Czytaj więcej"/> Drukuj
Ta strona dotyczy wymarłego ssaka, jeśli szukasz informacji o 'pchaczu Tur przejdź tutaj

Tur
Tur -
wydanej w 1556 roku. Napis na górze głosi: Urus sum, polonis Tur, germanis Aurox: ignari Bisontis nomen dederant (Urus jestem, po polsku tur, po niemiecku aurox: nieuki zowią mnie bizontem)
Systematyka
Domena: eukarioty
Królestwo: zwierzęta
Typ: strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Szczep łożyskowce
Rząd: parzystokopytne
Rodzina: krętorogie
Gatunek: tur
Nazwa systematyczna
'Bos primigenius

Tur -

Tur (Bos primigenius Bojanus, 1827) - wymarły gatunek ssaka z rzędu parzystokopytnych, przodek niektórych ras bydła domowego Bos taurus. Z opisów w starych kronikach i zachowanych drzeworytów wynika, że tur był bardzo podobny do dużych ras bydła. Materiał wykopaliskowy jest niewielki.
Przodkowie tura pojawili się w Europie w epoce lodowcowej. Pierwotnie tur występował w kilku odmianach na obszarach leśnych Azji i Europy obaz na północy Afryki. W miarę rozwoju rolnictwa ich powierzchnia kurczyła się, a wraz z nią jego środowisko życia. Tury znikły najpierw z Europy Zachodniej, koło X wieku z Francji, między XI i XII wiekiem z Niemiec. W XIV wieku żyły już tylko na Mazowszu, zaś przywilej polowania na tury był jedynie w rękach książęcych.
Od początku XV wieku główna ostoja turów, Puszcza Jaktorowska jest specjalnie chroniona na mocy traktatów książęcych. Mimo tego, wedle ilustracji z 1557 roku, w puszczy żyje zaledwie 50 turów, w 1559 roku - 24, w 1601 roku - tylko cztery. Ostatnia samica padła z przyczyn naturalnych w 1627 roku.
Pierwotnie przypuszczano, iż przyczyną wyginięcia turów była choroba, którą zaraziły się od bydła wypasanego w pobliżu puszczy przez miejscową ludność. Dzisiaj coraz częściej mówi się, iż potencjalna choroba, choć dla bydła wcale nie musiała być groźna, trafiła na podatny grunt: małą, odizolowaną populację, która straciła naturalne możliwości krzyżówek genetycznych i przez to możliwość adaptowania się do nowych warunków.
Wymiary:
ok. 3,2 m długość tułowia z głową; ogona: 1,4 m; wysokość w kłębie: 1,9 m; waga do 800kg. Znaczna różnica między wielkością samców i samic (samice mniejsze).
Sierść:
sierść brunatnoczarna, jaśniejsza pręga na grzbiecie, na czole kędzierzawa.
Rogi:
długie, kręcone, dochodzące do 80 cm długości, skierowane ostrzem na boki.
Rozród:
ruja wypadała we wrześniu; na świat przychodziło od 1-2 młodych.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-04-16 13:24:11