Czytaj więcej"/> Drukuj
Sanacja - (łac. sanatio - uzdrowienie) – potoczna nazwa rządzącego obozu piłsudczykowskiego 1926-39, powstała w związku z głoszonym przez Józefa Piłsudskiego hasłem „sanacji moralnej” życia publicznego w Polsce, wysuwanym w toku przygotowań i w okresie przewrotu majowego 1926.
Główną organizacją polityczną sanacji był Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem (1928-1935). Sanacja wprowadziła rządy autorytarne, zwalczała komunizm, głosiła tezy o kryzysie demokracji, konieczności silnych rządów i likwidacji partii opozycyjnych (politycy piłsudczykowscy tworzyli w nich grupy rozłamowe, np. PPS dawna Frakcja Rewolucyjna, grupy J. Bojki, J, Stapińskiego, NPR – Lewica i in.). Dążenia te częściowo znalazły wyraz w Konstytucji kwietniowej 1935.
Po 1935 w obozie sanacji wyraźnie rysowały się różnice. W latach 1935-1937 powstała i rozwinęła się tzw. lewica sanacyjna, grawitująca ku współpracy z opozycyjnymi partiami (m.in. w Klubach Demokratycznych). Tzw. Grupa zamkowa, skupiona wokół I. Mościckiego, konkurowała z działaczami zgrupowanymi wokół E. Rydza-Śmigłego i OZN reprezentującymi tendencje nacjonalistyczne i totalistyczne. Główni działacze: W. Sławek, A.Prystor, B. Miedziński, K. Świtalski, A. Koc, J. Beck, T. Hołówko, J. Jędrzejewicz.
Klęska wrześniowa położyła kres rządom sanacji, lecz jej działacze zachowali podczas II wojny światowej znaczne wpływy w rządzie emigracyjnym i jego agendach w kraju.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-08-05 18:04:47