Czytaj więcej"/> Drukuj
Stronnictwo Demokratyczne, SD - partia w Polsce powstała 15 kwietnia 1939 przez połączenie się Klubów Demokratycznych (działających od 18 września 1937 roku wśród inteligencji i drobnych przedsiębiorców).

W programie partii uchwalonym podczas Ogólnopolskiego Zjazdu Założycielskiego (15 kwietnia 1939) zapisano m.in. plan uzdrowienia i rozwoju gospodarki (gospodarka planowa, swoboda działania związków zawodowych, nacjonalizacja głównych działów przemysłu, reforma rolna) i podniesienia poziomu edukacji. Występowano przeciwko koncepcjom nacjonalistycznym i totalitarnym (m.in. przeciw sanacji). Postulowano również modernizację armii oraz rozbudowę potencjału wojennego. Na czele partii stanęli Mieczysław Michałowicz i Mikołaj Kwaśniewski.


W czasie II wojny światowej członkowie stronnictwa wchodzą w struktury Polski Walczącej pod kryptonimem Prostokąt. Wydają między innymi pisma: Myśl Społeczno - Polityczna, Dziennik Polski, Polska Walcząca i Nowe Drogi. W 1942 roku, między innymi z inicjatywy działaczy SD, powołano Główną Radę Pomocy Żydom "Żegota" oraz Społeczną Organizację Samoobrony.
W 1940 SD rozpada się na dwie frakcje: prolondyńską i niezależną. Skrzydło prolondyńskie tworzy w końcu Zjednoczenie Demokratyczne (rozwiązane w 1945).
Frakcja niezależna w sierpniu 1944 na terenach wyzwolonych odtwarza Stronnictwo Demokratyczne i wchodzi w komunistyczne struktury władzy, jako partia sojusznicza PPR a potem PZPR.
W Krajowej Radzie Narodowej SD miało 17 posłów, a w Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej dwóch ministrów.
W 1946 SD przyjęło jako cel wdrażanie idei komunizmu w środowiskach inteligencji i rzemieślników, popierało między innymi likwidację prywatnej własności w handlu oraz niezależnej spółdzielczości, było swego rodzaju "pasem transmisyjnym PZPR".
W 1950 do stronnictwa dołącza część działaczy rozwiązanego Stronnictwa Pracy.
SD było jednym z członków Frontu Jedności Narodowej. Popierało w całej rozciągłości politykę PZPR (m.in. przyłączyło się wraz ze swoim organem prasowym Kurierem Polskim antysemickiej nagonki w 1968r.)
Pomimo mocnego nacisku partia pozostała jedną z nielicznych w bloku wschodnim partii niemarksistowskich i postrzegana była jako swoisty azyl myśli demokratycznej.Współpracowała z czechosłowacką "Partią Socjaldemokratyczną" oraz z enerdowską Liberalno-Demokratyczną Partią Niemiec (LDPD).
W czasie przemian lat osiemdziesiątych Stronnictwo Demokratyczne coraz bardziej uniezależniało się od PZPR.
W 1981 na XII Kongresie Stronnictwa Demokratycznego SD przedstawiło propozycje powołania Trybunału Stanu , Trybunału Konstytucyjnego, Biura Rzecznika Praw Obywatelskich oraz przywrócenia Senatu. Zaproponowano także, aby rocznica uchwalenia Konstytucji 3 Maja stała się świętem państwowym (które wcześniej było "wewnętrznym" świętem Stronnictwa Demokraycznego) Jednak po ogłoszeniu stanu wojennego przystąpiło do PRON, przewodniczący partii Edward Kowalczyl był wówczas wicepremierem w rządzie Jaruzelskiego. W 1989 zawiązało koalicję z Solidarnością i ZSL i współtworzyło pierwszy demokratyczny rząd Tadeusza Mazowieckiego, przez co PZPR znalazło się w mniejszości i straciło kierowniczą rolę w państwie. Z ramienia Stronnictwa w rządzie zasiedli wówczas prof. Jan Janowski (wicepremier i minister nauki), Aleksander Mackiewicz (minister rynku wewnętrznego) i Marek Kucharski (minister łączności). Wicemarszałkiem sejmu reprezentującym Stronnictwo Demokratyczne została Teresa Dobielińska-Eliszewska. W tym samym roku, na wniosek Klubu Poselskiego SD powstała nowa nazwa państwa - Rzeczpospolita Polska. Rok później, również na wniosek SD przywrócono przedwojenne godło państwowe.
System wielopartyjny sprawił, że wielu aktywnych działaczy Stronnictwa przeszło do innych ugrupowań (między innymi Janusz Korwin-Mikke, Hanna Suchocka, Alicja Grześkowiak, Jacek Maziarski czy Jerzy Robert Nowak). Partia działająca do dziś, choć marginalna. Po wyborach parlamentarnych 1991 roku z ramienia SD zasiadał w parlamencie tylko jeden przedstawiciel (Jan Świtka), w 1996 partia zawarła porozumienie wyborcze z Unią Wolności, co dało jej 2 mandaty w sejmie III kadencji. SD czuło się jednak w tym związku "niedocenione", "odwdzięczając się" Unii przystąpieniem w 2001 do koalicji wyborczej z SLD-UP - w czego wyniku zasiada w sejmie już tylko jeden przedstawiciel tej partii. Od 2002 roku przewodniczącym SD jest Andrzej Arendarski. Doprowadził on do odnowy stronnictwa, przyciągnął do niego wielu przedsiębiorców z Krajowej Izby Gospodarczej a w szczególnosci wielu ludzi młodych. Doprowadził stronnictwo do wyjścia z politycznej izolacji a jego bliski współpracownik - rzecznik prasowy Mariusz Słowik doprowadził do przełamania bariery medialnej. Od marca 2005 roku Stronnictwo Demokratyczne przeżywa swój renesans - jest w koalicji z Partią Centrum z którą zamierza wystawic wspólny Komitet Wyborczy w wyborach parlamentarnych 2005 roku i poprzeć honorowego prezesa Partii Centrum prof. Zbigniewa Religę na urząd Prezydenta RP.

Program

Obecnie jest tworzony nowy program w którym nacisk ma być położony na rozwój samorządności, edukacji, małych i średnich firm, patriotyzmu i poprawy wizerunku Polski w świecie.
Oficjalna witryna internetowa SD: http://www.sd.org.pl/

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-10-24 21:52:03