Czytaj więcej"/> Drukuj
Język pomocniczy (międzynarodowy język pomocniczy, ang. international auxiliary language, skracany do IAL lub auxlang) jest językiem używanym w komunikacji między różnojęzycznymi osobami.
Termin "pomocniczy" zakłada, że ma to być dodatkowy język ułatwiający komunikację, a nie język rugujący języki rodzime. Często określenie to odnosi się do języków sztucznych, które w zamierzeniu ich twórców miały ułatwić komunikację międzynarodową, jak esperanto, ido, interlingua, wolapik, occidental, latina sine flexione i wiele innych. Jednak może się także odnosić do języka, któremu nadano tę rolę w drodze międzynarodowej umowy, włącznie z językami etnicznymi.
Sztucznie utworzone języki pomocnicze nie są powszechnie używane - nawet takie języki jak angielski i francuski nie rozprzestrzeniły się w takim stopniu, jak się niekiedy uważa. Co więcej, adwokaci rozmaitych języków nie są zgodni, który język miałby się stać językiem światowym. Aby przezwyciężyć te trudności, proponowano wprowadzenie w drodze międzynarodowego konsensusu, w konsultacji z ekspertami z rozmaitych dziedzin wiedzy, języka sztucznego lub etnicznego. Miałby to być język w formie ustnej i pisemnej. Język taki miałby być nauczany w każdym kraju jako dodatkowy (drugi język), obok języków narodowych.
Proponowano także przyjęcie oficjalnego pisma dla niewidomych, zgodnego z międzynarodowym językiem pomocniczym. Jako lingua franca głuchych zaproponowano język znaków, taki jak Gestuno, gdyż w chwili obecnej istnieje kilka niezgodnych ze sobą języków. Uważa się, że język taki nie powinien być zgodny z formą mówioną i pisaną międzynarodowego języka pomocniczego, gdyż języki znaków są niezależne od tych form.
Pomysły te nie upowszechniły się jednak w takiej mierze, jak zakładano. Uważa się niekiedy, że konieczne jest polityczne wsparcie ze strony państw, uzupełnione o środki niezbędne do nauczania i wdrażania.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-01-26 03:07:38