Czytaj więcej"/> Drukuj
Język chiński to umowne określenie grupy blisko spokrewnionych języków należących do rodziny języków chińsko-tybetańskich.
Posługuje się nimi ponad 1,1 mld ludzi zamieszkujących Chińską Republikę Ludową, Republikę Chińską (20 mln), Malezję (5 mln), Tajlandię (4 mln), Indonezję i Singapur (po 2 mln). Języki chińskie są językami ojczystymi ponad miliarda Chińczyków (Han), a także ludów przez nich podbitych, m.in. Mandżurów, Hui czy She.
Jeden z nich (język mandaryński) jest językiem urzędowym w trzech państwach: ChRL, Tajwanie i Singapurze. Dokładniej: standardowy język chiński zrozumiały, dla większości użytkowników języków chińskich, oparty jest na języku mandaryńskim i nazywany w Chinach kontynentalnych putonghua = 'mowa powszechna', a na Tajwanie guoyu = 'język państwowy'.
Współczesne języki chińskie to: Chociaż w mowie są to całkowicie różne języki, używają podobnie jak chiński klasyczny, wspólnego pisma morfosylabicznego, które zaciera różnice między nimi w stopniu umożliwiającym wzajemne zrozumienie ponad barierą językową. Zjawisko podobnego typu zachodzi też w przypadku innych języków, np. pisany angielski zaciera wiele z różnic dialektycznych języka mówionego.
Do zapisu nowych słów obcojęzycznych oraz do transkrypcji używa się systemów opartych na alfabecie łacińskim. Stosuje się przede wszystkim obowiązującą w ChRL i coraz szerzej respektowaną na świecie transkrypcję łacińską pinyin. Inne, wychodzące stopniowo z użycia systemy to m.in. system Wade-Giles'a oraz bopomofo.
Kod ISO 639-1: zh
Kod ISO 639-2/B: chi
Kod ISO 639-2/T: zho
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-09-24 10:34:49