Czytaj więcej"/> Drukuj
Władysław_Sikorski -

Generał broni Władysław Eugeniusz Sikorski (1881-1943), polski dowódca wojskowy i Naczelny Wódz, mąż stanu, polityk, a w latach 1939-1943 premier rządu RP na obczyźnie.
Urodzony 20 maja 1881 roku w Tuszowie Narodowym pod Mielcem. Od 1898 do 1902 uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w Rzeszowie. Ostatnią klasę gimnazjum i maturę zdał we Lwowie. W 1902 rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Dróg i Mostów Politechniki Lwowskiej, gdzie włączył się w ożywioną działalność patriotyczną i społeczną.
Obok Mariana Kukiela, Walerego Sławka, Kazimierza Sosnkowskiego, Witolda Jodko-Narkiewicza, a także Henryka Minkiewicza organizator Związku Walki Czynnej we Lwowie w 1908 roku. Celem ZWCz było przygotowanie powstania zbrojnego w zaborze rosyjskim. Następnie założył i był prezesem lwowskiego Związku Strzeleckiego.
Od 1912 członek KTSSN. W latach 1914-1916 był szefem Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego. W tym okresie dochodzi do konfliktu między Sikorskim i Piłsudskim. W latach 1916-1918 zajmuje się zaciągiem Polaków do armii austriackiej.
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Szef sztabu w dowództwie wojsk polskich w Galicji, jeden z dowódców obrony Przemyśla.
W Wojnie polsko-bolszewickiej na różnych stopniach dowódczych, m.in. dowódca Grupy Poleskiej podczas Ofensywy Kijowskiej, 5 Armii podczas bitwy warszawskiej oraz 3 Armii podczas walk w rejonie Zamościa. 1921-1922 szef sztabu generalnego.
Po zabójstwie Gabriela Narutowicza marszałek Sejmu Maciej Rataj w dniu 16 grudnia 1922 powołał go na stanowisko premierem, pełnił równocześnie tekę ministrem spraw wewnętrznych, Funkcję pełnił do 26 maja 1923 roku. Jego rząd doprowadził m.in. do uznania polskich granic wschodnich przez państwa zachodnie.
W latach 1923-1924 generalny inspektor piechoty. 1924-1925 minister spraw wojskowych w gabinecie Stanisława Grabskiego. 1925 mianowany dowódcą VI Okręgu Korpusu we Lwowie. Skonfliktowany z Józefem Piłsudskim, w 1928 zostaje odwołany ze stanowiska.
W czasie przewrotu majowego, nie opuścił Lwowa, ani też nie przesłał pomocy dla wojsk rządowych, co ułatwiło zadanie zwolennikom Piłsudskiego.
Do 1939 pozostaje bez przydziału, w dyspozycji Ministerstwa Spraw Wojskowych. Studiuje we Francji w Ecole Superieure de Guerre. W 1936 jest jednym z sygnatariuszy antysanacyjnego Frontu Morges (obok Wincentego Witosa, Ignacego Paderewskiego i Józefa Hallera).
W 1939, po rozpoczęciu Kampanii Wrześniowej domagał się od marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego przydziału do jednostki frontowej, lecz go nie otrzymał. Wyjechał do Francji, gdzie 28 września podjął się tworzenia polskiej armii na uchodźstwie. 30 września mianowany premierem rządu Rzeczypospolitej.
7 listopada mianowany przez Prezydenta RP Naczelnym Wodzem i Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Tworzy armię polską we Francji, w której skład wchodzi ponad 84 tys. ludzi. Po klęsce Francji, 5 sierpnia podpisuje umowę w sprawie odbudowy polskiej armii w Wielkiej Brytanii.
Po ataku Niemiec na Związek Radziecki, 30 lipca 1941 podpisał układ z ambasadorem ZSRR Iwanem Majskim w sprawie tworzenia polskiej armii na wschodzie (pakt Sikorski-Majski). Dzięki temu władze sowieckie ogłosiły amnestię dla Polaków deportowanych w głąb ZSRR w latach 1939-1941.
Sikorski zginął w katastrofie lotniczej w Gibraltarze 4 lipca 1943 podczas powrotu z inspekcji sił polskich na Bliskim Wschodzie. Nie wszystkie okoliczności śmierci Sikorskiego zostały w pełni wyjaśnione, a zawierające m.in. wyniki śledztwa w sprawie katastrofy archiwa brytyjskie pozostaną zamknięte do roku 2050. Został pochowany na cmentarzu lotników polskich w Newark koło Nottingham. 17 września 1993 jego prochy przeniesiono na Wawel.

Bibliografia

Opublikował m.in.:
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-11-30 00:01:19