Czytaj więcej"/> Drukuj
Huculi (nazywani Hucułami niepoprawnie) - górale z terenów Karpat Wschodnich pochodzenia rusińskiego. Obok Łemków i Bojków (z którymi sąsiadują na zachodzie) jest to jedna z trzech głównych grup górali żyjących wschodniej części łuku karpackiego; zamieszkują Karpaty na terenie obecniej Ukrainy i Rumunii - Gorgany, Czarnohorę, Świdowiec, Karpaty Marmaroskie, Połoniny Hryniawskie, Beskidy Pokucko-Bukowińskie.
Stworzyli oryginalną kulturę regionalną w dorzeczu górnego Prutu, obu Czeremoszy: Białego i Czarnego, oraz Cisy, z dala od szlaków handlowych, dróg i dużych miast. Ich tradycyjnym zajęciem jest hodowla bydła, pasterstwo i myślistwo.

Historia

Dzieje osadnictwa sięgają tam jeszcze czasów neolitu. W XII w. monumentalny łańcuch Czarnohory i jej podnóży należał do Rusi Halicko – Wołyńskiej, zaś od czasów Kazimierza Wielkiego (XIV w.) Huculszczyzna znajdowała się w obrębie Rzeczypospolitej. Po 1772 r. weszła w skład monarchii austriackiej, a następnie austro-węgierskiej. W latach międzywojennych znowu znalazła się w Polsce. Od września 1939 r. Huculszczyzna definitywnie przestała należeć do Polski. Między innymi to właśnie było powodem spadku zainteresowania tym obszarem ze strony polskich etnografów.

Wieś Huculska

Charakterystyczną cechą huculskiej wsi było to, że posiadała charakter samotnicy, co w dużej mierze można dostrzec i dziś. Poszczególne gospodarstwa oddalone były od siebie, porozrzucane po okolicznych pagórkach otaczających dolinę i centrum wsi. Dlatego tez obszar wsi na ogół zajmował ogromne terytorium. W centrum , w pobliżu rzeki lub strumienia oraz drogi stała cerkiew z probostwem, urząd gminy, szkoła, gospoda. Z czasem pojawiły się sklepy, a w niektórych wsiach wille letniskowe i pensjonaty.
Obecnie większość gospodarstw jest porozrzucanych jak kiedyś, w dużych odległościach od siebie. W centrum doliny stoją budowle służące całej społeczności. Charakterystyczną cechą domów wiejskich było to, że na ogół izbę mieszkalną obudowywano wieńcem pomieszczeń gospodarczych usytuowanychod północy, wschodu i zachodu, po to by chroniły ją przed mrozem i wiatrem. Połacie dachowe z tej strony często schodziły wtedy do samej ziemi. Dach miał konstrukcję krokwiowo - jętkową.Do budowy takiego gospodarstwa wykorzystywano starannie dobierane drewno iglaste, wcześniej gromadzone i sezonowane.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-08-11 02:46:18