Czytaj więcej"/> Drukuj
Romantyzm (z francuskiego roman - powiązane z poezją rycerską) - określa epokę w historii sztuki europejskiej około 1800 roku.
W innym ujęciu, romantyzm jest rozumiany jako europejski prąd ideowy, literacki i artystyczny, który rozwinął się przede wszystkim w Niemczech, i objawiał się przeważnie w poezji, malarstwie i muzyce. Natomiast romantyzm nie obejmował wszystkich obszarów sztuk plastycznych oraz nie wytworzył jednolitego stylu, dlatego nie może być określany jako epoka w historii sztuki.
W sztuce europejskiej rozróżnia się pomiędzy Siłą napędową romantyzmu jest tęsknota za rajskim światem, poszukiwanym poza szarą codziennością.
Docelowymi miejscami i środkami wypowiedzi są zamglone leśne doliny, ruiny średniowiecznych klasztorów, starodawne mity i baśnie, przyroda ...
Centralnym symbolem tej tęsknoty (albo lepiej: jej celu) jest blaue Blume, czyli niebieski kwiat, traktowany również jako symbol romantyzmu, a raczej niemieckiego romantyzmu.
Novalis wprowadził ten symbol do swej fragmentarycznej powieści Heinrich von Ofterdingen, w której średniowieczny młodzieniec wędruje przez świat szukając wymarzonego raju. Dociera do czarodziejskiej krainy w centrum której znajduje się niebieski kwiat, mieszanina rośliny, człowieka oraz dobrego duszka. Ten symbol oznacza nieskończoną tęsknotę i miłość, oraz dążenie do nieskończoności.
Oto tłumaczenie fragmentu I rozdziału powieści zawierającego spotkanie z niebieskim kwiatem:
Znalazł się na miękkiej murawie u źródełka, które wytryskiwało w górę gubiąc się tak jakby w powietrzu. Ciemnoniebieskie skały z kolorowymi żyłami wznosiły się w oddaleniu; otaczające go światło dzienne było jaśniejsze i łagodniejsze niż zwykle, niebo było granatowe i całkowicie czyste. Co go jednak przemożnie przyciągało, był to wysoki, jasnoniebieski kwiat, który stał najbliżej źródła i dotykał go swymi szerokimi, błyszczącymi liśćmi. Wokół tego kwiatu rosły niezliczone kwiaty o wszelkich kolorach, a wspaniały zapach rozprzestrzeniał się w powietrzu. Nie widział nic innego, jak tylko ten niebieski kwiat, i przypatrywał mu się z niewysłowioną czułością. Ostatecznie chciał się do niego zbliżyć, gdy on {przypis tłumacza: po niemiecku kwiat jest rodz. żeńsk. wobec tego jest to nie do przetłumaczenia - Novalis napisał ona} zaczął się poruszać i zmieniać: liście stały się bardziej błyszczące i przytulały się do rosnącej łodygi, kwiat pochylił się do niego, a pośród płatków ukazała się delikatna (subtelna) twarzyczka. Jego słodkie zdziwienie rosło wraz z osobliwą przemianą, gdy nagle obudził go głos matki, i znalazł się w rodzicielskiej izbie już ozłoconej porannym słońcem.
W literaturze romantyzm reprezentują, w okresie wczesnym: Wilhelm Heinrich Wackenroder, Ludwig Tieck, Novalis, August Wilhelm Schlegel, Friedrich Schlegel, Kleist, a później: Heinrich Heine, Joseph von Eichendorff, Adalbert Stifter i inni; w malarstwie Caspar David Friedrich, Philipp Otto Runge, Ary Scheffer, Théodore Géricault, Eugène Delacroix; w muzyce: Chopin, Robert Schumann, Franz Schubert...
W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku wpływy romantyzmu wystąpiły w pojawiających się wtedy ruchach młodzieżowych, jak skauting, a w Niemczech Bündische Jugend, Wandervögel, Waldjugend, Freischärler i inne.
Symbole romantyzmu są wykorzystywane ponownie we współczesnym malarstwie fantastycznym i w literaturze, a także przez ruchy New Age.
Nowe spojrzenie na romantyzm umożliwił Arno Schmidt.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-03-02 09:35:36