Czytaj więcej"/> Drukuj

Rabindranath Tagore (6 maja 1861 Kalkuta - 7 sierpnia 1941 Kalkuta) - poeta, prozaik i pedagog indyjski. Został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1913.
Opublikował ponad 50 tomików poezji, ponad 100 opowiadań, 12 powieści, kilkanaście utworów scenicznych, wiele rozpraw, artykułów i studiów. W 1912 roku zostały opublikowane Pieśni ofiarne (Gitanjali), a w rok później otrzymały one Nagrodę Nobla. Otrzymawszy w roku 1915 wysoki tytuł brytyjski odrzucił go w cztery lata później. Skrajny pacyfista i przeciwnik jakiegokolwiek gwałtu.
Jako pedagog założył 1901 w Śantiniketanie (Wschodni Bengal) eksperymentalną szkołę, (z sanskrytu Przystań Pokoju), dawny "uniwersytet leśny", w której stosował zarówno indyjskie, jak i europejskie metody wychowawcze, przekształconą 1921 w Viśva Bharat University. Zajmował się problematyką wychowania widzianą poprzez kategorie prawdy i piękna, nie wychowania rozumianego jako system oświatowy. Tagore przez 40 lat w sposób konsekwentny doprowadził do urzeczywistnienia ideału wychowania.

Krytyka zachodniej kultury oświatowej

Specyfika procesu wychowania według Tagorego

  1. Wysuwanie na pierwszy plan percepcji emocjonalno – estetycznej oraz poznanie intuicyjne, przed poznaniem naukowym.
  2. Kształtowanie charakteru i życia duchowego oraz, co za tym idzie, osiągnięcie wyzwolenia z bolesności życia, poznawanie siebie, nauka powściągliwości, opanowania pożądliwości wobec dobrobytu i prostego konsumpcyjnego stosunku do niego, poszanowanie w dziecku potrzeby wyrażania się, ekspresji.
  3. Odkrywanie harmonii prawdy i piękna, wychowanie przez prawdę i dla prawdy absolutnej. Przezwyciężanie samoograniczenia , samodoskonalenie i nauka pokonywania trudów poznawania prawdy – przez stosowanie wyrzeczeń i naturalnej inspiracji radości życiem.
  4. Wychowanie powinno wyrastać z naturalnych kulturowych podstaw społeczności i kierować się ku wartościom scalającym kulturę indyjską. Plan etyczny – budowanie moralnego charakteru przez aktywność na rzecz domostwa i współzarządzania szkołą.
  5. Krzewienie ideału miłości – nadrzędna wartość moralna, sprzyja głębszemu, bezpośredniemu wglądowi w esencję ludzkiej natury, poprzez miłość człowiek zwielokrotnia samego siebie (oparcie na wzorcach otwartości i prostoty).
  6. Przezwyciężanie samoograniczenia , samodoskonalenie i nauka pokonywania trudów poznawania prawdy – przez stosowanie wyrzeczeń i naturalnej inspiracji radości życiem
  7. Nauka pokory – chroni przed agresywną interpretacją mniemań o tym co dobre, i przed jednostronnym identyfikowaniem twórczego działania z sukcesem.
  8. Zacność życia - akcent na treści i formy, które sprzyjałyby rozwijaniu świadomej tożsamości kulturowej i umiejętności twórczego oraz samodzielnego rozwiązywania problemów społecznych.
  9. Czerpanie radości z nauczania - jako wyraz doświadczania własnego życia duchowego i zrozumienia, ze istnieje harmonia miedzy ich życiem duchowym, prawdą i pięknem a życiem duchowym innych osób.
  10. Specyfika środowiska, w jakim powinno się odbywać nauczanie – strefa neutralna, w bliskim kontakcie z naturą, z dala od osad i od niepożądanych zewnętrznych wpływów burzących spokój uczniów
  11. Uwzględnianie różnorodności doświadczeń – wspólnoty i samotności, aktywności i kontemplacji (nauka władania sobą)

Dzieła

Poprzedni laureat:
Gerhart Johann Robert Hauptmann
Laureat Literackiej Nagrody Nobla za rok 1913 Następny laureat:
Romain Rolland

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-02-29 01:31:34