Czytaj więcej"/> Drukuj
Naszczyzna (nasika; nasëku enezükütü) jest sztucznie stworzonym językiem, należącym do fikcyjnej, północnej grupy języków słowiańskich (obok istniejących w rzeczywistości grup zachodniej, południowej i wschodniej). Autorem naszczyzny jest Jan Havliš. Wraz z wielu innych języków sztucznych, naszczyzna jest częścią alternatywnej historii Ill Bethisad, w której istnieje na terytoriach Finlandii i Karelii.
Język ten wywodzi się z prasłowiańskiego, ale uległ wpływom gockim, bałtyckim i szczególnie ugrofińskim. Podobnie do języków naturalnych, naszczyzna przeszła różne stadia rozwoju: wersja klasyczna była blisko związana z kulturą szwedzką, a współczesny język napiętnowany jest przez pracę dziewiętnastowiecznych językoznawców i językowych purystów. Naszczyzna jest mocno naturalistyczna także pod tym względem, że składa się z różnych wyszczególnionych dialektów: sedigradskiego, karelskiego, ładożskiego i onieżskiego.
Przykład: Otënasutu (Ojcze Nasz)
Otë naso semenü näneppesös, ta sëvënis imenö tene.

Ta pirittes rezä tene.

Ta ses vola tene, ako näneppesöm ite näzemä.

Kileppe naso sätteke ta tattës nam tinusaa.

I da otupustis nam tulëkkë naso, ako i mi otupusëtivimë tulëzinikom naso.

I ta nevüvettes no vunapatta nu ta izëppavis no otunëperaazanaa.


Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-10-30 11:45:23