Wysoczyzny Kaliskiej. Przez Wieruszów biegną dwie ważne arterie komunikacyjne z zachodu na wschód - droga nr 8 Wrocław-Warszawa, z południa na północ - droga nr 450 Opatów k. Kępna-Grabów nad Prosną.

Informacje administracyjne

Obecnie Wieruszów jest miastem powiatowym liczącym ok. 9 tys mieszkańców. Gmina i miasto Wieruszów obejmują powierzchnię 9731 ha, tj. 97,31 km² (w tym miasto 598 ha, tj. 5,98 km²). Zamieszkuje ją 14500 mieszkańców, w tym miasto 9300. Struktura użytkowania gruntów: użytki rolne - 6700 ha, tj. 68,8% powierzchni gminy; lasy - 2030 ha, tj. 20,9% powierzchni gminy; pozostałe grunty - 1000 ha, tj. 10,3% powierzchni gminy (tereny osiedlowe, komunikacyjne, wody, nieużytki).

Historia

Osadnictwo nad rzeką Prosną sięga około 10 tys. lat. Świadczą o tym wykopaliska, stanowiska archelogiczne, a także pewne dowody materialne. W widłach rzek Niesób i Prosny znajdują się wały obronne grodziska z czasów kultury łużyckiej. Ptolemeusz Klaudiusz w dziele "Nauka geograficzna" (II w n. e.), nanosząc szlak bursztynowy biegnący z południa Europy nad Bałtyk dochodzi z terenu Śląska do rzeki Prosny i dalej w dół rzeki w kierunku północnym, zaznaczył na tej prowizorycznej mapie dwie miejscowości na linii rzeki Prosny, są to Arsonium i Calisia. Tę pierwszą miejscowość stanowił zapewne wspomniany wyżej gród, na bazie którego powstał późniejszy Wieruszów. Przez wiele wieków miejscowość ta była prywatną własnością wielu bogatych rodów. Nazwa Wieruszów wywodzi się od rodu Wieruszów przybyłego na te tereny najprawdopodobniej ze Śląska w czasie bliżej nieokreślonym, gdyż istnieje ogromna luka historyczna pomiędzy funkcjonowaniem wspomnianego grodziska a pierwszą datą z użyciem nazwy Wieruszów (1368 r.). Z racji położenia, przez Wieruszów zawsze biegły ważne szlaki komunikacyjne, co było przyczyną częstych napaści, grabieży i palenia miasta głównie przez książąt śląskich. Poważne straty poniósł Wieruszów w czasie wojny północnej, kiedy to przez miasto przechodziły różne armie. W 1815 roku na podstawie decyzji Kongresu Wiedenskiego ustalona na rzece Prośnie i Niesobie granica rozdzieliła miasto na dwie części, część zachodnia zwana Podzamczem znalazła sie w zaborze pruskim, a część wschodnia w Królestwie Polskim. W okresie powstania listopadowego i styczniowego przez miasto były organizowane przerzuty broni i emisariuszy. Wielkich zniszczen dokonały I i II wojna światowa. W 1919 roku zniszczony został przez oddziały Grenzschutzu zamek wieruszowski. W 1945 roku zniszczone były w 60% zabudowania miasta, a liczba mieszkanców wynosiła niewiele powyżej 2000 osób. W 1816 roku Wieruszów na kilkadziesiąt lat stał się powiatem. W 1870 roku utracił prawa miejskie, które odzyskał w roku 1919. W latach 1955-75 znów był miastem powiatowym, dzięki czemu jego ranga wzrastała i nastąpił znaczny rozwój przemysłu oraz budownictwa jedno- i wielorodzinnego. W 1990 roku nastąpiło odrodzenie samorządu terytorialnego. Kolejne samorządy postawiły na dynamiczny i harmonijny rozwój infrastruktury technicznej, ochrony środowiska, rozwój działalności kulturalnej i oświatowej.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-11-26 08:25:59