Czytaj więcej"/> Drukuj
NATO -

Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego, mniej poprawnie Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego (ang. North Atlantic Treaty Organisation, NATO, fr. Organisation du Traité de l'Atlantique Nord, OTAN), w skrócie NATO, potocznie Pakt Północnoatlantycki, organizacja polityczno-wojskowa powstała w wyniku podpisania 4 kwietnia 1949 roku Traktatu Północnoatlantyckiego przez 10 krajów europejskich: państw-członków Unii Zachodniej (Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Wielka Brytania) wraz z pięcioma dodatkowymi krajami (Dania, Islandia, Norwegia, Portugalia, Włochy) oraz USA i Kanadę.
NATO -

18 lutego 1952 do Paktu przystąpiły Grecja i Turcja, 5 maja 1955 r. RFN, a 30 maja 1982 r. - Hiszpania. 12 marca 1999 roku do NATO przystąpiły pierwsze państwa należące dawniej do Układu Warszawskiego: Czechy, Węgry i Polska, a 29 marca 2004 r. Bułgaria, Estonia, Łotwa, Litwa, Rumunia, Słowacja i Słowenia. Oficjalnymi kandydatami do członkostwa są Albania, Chorwacja, Macedonia.

Członkowie NATO

W sumie: 26 członków.
Najmłodszych członków NATO: Litwę, Łotwę, Estonię, Słowację, Słowenię, Rumunię i Bułgarię zaproszono do członkostwa na szczycie w Pradze (listopad 2002 r.). Kraje te stały się członkami NATO 2 kwietnia 2004. Oficjalnymi kandydatami do członkostwa są Albania, Macedonia i Chorwacja.
Państwa członkowskie nieuczestniczące w strukturach wojskowych NATO:

Historia

NATO -

Organizacja i działanie NATO

Sekretarze Generalni NATO

Pełne hasło: Sekretarz Generalny NATO.
  1. Hastings Lionel Ismay (Wielka Brytania): 4 kwietnia 1952 - 16 maja 1957
  2. Paul-Henri Spaak (Belgia): 16 maja 1957 - 21 kwietnia 1961
  3. Dirk Stikker (Holandia): 21 kwietnia 1961 - 1 sierpnia 1964
  4. Manlio Brosio (Włochy): 1 sierpnia 1964 - 1 października 1971
  5. Joseph Luns (Holandia): 1 października 1971 - 25 czerwca 1984
  6. Peter Carington (Wielka Brytania): 25 czerwca 1984 - 1 lipca 1988
  7. Manfred Wörner (Niemcy): 1 lipca 1988- 13 sierpnia 1994
  8. Sergio Balanzino (Włochy): 13 sierpnia - 17 października 1994
  9. Willy Claes (Belgia): 17 października 1994 - 20 października 1995
  10. Sergio Balanzino (Włochy): 20 października - 5 grudnia 1995
  11. Javier Solana (Hiszpania): 5 grudnia 1995 - 6 października 1999
  12. George Robertson (Wielka Brytania): 14 października 1999 - 1 stycznia 2004
  13. Jaap de Hoop Scheffer (Holandia): 1 stycznia 2004 - .

Akcje zbrojne NATO

Debata na temat przyszłości NATO

Upadek "wroga świata zachodniego" w Europie Wschodniej oraz niezgoda państw członkowskich odnośnie decyzji o podjęciu interwencji w Iraku powoduje, iż często pada pytanie - zarówno w Ameryce Północnej jak i w Europie - czy NATO jest jeszcze potrzebne. Domniemane zagrożenie terrorystyczne może stanowić podstawę dla istnienia Sojuszu jeszcze przez kilka lat, ale wiele osób sądzi, że to nowe wyzwanie wymaga stworzenia nowych struktur politycznych i wojskowych, oraz innych form walki niż te, na podstawie których NATO zostało zbudowane.
Wiele osób uważa także, że istnienie NATO pozostaje w konflikcie z ewentualną integracją Europy w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w ramach Unii Europejskiej. Zwolennicy prowadzenia Wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (CFSP) chcą rozwiązania NATO, oraz realizacji wspólnej polityki obronnej i zagranicznej przez istniejące instytucje Unii Europejskiej.
W listopadzie 2004 po zwycięstwie Georga W. Busha w wyborach w Stanach Zjednoczonych, premier Norwegii Kjell Magne Bondevik poddał pod publiczną debatę kwestię, czy Norwegia zyskałaby w przypadku zwiększenia współpracy z Unią Europejską w zakresie obrony. Wielu norweskich analityków politycznych, jak i politycy w innych krajach, uważa NATO za instytucję "martwą politycznie". Ten punkt widzenia z pewnością znajdzie swoje odzwierciedlenie w ewentualnej debacie na temat przyszłości NATO.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-09-24 22:00:56