Czytaj więcej"/> Drukuj
Kosowo_i_Metohija -

Kosowo i Metohija, Prowincja Autonomiczna Kosowo i Metohija (alb. Kosova dhe Metohis, serb. Косово и Метохија) - region autonomiczny w południowej Serbii, ze stolicą w Prisztinie, zamieszkały w przeważającej części przez Albańczyków. Od zakończenia wojny w Kosowie administrowany przez ONZ (UNMIK) przy pomocy wojsk NATO (KFOR). Stanowi punkt sporu pomiędzy ludnościami serbską i albańską, zamieszkującymi jej teren. Z formalnego punktu widzenia Kosowo jest częścią Serbii, jednak od interwencji międzynarodowej w 1999 posiada status protektoratu międzynarodowego. Od 1990 wśród ludności albańskiej powszechna jest nazwa Republika Kosowska, której proklamowanie poparła jedynie Albania. Decyzja odnośnie ewentualnej zmiany statusu Kosowa ma być podjęta w połowie 2005 roku.
Kosowo nie posiada własnej flagi. Do 1992 władze Jugosławii używały w Kosowie flagi Albanii z żółtą gwiażdą w lewym, górnym rogu. Jest to jednak znak używany do określenia społeczności Kosowarów, nie zaś samej prowincji. Jest ona nieraz używana przy oficjalnaych okazjach z racji na brak oficjlnego symbolu.

Geografia

W 1999 roku region posiadał powierzchnię 10 887 km² i 2 miliony mieszkańców. Graniczy z Czarnogórą na północnym zachodzie, Serbią na północy i wschodzie, Macedonią na południu i Albanią na południowym zachodzie. Największe miasta to stolica Prisztina (500 tysięcy mieszkańców) i Prizren na południowym zachodzie (120 tysięcy mieszkańców). Każde z pozostałych 5 największych miast zamieszkiwane jest przez około 50 tysięcy mieszkańców.
Metohija, nazywana przez Albańczyków Rrafshi i Dukagjinit ("płaskowyż Dukagjin") jest dużym dorzeczem na zachodzie prowincji. Znajdują się w nim miejscowości Istok, Peć, Dečani, Đakovica, Orahovac, i Prizren. Drugim pod względem wielkości regionem jest Kosowo, stanowiące dorzecze Sitnicy, w którym znajdują się miasta Uroševac, Prisztina, Vučitrn, and Kosowska Mitrowica. Kiedy rządy komunistyczne zmieniły nazwę prowincji na Kosowo, region ten chciano nazwać Kosowym Polem. Kosowe Pole to polana, na której stoczono Bitwę o Kosowo. Część regionu wzdłuż rzeki Lab, gdzie leży miasto Podujevo, nosi nazwę Malo Kosovo. Regiony Metohiji i Kosowa rozdzielone są przez rzekę Drenicę, nad którą leżą miasta Srbica, Klina i Mališevo. Rzeka Binačka Morava leży w dorzeczu Binačko pomoravlje. Na południu prowincji, przy granicy z Macedonią, znajdują się regiony Gora, Sredačka Župa i Sirinićka Župa.

Od starożytności do 1455

Historia ludów zamieszkujących Kosowo przed XI wiekiem n.e. jest niejasna. W Metohiji znajdują się grobowce pochodzące zarówno z epoki brązu, jak i żelaza. Wraz z napływem ludów indo-europejskich na kontynent, w Kosowie pojawili się Ilyrowie i Tracjanie. Kosowo stanowiło również część Imperium Rzymskiego.
Kosowo_i_Metohija -
Albańczycy wskazują na starożytny lud Ilyrów jako swoich przodków, jednak kwestia ta nie została ostatecznie rozstrzygnięta. Inna wersja zakłada, że Albańczycy są przodkami Tracjan, lub ludów pasterskich, wymieszanych z mieszkańcami Imperium Rzymskiego. Historycy serbscy sądzą, że Albańczycy, podobnie jak Serbowie, przybyli z Kaukazu. Struktura języka albańskiego zdaje się wskazywać na wiele wcześniejszą obecność tego ludu na Bałkanach.
Serbowie pojawili się w Kosowie w późnym VI lub wczesnym VII wieku n.e., jednak już w II wieku n.e Klaudiusz Ptolemeusz pisał o ludzie Serboi zamieszkującym północny Kaukaz. Historycy Albańscy utrzymują, że w VI wieku n.e. przodkowie Albańczyków zostali zepchnięci przez wkraczające na Bałkany ludy słowiańskie na południe, w rejon dzisiejszej Albanii. Kroniki Bizancjum informują zaś, że Albańczycy (Albanoi) przybyli w 1043 z południowych Włoch do środkowej Albanii (Durres) jako najemnicy. Kwestie te pozostają w znacznym stopniu niewyjaśnione po dziś dzień.
Od około 850 do 1014 Kosowo znajdowało się pod władzą Bułgarii, następnie zaś stało się częścią Imperium Bizantyjskiego. W tym czasie Serbia jako państwo jeszcze nie istniała - jedynie kilka mniejszych Serbskich królestw (m.in Rascia i Dioklea) znajdowało się na północ i zachód od Kosowa. Około roku 1180 serbski przywódca Stefan Nemanja zdobył kontrolę nad Diokleą i północną Albanią. Jego następca, Stefan II, zdobył do 1216 resztę Kosowa, tworząc w ten sposób nowe państwo, w skład którego wchodziła większość ziem, stanowiących dziś terytorium Serbii i Czarnogóry.
W czasie panowania dynastii Nemanjic na terenie Serbii zbudowano liczne klasztory serbskiego kościoła prawosławnego. Większość z nich stworzono na terenie Kosowa, które zyskało status ekonomicznej, demograficznej, religijnej i politycznej stolicy nowego państwa. Metohija zyskała wówczas swoją nazwę, która oznacza „krainę klasztorów”. Władcy z dynastii Nemanjic używali jako stolicy zarówno Prisztiny, jak i Prizren. Najbardziej znane świątynie – siedziba patriarchy w Pec, kościół w Gracanicy, oraz monastyr w Visoki Decani koło Decani – powstały właśnie w tym okresie. Kosowo było istotnym ośrodkiem gospodarczym, gdyż jego stolica Prisztina leżała na trasie szlaków handlowych, zmierzających nad Morze Adriatyckie. W Kosowie powstało także zagłębie górnicze, znajdujące się w okolicy miejscowości Novo Brdo i Janjevo. Górnictwem parali się emigranci z Saksonii, handlem zaś emigranci z Dubrownika.
Podział etniczny populacji w tym okresie stanowi sporny punkt pomiędzy albańskimi i serbskimi historykami. W spisach ludności, sporzadzonych przez serbskich duchownych, pojawiają się zarówno Albańczycy, Serbowie i Romowie, ale także, aczkolwiek w znacznie mniejszych ilościach, Bułgarzy, Grecy i Ormianie. Zdecydowana większość imion w tych spisach to imiona słowiańskie. W okresie tym większość ludności albańskiej stanowili chrześcijanie. Fakt ten był nieraz interpretowany jako przejaw ówczesnej serbskiej dominacji. Występowały jednak przypadki, w których ojciec posiadał serbskie imię, a syn albańskie i vice-versa. Takie przypadki nie były jednak liczne – dotyczyły zaledwie 5% opisanej w spisach ludności. Ówczesną dominację Serbów zdaje się też potwierdzać turecki spis podatkowy z 1455 roku, który zawierał m.in. informacje o wyznaniu oraz narodowości mieszkańców regionu.
W średniowieczu świadomość narodowościowa wśród ludności była dość niska. Ludzie nie identyfikowali się podług przynależności etnicznej. Na podstawie źródeł historycznych da się jedynie stwierdzić, że Serbowie dominowali pod względem kulturalnym, oraz że prawdopodobnie stanowili większość demograficzną.
W 1355 państwo serbskie rozpadło się po śmierci Cara Stefana Dusana. Wykorzystało to Imperium Ottomańskie, dokonując inwazji. 28 czerwca 1389 miała miejsce bitwa na Kosowym Polu. Zakończyła się ona śmiercią zarówno księcia Lazara, jak i sułtana Murada I. Pomimo, że uważano wówczas, iż to Serbowie przegrali bitwę, z czasem pojawiły się opinie, iż wynik bitwy nie może być rozstrzygnięty, lub że Serbowie faktycznie ją zwyciężyli. Kwestia ta nie została ostatecznie wyjaśniona. Serbia utrzymała swoją niepodległość, oraz sporadyczną kontrolę nad Kosowem, do 1455 roku, kiedy stało się ono ostatecznie częścią Imperium Ottomańskiego.

Kosowo od 1455 do 1912

Kosowo_i_Metohija -

Wielowiekowe panowanie Turków na terenie Kosowa doprowadziło do nowego podziału administracyjnego na tzw. sanjaki (słowo wywodzące się z języka tureckiego, oznaczającego proporzec lub dystrykt). Każdym sanjakiem rządził sancakbeyi (władca dystryktu). Pomimo dominującej obecności religii islamskiej, na terenie prowincji zamieszkiwało wielu chrześcijan.
Proces islamizacji postępował powoli i trwał około sto lat. Początkowo był ograniczony jedynie do miast. Nie zaobserwowano wówczas procesu wymiany autochtonicznej ludności chrześcijańskiej na muzułmańską, gdyż wielu chrześcijan zmieniło po prostu wyznanie na islam. Zadecydowały o tym najpewniej czynniki natury społecznej i ekonomicznej, gdyż muzułmanie cieszyli się wieloma przywilejami. Chrześcijaśkie kościoły dalej jednak istniały, jednak Imperium Ottomańskie nałożyło na nie wysokie podatki.
Około XVII wieku wzrosła znacznie ilość ludności pochodzenia albańskiego w Metohiji. Historycy serbscy uważają, że jest to efekt migracja ludności z terenów dzisiejszej Albanii, charakteryzującą się m.in. wyznaniem muzułmańskim. Istnieją z pewnością dowody, wskazujące na migrację ludności – wielu Albańczyków w Kosowie posiada nazwiska zbliżone do mieszkańców Malësi, prowincji znajdującej się na północy Albanii. Dziś większość serbskich muzułman mieszka w regionie Sendzak w południowej Serbii, oraz w północnym Kosowie. Historycy sądzą, że w Kosowie zamieszkiwała także znaczna ilość albańskich chrześcijan, którzy przeszli na islam.
W 1689 roku Kosowo dotknięte zostało przez wojnę Habsburgsko-Ottomańską (1683-1699), która stanowi istotny element historii Serbii. W październiku 1689 roku niewielka armia austriacka, dowodzone przez Margrabię Ludwiga von Baden, wdarła się do Turcji, zajęła Belgrad, następnie zaś dotarła aż do Kosowa. Wielu Albańczyków i Serbów zaciągnęło się do armii Badena, ale również wielu postanowiło walczyć u boku Turków przeciw Austriakom. Udana kontrofensywa ottomańska zmusiła Badena do wycofania się do twierdzy w Nis, potem do Belgradu, ostatecznie zaś przez Dunaj z powrotem do Austrii.
Wojska ottomańskie zniszczyły i okradły dużą część Kosowa. Zmusiły do ucieczki z Austriakami wielu Serbów, w tym patriarchę serbskiego kościoła prawosławnego Arsenije III. Wydarzenie to znane jest w serbskiej historii pod nazwą „Wielkiej migracji”. Według podań z okresu, miało wziąć w niej udział setki tysięcy Serbów, co z kolei zaowocowało znaczącym napływem Albańczyków na opuszczone tereny Kosowa. Przekazy Arsenije z tego okresu wspominają nawet o 30 tysiącach uciekinierów, którzy udali się z nim do Austrii.
W 1878 roku postała tzw. Liga Prizreńska, w skład której wchodzili m.in. mieszkańcy Kosowa. Założona przez muzułmańskich właścicieli ziemskich, dążyła do muzułmańskiej i albańskiej dominacji w regionie, poprzez walkę zarówno z Imperium Ottomańskim, jak i sąsiednimi państwami.
W 1910 roku wybuchło albańskie powstanie w Prisztnie, które szybko rozprzestrzeniło się na teren całego Kosowa. Sułtan Imperium Ottomańskiego odwiedził prowincję w 1911 roku i uczestniczył w rozmowach pokojowych, dotyczących wszystkich ziem zamieszkiwanych przez Albańczyków.

Wiek XX

Po Pierwszej Wojnie Bałkańskiej w 1912, w wyniku ustaleń Paktu Londyńskiego w maju 1913 roku, Kosowo stało się częścią Czarnogóry, która z kolei stanowiła część Serbii. W 1918 Serbia stała się częścią nowo powstałego Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Rozbiór Jugosławii w latach 1941-1945, dokonany przez państwa Osi, spowodował przyłączenie większości Kosowa do kontrolowanej przez Włochy tzw. Wielkiej Albanii, mniejszych części do okupowanej przez Niemców Serbii oraz do Bułgarii. W czasie okupacji wielu Serbów zostało zmuszonych do opuszczenia swych domów przez zbrojne albańskie bojówki. Nie osiągnięto zgody co do dokładnych danych, ale serbscy historycy utrzymują, iż liczba ofiar śmiertelnych tych działań to około 10-40 tysięcy osób, wypędzonych zaś – od 70 do 100 tysięcy.
Po zakończeniu wojny, wraz z przejęciem władzy przez komunistyczny reżim Josipa Broz Tity, Kosowo zyskało w 1946 roku status autonomicznego regionu w ramach Serbii. W 1963 roku Kosowo stało się w pełni autonomiczną prowincją. Komunistyczne władze Jugosławii nie zezwoliły na powrót do regionu wielu uchodźców.
Wraz z uchwaleniem konstytucji Jugosławii w 1974, Kosowo uzyskało w pełni autonomiczny rząd. Władza ta wprowadziła do systemu edukacji albański program nauczania, korzystając m.in. z podręczników, dostarczonych z Albanii, rządzonej wówczas przez Envera Hodżę.
W latach osiemdziesiątych narastały konflikty pomiędzy albańską i serbską ludnością. Społeczność albańska dążyła do dalszego zwiększenia autonomii regionu, Serbska zaś chciała zacieśnienia relacji z Serbią. Zmniejszyły się natomiast tendencje dążące do unifikacji Kosowa z Albanią, rządzoną wówczas przez reżim stalinowski, w której poziom życia był o wiele niższy.
Serbowie żyjący w Kosowie narzekali na dyskryminację ze strony lokalnego rządu, konkretnie zaś ze strony służb bezpieczeństwa, które odmawiały interwencji w przypadku przestępstw popełnionym przeciw Serbom. Narastający konflikt oznaczał, że nawet błaha sytuacja mogła się szybko przerodzić w causes célèbres. Gdy serbski rolnik Djordje Martinovic zgłosił się do szpitala z butelką w odbycie i opowiedział o ataku na swoją osobę grupy zamaskowanych mężczyzn, 216 serbskich intelektualistów wystosowało petycję, w której padło stwierdzenie, że „historia Djordje Martinovica symbolizuje sytuację wszystkich Serbów w Kosowie”. Późniejsze zeznania Martinovica, z których wynikało, że cała sytuacja nie był wynikiem żadnego ataku, nie uspokoiły już rozognionego konfliktu etnicznego.
Głównym zarzutem kosowskich Serbów było ich ignorowanie przez komunistyczny rząd Serbii. W sierpniu 1987, podczas ostatnich dni komunistycznego reżimu w Jugoslawii, Kosowo odwiedził wówczas młody polityk, Slobodan Milošević. Jako jeden z nielicznych reprezentantów rządu, który zainteresował się sprawą Kosowa, stał się on natychmiast bohaterem miejscowych Serbów. Pod koniec roku stanął na czele rządu Serbii.
W 1989 roku, w wyniku referendum, przeprowadzonego w całej Serbii, drastycznie ograniczono autonomię Kosowa i Wojwodiny. Zaowocowało ono wprowadzeniem nowej konstytucji, która umożliwiła stworzenie wielopartyjność, wolności słowa, oraz propagowanie uszanowania praw człowieka. Pomimo faktu, iż władza faktycznie znajdowała się w rękach partii Miloševića, oskarżanej o fałszowanie wyborów, ignorowanie praw mniejszości narodowych oraz przeciwników politycznych, oraz kontrolę mediów, był to krok do przodu od panującego dotąd reżimu komunistycznego. Nowa konstytucja ograniczyła drastycznie autonomię regionów, skupiając władzę w Belgradzie. Centralizowała władzę w zakresie kontroli nad policją, systemem sądowniczym, gospodarką, systemem edukacji oraz kwestii językowych, stanowiących istotny element multietnicznej Serbii.
Przeciw nowej konstytucji opowiedzieli się przedstawiciele mniejszości narodowych, którzy dostrzegali w niej próby odebrania władzy regionom na rzecz centralnego ośrodka. Kosowscy Albańczycy odmówili udziału w referendum, nie uznając jego prawomocności. Ponieważ stanowili mniejszość w państwie zdominowanym przez Serbów, ich udział nie wpłynął by i tak na ostateczny wynik.
Również władze prowincji nie uznały referendum. Miało ono być ratyfikowane przez lokalne zgromadzenia, co faktycznie oznaczało głosowanie nad swoim własnym rozwiązaniem. Zgromadzenie Kosowa początkowo odmówiło przyjęcia wyników referendum, jednak w marcu 1989, pod presją czołgów i wozów opancerzonych, otaczających miejsce obrad, zostały one przyjęte.

Lata dziewięćdziesiąte

Po zmianach w konstytucji Jugosławii rozwiązano parlament tego kraju, w którym zasiadali jedynie członkowie Partii Komunistycznej Jugosławii. Odbyły się wówczas wolne wybory, w których udziału odmówili reprezentanci mniejszości narodowych z licznych podległych Jugosławii prowincji. Kosowscy Albańczycy rozpisali własne wybory, jednak frekwencja nie przekroczyła wymaganych 50%, w związku z czym nie wybrano reprezentantów do nowego Zgromadzenia Narodowego. W 1992 roku przeprowadzono wybory prezydenckie, które wygrał Ibrahim Rugova. Nie były one jednak uznane przez żadne państwo.
Nowa konstytucja doprowadziła do ograniczenia autonomii mediów w podległych prowincjach, podporządkowując je centralnemu ośrodkowi w Belgradzie. Równocześnie wprowadzono bloki programowe w językach mniejszości narodowych. Umożliwiła działanie prywatnym nadawcom, co okazało się jednak bardzo trudne z racji na wysokie koszty, ukryte w licznych opłatach koncesyjnych i innych podatkach. W tym okresie zamknięto m.in. kierowane przez władze prowincji telewizję| i radio kosowskie. Pojawiły się jednak prywatni nadawcy, w tym stacja „Koha Ditore”, która nadawała do końca 1998, kiedy to opublikowała kalendarz, który uznany został za gloryfikujący ruchy separatystyczne i antyserbskie.
Nowa konstytucja przekazała również kontrolę nad państwowymi zakładami przemysłowymi do Belgradu. We wrześniu 1990 roku zwolnienie 123 tysięcy kosowskich Albańczyków z sektora budżetowego doprowadziło do licznych protestów i strajku generalnego. Albańczycy, którzy nie zostali zwolnieni, sami zrezygnowali ze swoich posad. Rząd tłumaczył swoje działania dekomunizacją sektora państwowego, jednak w Kosowie powszechnie uważano, że jest to działanie wymierzone w konkretną grupę etniczną – Albańczyków.
Stworzony w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych program nauczania, który wspierał dążenia autonomiczne Kosowarów, został wycofany. W jego miejsce wprowadzono ogólnoserbski program, którego celem było ujednolicenie programów nauczania na terenie całej Serbii. Zachowano przy tym język albański jako język nauczania. System edukacji rozwiązano w 1992 i ponownie stworzono w 1995. Z Uniwersytetu w Prisztinie, stanowiącego centralny ośrodek naukowy kosowskich Albańczyków, wstrzymano nauczanie w języku albańskim, oraz zwolniono większość kadry pochodzenia albańskiego.
Działania te rozsierdziły kosowskich Albańczyków, co doprowadziło do licznych niepokojów w 1999. Władze serbskie wprowadziły w odpowiedzi stan wyjątkowy i skierowały do prowincji dodatkowe oddziały wojska i policji.
W 1995 do Kosowa przybyło wielu Serbów z Chorwacja. Ich obecność przyczyniła się do dalszych niepokojów.
Ibrahim Rugova apelował o zachowanie pokojowego charakteru protestów, jednak w 1996 roku swoje działanie rozpoczęła Armia Wyzwolenia Kosowa (Ushtria Çlirimtare e Kosovës, lub UÇK), prowadząca działania o charakterze zbrojnym na terenie całej prowincji.

Wojna

Oddziały UÇK rozpoczęły wojnę partyzancką, przeprowadzając serię ataków i zamachów na serbskie siły bezpieczeństwa, reprezentantów władzy, oraz domniemanych kolaborantów. W 1998 na pomoc serbskiej policji przyszła regularna armia jugosłowiańska, przeprowadzając szeroko zakrojoną akcję zbrojną, wymierzoną w UÇK. W przeciągu następnych kilku miesięcy zginęły setki ludzi, a około 200 tysięcy uciekło z miejsca zamieszkania; większość z nich stanowili Albańczycy. Przemoc skierowana była również wobec Serbów - raport UNHCR z marca 1999 informuje, że zostali oni usunięci z około 90 wiosek na terenie prowincji. Serbowie przemieszczali się do innych części prowincji, lub decydowali się na ucieczkę do Serbii. Jugosłowiański Czerowny Krzyż szacuje, że w opisywanym okresie z miejsca zamieszkania uciekło około 30 tysięcy niealbańczyków.
W wyniku załamania się rozmów albańsko-serbskich, 24 marca 1999 wybuchła wojna. W ramach interwencji, samoloty NATO, startujące z Włoch i Stanów Zjednoczonych, przeprowadziły bombardowania licznych celów na terenie Serbii, m.in. mostów. Równocześnie na terenie Kosowa obie stronę prowadziły liczne działania zbrojne. Organizacje międzynarodowe alarmowały głównie o czystkach etnicznych, prowadzonych przez Serbów. W wyniku tych działań, szereg wysokich urzędników Jugosłowiańskich, w tym prezydent Slobodan Milošević, zostało postawionych w stan oskarżenia przez Trybunał Zbrodni Byłej Jugosławii (ICTY). Wiele z tych spraw przekazano pod jurysdykcję Międzynarodowego Trybunału Zbrodni Wojennych w Hadze.
ONZ szacuje, że w czasie działań Wojennych na terenie Kosowa, w okresie od marca 1998 do kwietnia 1999, z rejonu tego uciekło lub zostało przeniesionych około 640 tysięcy Albańczyków. Większość z nich udało się do Albanii, Czarnogóry i Macedonii. Siły rządowe niszczyły dokumenty tożsamości uciekającej ludności. Działania te określane są dziś mianem czystki tożsamości. Działania te w znacznym stopniu utrudniły identyfikację i kontrolę powracających po wojnie ludzi. Strona serbska twierdzi, że od czasu zakończenia wojny, na teren Kosowa przeniosło się około 300 tysięcy ludzi, podających się za byłych mieszkańców regionu. Z racji braku spisów śmierci i narodzin, sprawa nie może być rozstrzygnięta.

Status międzynarodowy

Z prawnego punktu widzenia, Kosowo wchodzi w skład Serbii i Czarnogóry, jednak od 1999 jest ono protektoratem międzynarodowym pod auspicjami ONZ (na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244). Rząd Serbski nie ma żadnego wpływu na decyzje międzynarodowej administracji. Prowincją zarządzą misja ONZ UNMIK. Bezpieczeństwo zapewnia misja NATO KFOR, podległa UNMIK.
Od początku swojej misji ONZ zapewnił istnienie i działanie instytucji zgromadzenia narodowego, rządu, oraz prezydenta. Kwestie bezpieczeństwa, ustawodawstwa i spraw zagranicznych podlegają UNMIK. Wybory członków Zgromadzenia Narodowego Kosowa miały miejsce w październiku 2001 roku. W Marcu 2002 roku na stanowisko prezydenta wybrano w wyborach Ibrahima Rugovę. Siedzibą Zgromadzenia Narodowego, rządu oraz prezydenta jest Prisztina. Dotychczas Zgromadzenie Narodowe doprowadziło do przyjęcia wytycznych do uchwalenia nowej konstytucji, prawa celnego, oraz dwóch kodeksów karnych.
UNMIK wydaje mieszkańcom prowincji dokumenty zastępujące paszporty, zezwalające na podróżowanie za granicę do państw, które je uznają. UNMIK wydaje również dowody osobiste oraz tablice rejestracyjne pojazdów, które również pozostają ważne jedynie w państwach, które je uznają. Podobna sytuacja panuje w przypadku systemu pocztowego. Listy adresowane do Kosowa lub Serbii i Czarnogóry mogą nie dojść do adresata. Zalecane jest adresowanie listów „Kosowo (UNMIK)”.
UNMIK stworzył również formację policyjną, zatrudniającą członków wszystkcih grup etnicznych (Albańczyków, Serbów, Romów, Bośniaków) oraz zarządza liniami kolejowymi oraz liniami lotniczymi (Kosova Airlines). Przestrzeń powietrzna kontrolowana jest przez KFOR. UNMIK używa flagi ONZ.
Przyjęte przez Zgromadzenie Narodowe wytyczne do uchwalenia konstytucji zakładają prowadzenie polityki wspierania mniejszości etnicznych. Ze 120 miejsc z Zgromadzeniu Narodowym, 10 zarezerwowanych jest dla Serbów, 10 dla innych mniejszości, pozostałe 100 zaś obsadzane jest na drodze wyborów.
Z formalnego punktu widzenia Kosowo postrzegane jest na arenie międzynarodowej jako część Serbii. Jego statut nie został ostatecznie ustalony, a rozmowy planowane są na połowę 2005. Kwestia ewentualnej niepodległości Kosowa budzi wiele emocji – decyzja taka postrzegana jest przez wielu jako niezgodna z Kartą Narodów Zjednoczonych. Powszechna jest również obawa, że decyzja taka może doprowadzić do dalszego rozpadu byłej Jugosławii oraz ponownego zaognienia wojny w regionie.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-11-01 02:35:04