Czytaj więcej"/> Drukuj

|gęstość = 38 |gęstość_miejsce = |ludność_rok = 2007
|narodowości = |ludność_miejsce = 58 |utworzenie_sposób = Niepodległość
|od_kogo = od Francja|Francji
i Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii
|utworzenie_data = 1 stycznia
1960
|likwidacja_sposób = |przez_kogo = |likwidacja_data = |religia_dominująca = |waluta_nazwa = frank CFA
|waluta_symbol = XAF |UTC = +1 |hymn = Hymn Kamerunu|Chant de Ralliement
|hymn_nazwa_polska = |kod_ISO = CM |domena = .cm
|kod_samochodowy = CAM |numer_kierunkowy = +237 |terytoria_zależne = |terytoria_autonomiczne = |mapa_obraz = Cameroon-CIA WFB Map.png |uwagi = }} Kamerun, (fr. Cameroun, ang. Cameroon), Republika Kamerunu, (franc. République du Cameroun, ang. Republic of Cameroon) – państwo w środkowej Afryce, nad Zatoką Gwinejską. Graniczy z: Nigerią, Czadem, Republiką Środkowoafrykańską, Kongiem, Gabonem i Gwineą Równikową. Kamerun jest członkiem ONZ, Unii Afrykańskiej i innych organizacji międzynarodowych.

Historia

Pod koniec XVIII wieku koczowniczy muzułmański lud Fulbe, pochodzący z Sahelu, podbił tereny Kamerunu, wypierając lub wchłaniając miejscową ludność.
Portugalczycy dotarli do wybrzeży Kamerunu na początku XVI wieku. Ich nieliczne faktorie nadbrzeżne handlowały różnymi towarami, ale głównie niewolnikami. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku powstały pierwsze misje chrześcijańskie.
W roku 1884 Kamerun stał się kolonią niemiecką ze stolicą w Buéa, przeniesioną później do Jaunde. Po pierwszej wojnie światowej Kamerun został terytorium mandatowym Ligi Narodów, podzielonym pomiędzy Wielką Brytanię i Francję.
Francuska część kraju uzyskała niepodległość w 1960 r. jako Republika Kamerunu. W lutym 1961 r. przeprowadzono plebiscyt, mający zdecydować o przyszłości brytyjskiej części. W jego wyniku 2/3 terytorium na północy (zamieszkałe głównie przez ludność muzułmańską) przyłączono do Nigerii, zaś południowa 1/3 (przeważnie chrześcijańska) przyłączyła się do Republiki Kamerunu, która przekształcona została tym samym w Federacyjną Republikę Kamerunu. Obie, francuska i brytyjska część nowej republiki, uzyskały autonomię. Ahmadou Ahidjo został pierwszym prezydentem kraju. W roku 1966 Ahidjo, działając w oparciu o resorty siłowe, zdelegalizował wszystkie partie polityczne. W 1970 r. stłumił rebelię UPC. W 1972 wprowadził nową konstytucję, znoszącą federację, a ustanawiającą państwo unitarne.
W roku 1982 Ahidjo zrezygnował z urzędu i został na mocy konstytucji zastąpiony przez premiera Paula Biya'ę, pochodzącego z ludu Beti-Pahuin. Ahidjo wkrótce pożałował , że Biya został jego następcą, lecz zorganizowany przez jego współpracowników w 1984 zamach stanu nie udał się. Biya wygrał przeprowadzone w 1983 i 1984 r. wybory prezydenckie, w których był jedynym kandydatem. Wielopartyjne wybory w 1992 i 1997 r. wygrała jego partia - CPDM, jednak istniały podejrzenia, iż wyniki zostały sfałszowane.
Ostatnie wybory parlamentarne miały miejsce 22 lipca 2007 roku i ponownie zostały wygrane przez partię Biya'i. Wraz z rosnącymi napięciami między cherześcijanami a muzułmanami na północy i piędzy anglofonami a frankofonami na południowym zachodzie, w Kamerunie rośnie zagrożenie wojną domową.

Pochodzenie nazwy kraju

Nazwa państwa wywodzi się z portugalskiej nazwy rzeki Wouri - Rio de Camarões (pol. Rzeka Krewetek), która w późniejszym okresie została rozciągnięta na cały kraj leżący nad tą rzeką.

Ustrój polityczny

Ustrój polityczny Kamerunu to połączenie demokracji parlamentarnej z systemem prezydenckim. Konstytucja została uchwalona w 1972 roku i znowelizowana w 1995. Władzą ustawodawczą jest, liczące 180 deputowanych wybieranych w wyborach powszechnych, jednoizbowe Zgromadzenie Narodowe o 5-letniej kadencji, obradujące trzy razy w roku.
Głową państwa jest prezydent wybierany w wyborach powszechnych na 7-letnią kadencję. Prezydent posiada znaczny zasób władzy - może zatwierdzać i wetować ustawy, bez konsultacji z parlamentem powoływać i odwoływać członków rządu, sędziów, szefów przedsiębiorstw państwowych i urzędów centralnych.
Władzę wykonawczą sprawuje rząd, na którego czele stoi premier mianowany przez prezydenta.

Podział administracyjny

Kamerun dzieli się na 10 prowincji (każda z gubernatorem na czele mianowanym przez prezydenta):
  1. Adamawa
  2. Centralna
  3. Wschodnia
  4. Północna Dalsza
  5. Nadmorska
  6. Północna
  7. Północno-Zachodnia
  8. Zachodnia
  9. Południowa
  10. Południowo-Zachodnia
i 58 departamentów (każdy z prefektem na czele):

Największe miasta

  1. Douala – 1 310 400
  2. Jaunde – 1 187 100
  3. Garoua – 411 100
  4. Kousséri – 333 300
  5. Bamenda – 327 000
  6. Maroua – 299 600
  7. Ngaoundéré – 185 700
  8. Bafoussam – 180 200
  9. Bertoua – 152 800
  10. Loum – 137 100

Religie

W Jaunde swoją siedzibę ma Kościół Katolicki Mariawitów w Kamerunie.

Geografia

Z powierzchnią 475 442 km² Kamerun, co do wielkości, zajmuje 53 miejsce wśród wszystkich państw świataDemographic Yearbook 1., porównywalnie z Papuą-Nową Gwineą i nieco tylko mniejszym amerykańskim stanem Kalifornia"Rank Order - Area". Kraj położony jest w Środkowej i Zachodniej Afryce nad Zatoką Bonny, częścią Zatoki Gwinejskiej Oceanu Atlantyckiego. Literatura turystyczna określa Lamerun mianem "Afryki w miniaturze" ze względu na różnorodność klimatu: morski, pustynny, górski, tropikalny i sawannowyDeLancey and DeLancey 16. Kraj graniczy z Nigerią od zachodu, Czadem od północnego wschodu,e Republiką Środkowoafrykańską od wschodu oraz Gwineą Równikową, Gabonem i z Republiką Konga od południa.
Kamerun dzieli się na pięć stref geograficznych, wyraźnie różniących się od pozostałych zarówno pod względem klimatu, rzeźby powierzchni, jak i wegetacji. Nizina nadbrzeżna sięga 15-150 kilometrów od Zatoki Gwinejskiej w głąb ląduFomesky et al 6., a jej przeciętna wysokość to 90 metrów npmNeba 14.. Pas ten, bardzo wilgotny i gorący, z krótką porą suchą, jest gęsto zalesiony tropikalnym lasem deszczowymNeba 28."Highest Average Annual Precipitation Extremes". Południowokameruński płaskowyż wznosi się nad niziną nadbrzeżną na średnią wyskokość 650 metrów npmNeba 16.. Ten region jest również zdominowany przez deszczowe lasy tropikalne, ale ze względu na równowagę pór deszczowych i suchych nie są one tak wilgotne jak na wybrzeżu.
Nieregularny, przerywany łańcuch gór, wzgórz i płaskowyżów, zwany Pasmem Kameruńskim, rozciąga się od szczytu wulkanu Kamerun na wybrzeżu (najwyższy punkt kraju - 4095 metrów npm) prawie po Jezioro Czad na północnym krańcu kraju. Region ten ma klimat umiarkowany, szczególnie na Zachodnim Płaskowyżu, aczkolwiek opady są tu też wysokie. Ziemia należy do najżyźniejszych w Kamerunie, głównie wokół stożków wulkanicznychNeba 17.. Na skutek działalności wulkanicznej w tym regionie powstały jeziora kraterowe. 21 sierpnia 1986 z jednego z nich (JezioroNyos) zaczął wydobywać się dwutlenek węgla powodując śmierć 1700-2000 ludziDeLancey and DeLancey 161 podaje liczbę 1700; Hudgens and Trillo 1054 mówi o "co najmniej 2000"; West 10 twierdzi, że "ponad 2000".
Płaskowyż południowy przekształca się na północy w trawiastą, mocno sfałdowaną Wyżynę Adamawa, stanowiącą barierę oddzialającąpołudniową część kraju od północnej. Wyżyna wznosi się przeciętnie na 1100 metrów npm, z temperaturami od 22 do 25°C i znacznymi opadamiGwanfogbe et al 20; Neba 29. Doliny regionu północnego rozciągają się od stoków wyżyny po Jezioro Czad, wznosząc się przeciętnie na 300-350 metrów npm Charakterystyczną roślinnością są sawannowe krzewy i trawy. Jest to obszar jałowy, z niewielkimi opadami i wysoką temperaturą.
Kamerun posiada cztery odrębne zlewiska. Głównymi rzekami na południu są Ntem, Nyong, Sanaga i Wouri. Wszystkie płyną w kierunku południowym i uchodzą do Zatoki Gwinejskiej. Dja i Kadéï płyną w kierunku południowo-zachodnim i są dopływami Konga. Na północy kraju rzeka Bénoué płynie na północ i zachód uchodząc do Nigru, zaś Logone uchodzi do Jeziora Czad, u brzegów którego Kamerun styka się z trzema innymi krajami.

Transport

Siły zbrojne

Sytuacja militarna w regionie

Stosunki z sąsiednimi krajami układają się generalnie pomyślnie. Wyjątkami są nierozwiązane konflikty graniczne z Nigerią (tzw. Bakassi Dispute) i z Gwineą Równikową odnośnie wód terytorialnych. Zarówno Kamerun jak i Nigeria utrzymują siły zbrojne na Półwyspie Bakassi. Napływ Kameruńczyków do Gwinei Równikowej, co wiąże się z nadzieją na zatrudnienie przy eksploatacji nowo odkrytych złóż ropy, przyczynił się na wzrost napięcia. W roku 1999 rządy Kamerunu, Gwinei Równikowej, Nigerii, Sao Tome & Principe, Gabonu, Konga, Demokratycznej Republiki Konga i Angoli powołały Gulf of Guinea Commission mającą pomagać w rozwiązywaniu problemów, przede wszystkim granicznych, w regionie.

Wydatki na obronę

Budżet Ministerstwa Obrony Kameruny na rok 2001 wynosił 160 milionów USD (155 mln USD w 2000). W roku 1999 wydatki na wojsko i siły bezpieczeństwa wynosiły 156 milionów USD, czyli 1,5% GDP.

Dowodzenie i rozmieszczenie

Naczelnym dowódcą Sił Zbrojnych Kamerunu jest urzędujący prezydent, obecnie Paul Biya, który sprawuje bezpośrednią i codzienną kontrolę.
Wojska lądowe są rozmieszczone w bazach ośmiu okręgów wojskowych Kamerunu. Podział na okręgi wojskowe odpowiada podziałowi administracyjnemu kraju.
Bazy wojsk lądowych znajdują się w pobliżu miast będących ośrodkami administracyjnymi prowincji pogramicznych. Bazy lotnictwa wojskowego mieszczą się w miastach Batouri, Douala, Garouda i Jaunde. Bazy Marynarki Wojennej znajdują się w Douala - naczelne dowództwo (HQ), Kribi i Limbe.

Siła

Ogólna liczebność Sił Zbrojnych Kamerunu wynosi 22 100 żołnierzy i oficerów, w tym: Wojska Lądowe 11 500, Marynarka Wojenna 1300, Siły Powietrzne 300, Żandarmeria Wojskowa 9000.

Skład sił zbrojnych

Ordre de Bataille przedstawia się następująco:
Armia Polowa (HQ Jaunde):
  • 1 batalion Gwardii Prezydenckiej
  • 1 batalion gwardii
  • 1 pancerny batalion rozpoznawczy
  • 1 batalion powietrzno-desantowy
  • 1 batalion artylerii
  • 5 batalionów piechoty
  • 1 batalion artylerii przeciwlotniczej
  • 1 batalion saperów
  • 1 batalion treningowy
  • centrum logistyczne Jaunde
Obok trzech broni (Wojska Lądowe, Siły Powietrzne i Marynarka Wojenna) w skład Sił Zbrojnych wchodzą oddziały Żandarmerii Wojskowej, która podlega bezpośrednio prezydentowi. Oddziały żandarmerii rozmieszczone są we wszystkich ośrodkach administracji pańswowej i dysponują bronią lekką oraz lekkimi pojazdami opancerzonymi.

Szkolenie

Szkoleniem pododdziałów jest prowadzone przez francuskich instruktorów, a oficerowie pobierają naukę w różnych szkołach wojskowych wszystkich szczebli we Francji.

Uzbrojenie - stan z roku 2001

  • Armia
 M-8 Recce - 8
 V-150 - 8
 VBL - 5
 V-150 Commando AIFV - 14
 V-150 Commando APC - 21
 M-3 Halftrack - 12
 M-116 pack Towed Artillery - 6
 M-101 - 16
 Type-59 - 12
 BM-21 MRL 122 mm - 20
 Brandt Mortar 120 mm - 16
 Milan ATGW
 LRAC RL 89 mm
 PRC Type-52 RCL 57 mm - 13
 M-40A2 RCL 106 mm - 40
 PRC Type-58 AD Gun - 18
 GDF-002 - 18
 PRC Type-63 - 18
  • Marynarka
 Bakassi (Fr P-48) PCC - 1
 L’Audacieux (Fr P-48) - 1
 Quartier PCI - 1
  • Lotnictwo
 CM-170 FGA - 5
 MB-326 - 6
 Do-128D-6 MR - 2
 SA-342L (z HOT) helikoptery bojowe - 4
 C-130H/-H-30 - 3
 DHC-4 - 1
 DHC-5D - 4
 IAI-201 - 1
 PA-23 - 2
 Gulfstream III - 1
 Do-128 - 1
 Boeing 707 - 1 (samolot transportowy)
 Bell 206 - 3
 SE-3131 - 3
 SA-318 - 1
 SA-319 - 3
 AS-332 - 2
 SA-365 - 1 (helikopter transportowy)Dane za  Jane’s World Armies, Wyd. 7; The Military Balance 2001-2002 i Jane’s Sentinel– Central Africa, Jan-June 2001

Linki zewnętrzne

Bibliografia

  • John Mukum Mbaku: Culture and Customs of Cameroon (Culture and Customs of Africa), Greenwood Press, ISBN 1-03-133323-1
{{Grupa szablonów |tytuł = Członkostwo w organizacjach międzynarodowych |lista = }}
Cameron
Kamerun
Камэрун
Cameroon
ކެމަރޫން
Camerun
Cameroon Kamerun ক্যামেরুন
Cameroon
Kamérun
Kamerůn
Kamerun
Kamirun
Cameroon
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-09-23 11:12:14