Czytaj więcej"/> Drukuj
Władysław Stanisław Reymont (7 maja 1867 we wsi Kobiele Wielkie k. Radomska - 5 grudnia 1925 w Warszawie) właściwie Stanisław Władysław Rejment - polski pisarz, prozaik i nowelista, jeden z głównych przedstawicieli realizmu krytycznego z elementami naturalizmu w prozie Młodej Polski. Niewielką część jego spuścizny stanowią wiersze.
Władysław_Reymont -
Reymont urodził się w rodzinie wiejskiego organisty, rodzice chcieli aby został księdzem. Odmówił uczęszczania do szkół, często zmieniał zawody, miejsca zamieszkania, dużo podróżował po Polsce i Europie. W latach 1880 - 1884 uczył się zawodu krawieckiego w Warszawie, został czeladnikiem. W okresie 1884 - 1887 był aktorem w wędrownych trupach teatralnych, następnie (1888 - 1893) pracował jako dróżnik w Rogowie na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. W 1893 r. przeniósł się do Warszawy i odtąd utrzymywał się z twórczości literackiej. W 1900 r. uległ wypadkowi kolejowemu. Wysokie odszkodowanie pomogło mu zdobyć niezależność finansową. W 1902 r. ożenił się z Aurelią Szabłowską, z która wyjechał na rok do Bretanii. W 1920 r. zakupił majątek Kołaczkowo k. Wrześni.
Najważniejsze dzieła Władysława Reymonta to: Jest to pierwsze bardziej znane dzieło Reymonta. Reymont uczestniczył w chłopskiej pielgrzymce z okazji stulecia powstania kosciuszkowskiego do Jasnej Góry. W opowiadaniu tym dał się poznać jako pisarz o dużej wrażliwości zmysłowej, potrafiący plastycznie i barwnie opisywać zarówno przyrodę jak i postacie ludzkie. Jest to jedna z najwybitniejszych powieści Reymonta, po "Chłopach" najczęściej tłumaczona na języki obce i filmowana. Materiały do niej zaczął zbierać w 1886 r. przebywając przez blisko rok w Łodzi. Rzeczywistym bohaterem tego studium jest drapieżne miasto kapitalistyczne jakim wtedy stawała się Łódź. Porównywał ją do monstrum, niszczącego zwykłych ludzi, a z drugiej strony wykrzywiających psychicznie właścicieli wielkich fortun. Pokazywał bezkompromisowość gry wolnorynkowej oraz psychologiczne podłoże i wyzysku kapitalistycznego wobec tych jednostek ludzkich, które zachowały skrupuły i odruchy sumienia oraz ich osamotnienie w społeczeństwie tego miasta. Mimo zawartej krytyki społecznej "Ziemia Obiecana" nie jest (lub nie jest tylko) manifestem politycznym. Plastyczny i naturalistyczny obraz Łodzi i jej mieszkańców jest przykładem antyurbanizmu Reymonta, jego umiłowania przyrody oraz przeciwstawiania "naturalnego" środowiska chłopskiego i wiejskiego (jego obyczajów, systemu wartości) "patologicznemu" środowisku miejskiemu. Ironiczny tytuł tej powieści stał się w Polsce publicystycznym określeniem Łodzi, z czasem pozbawionym pejoratywnego odcienia.
"Ziemia Obiecana" była dwukrotnie sfilmowana: w 1927 r. (reż. A. Węgierko i A. Herz) oraz w 1975 r. (reż. Andrzej Wajda). Film A. Wajdy należy do najlepszych dzieł w dorobku tego reżysera. Twórczość Reymonta jest zróżnicowana pod względem tematyki, formy literackiej oraz nierówna pod względem swej wartości. W swych powieściach obyczajowych zawarł elementy krytyki społecznej. Władysław Reymont jest laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1924. Otrzymał ją za powieść "Chłopi". Kontrkandydatem Reymonta do tej nagrody był Stefan Żeromski, uznawany za wybitniejszego pisarza, jednak jego osoba została odrzucona przez Komitet Noblowski, uzasadniając to jego antygermanizmem.
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ogłosił rok 2000 rokiem reymontowskim.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-02-20 21:37:27