Czytaj więcej"/> Drukuj
W polityce Kartaginy w III w.pne zarysowały się dwa kierunki dalszego rozwoju:
1.)pierwszy - popierany przez kupiectwo,rzemieślników głosił rozszerzenie wpływów w terytoriach zamorskich poprzez kolonizację (w tym handlową) i podboje
2.)drugi- zgodny z interesem włascicieli ziemskich stawiał za główny cel utrwalenie już posiadanych zdobyczy afrykańskich i ich jak najefektywniejsze zagospodarowanie
Najwiecej zwolenników znalazł wariant pierwszy gdyż podstawą ekonomicznego bytu Kartaginy był handel i handel pośredniczący.Transakcje zawierane przez Kartaginę dotyczyły produktów rolnych,wyrobów rzemiosła,metali(w tym szlachetnych) oraz niewolników na których oparte było kartagińskie rolnictwo stojące na bardzo wysokim poziomie. Penetracja militarna i handlowa Morza Śródziemnego prowadzona przez Kartaginę uzależniała od niej w duzej części handel tego rejonu. Jednak przeszkoda w osiagnieciu całkowitej dominacji handlowej były wolne miasta greckie na Sycylii. Sycylia od dawna była spichlerzem zbożowym śródziemnomorza, a dzieki połozeniu w jego centralnej części na przecięciu morskich szlaków handlowych miała silne znaczenie gospodarcze, strategiczne i polityczne.Kartagina posiadała w zach.części Sycylii posiadłości i miasta;Lilybaeum,Drepanum i Panormus jednak ich znaczenie w porównaniu z Syrakuzami czy Messaną było niewielkie. Opanowanie lub uzależnienie tych miast było jednym z punktów ekspansji kartagińskiej.Podobne zamierzenia czyniono w Rzymie uznając Sycylię za niezbędny element obrony przed Kartaginą i bezwzględnie potrzebnego Rzymowi dostawcę żywności. Podjęte przez Rzym kroki militarne i przeciwdziałanie ze strony Kartaginy zapoczątkowały wojny punickie.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-01-25 18:03:55