Czytaj więcej"/> Drukuj
Tarent (łac. Tarentum) – miasto w Apulii, w południowych Włoszech. Ważny handlowy i wojenny port morski na Morzu Śródziemnym, ośrodek przemysłu stalowego, chemicznego i spożywczego. W mieście znajdują się stocznie wojenne.
W starożytności miasto usytuowane było na półwyspie chronionym przez wzgórze, obecnie wznosi się na miejscu dawnej greckiej nekropolii. Port handlowy znajduje się w zatoce Mar Grande chronionej przez wysepki San Pietro i San Paolo, a port wojenny w zatoce Mar Piccolo w części miasta oddzielonej od reszty przekopanym w XIX w. kanałem. Wybrzeże morskie w okolicach portu jest silnie ufortyfikowane.
Według danych z roku 2001 ludność miasta liczyła 201 000 mieszkańców.

Historia

Tarent, założony w 708 p.n.e. przez Spartan, był jedyną kolonią spartańską. Założyli go potomkowie periojków i kobiet spartańskich. Po wojnach meseńskich Spartanie zezwolili na związki między periojkami a wolnymi kobietami. Później jednak unieważnili zawarte w ten sposób związki, a męskich potomków z nich pochodzących zmusili do emigracji. Ich przywódca udał się do wyroczni delfijskiej po radę, a ta wskazała przystań w Tarencie, jako miejsce ich osiedlenia się. Są i inne legendy dotyczące powstania miasta. Według jednej z nich jego założycielem miał być Herakles. Być może najbliższa prawdy jest ta wskazująca na Tarasa, syna Posejdona, jako założyciela, do dziś bowiem herbem miasta jest Taras dosiadający delfina.
Tarent był ważnym ośrodkiem handlowym i wolnym miastem w Wielkiej Grecji. Pierwotnie ustrojem politycznym Tarentu była monarchia, wzorowana prawdopodobnie na spartańskiej. W roku 466 p.n.e. Tarent opanowały mieszkające w Apulii pierwotne ludy, a ustrój monarchiczny zastąpiony został demokracją. W tym czasie silne wpływy w Tarencie mieli Pitagorejczycy.
W roku 472 p.n.e. miasto podpisało przymierze z Regium (dzisiejsze Reggio), inną kolonią grecką, przeciw Lukanom i innym ludom zamieszkującym Apulię, lecz zostało ono pokonane pod dzisiejszym Ceglie.
W roku 367 p.n.e. Kartagińczycy i Etruskowie podpisali pakt przeciw Tarentowi.
W 343 p.n.e. Tarentczycy zwrócili się o pomoc do Sparty przeciw agresji Bruttów i w 342 p.n.e. Archidamus III, król Sparty pobił napastników. Jednak cztery lata później, połączone siły Spartan i Tarentczyków zostały pokonane, a Archidamus zginął. O pomoc w walce z Bruttami, Lukanami i Samnitami Tarent zwrócił się w 333 p.n.e. do władcy Epiru z rodu Molossów, Aleksandra. W 331 p.n.e. siły Tarentu zostały pobite w bitwie pod Pandozjom koło Cosentii. W końcu, w roku 320 p.n.e. Tarent podpisał pokój z Samnitami.
W 304 p.n.e. Lukanowie znów zaatakowali Tarent, który tym razem poprosił o pomoc Agatoklesa, tyrana Syrakuz i władcę Sycylii. Ten opanował Bruttium
W III w. p.n.e. Tarent obawiając się ekspansji Rzymu wezwał na pomoc króla Epiru Pyrrusa. Pyrrus nie pokonał jednak Rzymu i w 270 p.n.e. Tarent musiał się poddać. Miasto podpisało z Rzymem przymierze.
Podczas II wojny punickiej mieszkańcy Tarentu opowiedzieli się po stronie kartagińskiego wodza Hannibala.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-11-24 05:28:25