Czytaj więcej"/> Drukuj
Jedwab - tkanina z naturalnego włókna uzyskiwanego z kokonu jedwabnika morwowego lub dębowego . Jedwabne tkaniny charakteryzują się połyskiem oraz są śliskie, cienkie i bardzo przyjemne w dotyku. Niegdyś stosowane były jako podłoże malarskie, zwłaszcza w sztuce orientalnej. Światowa produkcja jedwabiu na poziomie ok. 50 000 ton rocznie jest bardzo niewielka i stanowi zaledwie 0,2% całej produkcji tekstylnej.

Historia

Znaleziska archeologiczne wskazują, że jedwab wytwarzano już w starożytnych Chinach od roku około 2700 lat p.n.e. Chińskie podanie głosi, że jedwab został odkryty w 1640 r. p.n.e. w ogrodzie cesarza Huang Ti. Według legendy cesarz poprosił swą żonę Xi Lingshi, by sprawdziła jaki szkodnik niszczy drzewa morwowe. Cesarzowa zauważyła, że są to białe larwy, które przędą błyszczące kokony. Przypadkowo jeden kokon wpadł jej do wrzątku i okazało się, że można wyciągnąc z niego delikatną nić, które Xi Lingshi zawinęła na szpulkę. W ten sposób, jak głosi legenda, odkryła tajemnicę produkcji jedwabiu. Chińczycy strzegli tej tajemnicy przez około 2000 lat. Przez ten czas Chiny miały monopol na produkcję jedwabiu, który eksportowały tzw. Jedwabnym Szlakiem. Każdego, kto zdradziłby tajemnicę jego wyrobu, czekał wyrok śmierci. Dopiero w roku 550 tajemnica jedwabiu została przemycona z Chin do Konstantynopola (dzisiejszy Istambuł) przez dwóch mnichów. Cesarstwem wschodniorzymskim (Bizancjum) rządził wówczas Justynian I. Mieszkańcy Bizancjum kupowali chiński jedwab, który był przywożony Jedwabnym Szlakiem przez kupców. Wędrowali oni przez kilka miesięcy pokonując 4800 km. Kupcy narażali życie podążając terenami, które przecinały terytoria ogarnięte wojną. Po dotarciu do Europy, jedwab wart był majątek. Stąd nie dziwi fakt, że władcy Bizancjum zależało na produkcji jedwabiu w kraju. Obiecał więc dwum mnichom, że sowicie ich wynagrodzi jeśli przetransportują jajeczka jedwabników z Chin oraz pokażol Bizantyjczykom jak hodować jedwabniki. Plan się powdiódł, mnisi zdobyli w Chinach około 26 tysięcy jajeczek i przetransportowali je do Europy chowając wewnątrz bambusowych kijów,którymi się podpierali. W ten sposób zapoczątkowali produkcję jedwabiu w Europie. Później jedwabnictwo rozpowszechniło się także w Persji i Japonii, a dwa wieki później w Bizancjum, następnie w Grecji, Hiszpanii i Włoszech. W XIII wieku rozpowszechniło się we Francji, a od XVII wieku - w całej Europie. Jedwabniki wolą jednak Chińską białą morwę, Europa sprowadza więc część surówki jedwabnej z Chin.

Sposób produkcji

Produkcję jedwabiu można podczielić na 4 fazy: Ze względu na dość żmudny i stosunkowo kosztowny proces uzyskiwania jedwabiu naturalnego, wynaleziono kilka rodzajów sztucznego włókna o podobnych właściwościach, zwanego jedwabiem sztucznym.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-08-11 02:15:22