Czytaj więcej"/> Drukuj
Sylaba (zgłoska) – to część wyrazu, którego ośrodkiem jest samogłoska. Rodzaje sylab: Sylaba otwarta – sylaba zakończona samogłoską np. ma – te – ma – ty – ka. Sylaba zamknięta – sylaba zakończona spółgłoską np. trój – kąt. Dyftong – (od gr. dis = podwójnie + fth'ongos = głoska) połączenie dwóch samogłosek (au lub eu), z których jedna jest nie sylabiczna np. au – tor. Gdy wymawiamy dyftong głoskę „u” mówimy jak głoskę „ł”.
Zasady dzielenia wyrazów na sylaby
1) Fonetyczna – oddzielamy samogłoskę ze spółgłoskami po wymówieniu wyrazu.
2) Dyftong – jeżeli zauważymy w wyrazie dwie samogłoski obok siebie „au” lub „eu” sprawdzamy czy są to dyftongi, podczas wymowy samogłoska „u” powinna brzmieć jak „ł”, jeżeli nie to odzielamy według zasady fonetycznej.
3) Morfologiczna – gdy w wyrazie są dwie identyczne spółgłoski obok siebie dokonujemy analizę słowotwórczą, aby sprawdzić czy jest wyrazem rdzennym, jeżeli tak to oddzielamy wg zasady fonetycznej, tworząc sylaby; jeżeli wyraz jest wyrazem pochodnym oddzielamy formant od bazy (sylabę od sylaby).
Przykłady:
1) auto [1] au – to
2) nauka [2] na – u – ka
3) wanna wan – na
wanna – wyraz rdzenny
4) zassać za – ssać
Wyraz podstawowy Wyraz pochodny
ssać za|ssać
W jęz. japońskim występują tylko sylaby otwarte i sylaby zakończone na n (w pewnych kontekstach bardziej przypominające m), które jednak może być traktowane jako samogłoska nosowa i jest wypowiadane z pełną długością sylaby krótkiej - czyli słowo in (員 - いん) trwa tak samo długo jak słowo kana (仮名 - かな).
Ośrodkiem sylaby może być spółgłoska zgłoskotwórcza, jak np. w czeskim prst (palec).
Pisma posiadające odrębne znaki dla każdej sylaby to sylabariusze,
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-02-22 21:21:38