Czytaj więcej"/> Drukuj
Karl_Doenitz -
Karl Dönitz (ur. 16 września 1891 - zm. 24 grudnia 1980) - oficer Kriegsmarine, Grossadmiral.
Urodził się w 1891 w Grünau. Pochodził z patriotycznej pruskiej rodziny. Zdecydował się wstąpić do Cesarskiej Marynarki Wojennej i rozpoczął czynną służbę jako oficer.
W 1912 został oficerem wachtowym na krążowniku SMS Breslau, na którego pokładzie pływał do 1916. Wtedy to właśnie zaczął służbę na okrętach podwodnych, jako oficer wachtowy, a następnie objął dowództwo okrętu UC-25. Potem dowodził starą jednostką typu B-III noszącą numer UB-68, która pod koniec I wojny światowej, w 1918 została zatopiona przez okręty brytyjskie na Morzu Śródziemnym, a uratowana załoga okrętu wraz z dowódcą została wzięta na rok do niewoli.
Po zwolnieniu z niewoli powrócił do niemieckiej floty, gdzie dowodził m.in. torpedowcem "G-8" i flotyllą torpedowców. Od 1924 do 1927 był referentem dyscyplinarnym w dowództwie Kriegsmarine, następnie pierwszym oficerem w Sztabie Dowództwa Morza Północnego. W 1934 rozpoczął roczną służbę jako dowódca krążownika Emden. Od 1935 zajmował się okrętami podwodnymi, wpierw został dowódcą 1. Flotylli Okrętów Podwodnych Weddigen, potem wyznaczono go na dowódcę Okrętów Podwodnych Kriegsmarine. Działaniami U-bootów kierował bezpośrednio do 1943, kiedy to zastąpił admirała Ericha Raedera ma stanowisku dowódcy Kriegsmarine. Na mocy testamentu Adolfa Hitlera został w 1945 ostatnim wodzem III Rzeszy Niemieckiej (jako Prezydent Rzeszy, Reichspräsident).
W 1945 podpisał bezwarunkową kapitulację i utworzył Rząd Tymczasowy. Został jednak w niedługim czasie aresztowany przez siły alianckie. Na mocy wyroku w procesie norymberskim, jako ostatniego przywódcę III Rzeszy Trybunał Międzynarodowy skazał admirała na dziesięć lat więzienia. Karę odbywał w Spandaü.
Umarł w wigilię Bożego Narodzenia 1980 w mieście Aumühle. Posiadał dwóch synów, którzy polegli służąc na okrętach podwodnych w II wojnie światowej.
Karl Dönitz był twórcą taktyki wilczych stad, która polegała na atakowaniu spostrzeżonych konwojów dopiero po zgromadzeniu kilku lub kilkunastu okrętów podwodnych, co przynosiło bardzo duże straty Brytyjczykom przez pierwsze cztery lata II wojny światowej. Admirał w tym systemie wzorował się na atakach torpedowców, na których służył przez kilka lat. Wilcze stada zaczęły jednak zawodzić, gdy alianci rozpoczęli stosowanie udoskonalonych radarów i sonarów. U-bootów było za mało i zbyt późno zaczęto wprowadzać unowocześnione okręty, mogące jeszcze odwrócić sytuację. Dodatkowym problemem był brak wsparcia ze strony lotnictwa, gdyż dowódca Luftwaffe marszałek Hermann Göring nie widział takiej potrzeby, oraz złamanie przez aliantów kodu służącego do kontaktowania się okrętów z dowództwem. Przełomem w bitwie o Atlantyk był 1943.
Po zakończeniu odbywania wyroku i wyjściu na wolność admirał Dönitz napisał książkę pt. 10 lat i 20 dni, będącą interesującym opisem jego wspomnień z lat 1935 - 1945.
Poprzedni:
Adolf Hitler (jako wódz)
Prezydenci Niemiec Następny:
RFN: Karl Arnold NRD: Johannes Dieckmann

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-08-10 21:17:58