Czytaj więcej"/> Drukuj
Hendrik Antoon Lorentz (18 lipca 1853 - 4 lutego 1928) - fizyk holenderski.
Urodzony w Arnhem, w 1870 rozpoczął studia na uniwersytecie w Lejdzie, które przerwał po dwóch latach, aby podjąć pracę nauczyciela. Już w 1875 roku, w wieku 22 lat uzyskał doktorat za pracę udoskonalającą teorię elektromagnetyzmu Maxwella. W 1878 został profesorem uniwersytetu w Lejdzie, obejmując nowo stworzoną katedrę fizyki teoretycznej. W 1912 roku zrezygnował z katedry, przyjmujac stanowisko dyrektora Instytutu Teylera w Haarlemie. W dalszym ciągu jednak do końca życia prowadził wykłady na uniwersytecie.
Zapoczątkował teorię elektronową budowy materii, prowadził prace nad połączeniem w jedną całość zjawisk elektromagnetycznych i optycznych. Do najbardziej znanych osiągnięć należą transformacja Lorentza, teoria wyjaśniająca zjawisko dyspersji i przewodnictwa elektrycznego, wzór na skrócenie ciała sztywnego w ruchu (kontrakcja Lorentza-Fitzgeralda). Wyjaśnił teoretycznie zjawiska rozszczepienia linii widmowych w polu magnetycznym (zjawisko Zeemana). W 1902 otrzymał nagrodę Nobla z fizyki razem z Pieterem Zeemanem (swoim dawnym studentem). Oprócz fizyki teoretycznej, zajmował się też praktyką: w 1919 został wybrany przewodniczącym zespołu uczonych i inżynierów pracujących przy przegrodzeniu tamą zatoki Zuiderzee. Lorenz był uznawany za jednego z najwybitniejszych fizyków swojego okresu. Zmarł 4 lutego 1928 w Haarlem.
Był członkiem brytyjskiego Towarzystwa Królewskiego (otrzymał od niego medale Rumforda i Copleya) i Polskiej Akademii Umiejętności.

Zewnętrzne linki

Hendrik A. Lorentz – Biography (ang.)
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-03-08 07:12:51