Czytaj więcej"/> Drukuj
Tomasz_Mann -
r.
Tomasz Mann (ur. 6 czerwca 1875 w Lubece, zm. 12 sierpnia 1955 w Kilchbergu koło Zurychu) — najwybitniejszy prozaik niemiecki XX wieku, syn Thomasa Johanna Heinricha i Julii da Silva-Bruhns, brat Heinricha, ojciec Eryki, Klausa i Golo; w 1929 r. otrzymał literacką nagrodę Nobla.
Syn senatora Lubeki ze starej rodziny mieszczańskiej. W 1893 zamieszkał w Monachium, w 1933 wyjechał za granicę, a po objęciu władzy przez hitlerowców pozostał na emigracji - najpierw w Szwajcarii, w 1936 r. otrzymał obywatelstwo czechosłowackie a od 1938 przebywał w USA. W 1944 przyjął obywatelstwo amerykańskie. W 1952 powrócił do Szwajcarii.
Tomasz Mann stworzył model powieści o charakterze intelektualno-filozoficznym, a zarazem społeczno-obyczajowym, łącząc formę beletrystyczną z esejem i traktatem filozoficznym. Międzynarodowy rozgłos zdobył pierwszą swoją powiescią Buddenbrookowie (1901, wydanie polskie 1931)- ksiązka opowiadała o kilku pokoleniach rodziny kupców hanzeatyckich i o jej upadku.
W 1924 opublikował swój najbardziej znaczący utwór - powieść Czarodziejska góra (wydanie polskie 1930) - symboliczno-filozoficzną wizję kryzysu duchowego i intelektualnego Europy przed wybuchem I wojny światowej. Na emigracji napisał biblijną tetralogię Józef i jego bracia (1933-1934, wydanie polskie 1961) i powieść Lotta w Weimarze (1939, wyd. polskie 1958), której głównym bohaterem jest Johann Wolfgang von Goethe. Najwybitniejszym dziełem tego okresu, a zarazem podsumowaniem doświadczeń swojego rodu i własnych jest powieść Doktor Faustus (1947, wydanie polskie 1960). W ostatnim okresie twórczości wybijają się dwie powieści: Wybraniec (1951) i Wyznania hochsztapelara Feliksa Krulla (1954).

Dzieła

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-12-01 03:23:04