Czytaj więcej"/> Drukuj
Gwara warszawskagwara regionalna języka polskiego używana przez niektórych mieszkańców Warszawy. Od 1945 w zaniku.

Historia

Gwara warszawska powstała w XVIII w. z nałożenia się na substrat polski licznych zapożyczeń z mazowieckiej odmiany polszczyzny, a także języków obcych używanych przez mieszczan i dwór królewski, a w XIX w. wzbogaciła pod wpływem niemczyzny, a potem języka rosyjskiego.
Do II wojny światowej istniało wiele gwar lokalnych składających się na język warsiaski, różniących się głównie zasobem leksykalnym. Były to m.in.: Od powstania warszawskiego, kiedy to zupełnemu zniszczeniu uległa tkanka miejska a mieszkańcy Warszawy zostali wysiedleni, gwara warszawska jest w zaniku. Powojenni warszawiacy w dużej części pochodzili spoza Warszawy i nie mieli styczności z jej przedwojennymi mieszkańcami, dzięki czemu w języku dzisiejszej stolicy dominują elementy innych gwar regionalnych, a przykłady leksykalizmów typowo warszawskich spotyka się dość rzadko.

Fonetyka

Najbardziej charakterystyczną cechą gwary warszawskiej jest zanik samogłosek nosowych, zwłaszcza w wygłosie, oraz palatalizacja wygłosowego e. Dzięki temu słowo rękę wymawia się [1].
Inne charakterystyczne cechy wymowy warszawskiej to m.in. Na podstawie:
Bronisław Wieczorkiewicz "Gwara warszawska wczoraj i dziś"
Wiktor Gomulicki "Opowiadania o starej Warszawie"

Propagatorzy gwary

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-09-24 15:44:02