Czytaj więcej"/> Drukuj
Góry Kantabryjskie, (hiszp. Cordillera Cantábrica), pasmo górskie w północnej części Hiszpanii na Półwyspie Iberyjskim, położone na północnym skraju Mesety Iberyjskiej, usytuowane równolegle do wybrzeża Zatoki Biskajskiej ku której stromo opadają. Góry Kantabryjkie Powstały w orogenezie hercyńskiej. Długość ok. 400 km, najwyższe wzniesienie Peña de Cerredo w masywie Peñas de Europa ma wysokość 2 648 m. Grzbiety gór zbudowane są z wapieni, marmurów i kwarcytów), obniżenia z mniej odpornych łupków i piaskowców. Góry silnie rozczłonkowane, liczne formy krasowe. Występują ślady czwartorzędowych zlodowaceń plejstoceńskich. Do Gór Kantabryjskich włącza się niekiedy leżące dalej na wschodzie Góry Baskijskie (wtedy to łączna długość wynosi ok 600 km), które są odrębnym regionem powstałym w orogenezie alpejskiej, znacznie niższym (do 1544 m n.p.m.) i powiązanym geologicznie z Pirenejami. Wilgotne stoki północne porastają lasy liściaste (lasy dębowe do 1000 m a bukowe do 1700 m), południowe suche stoki, są pokryte zaroślami typu makia.
Występują złoża węgla kamiennego, rud żelaza i cynku. Góry Kantabryjskie są słabo zaludnione, jedyne przejście drogowe i kolejowe prowadzi przez przełęcz Pajares na wysokości 1364 m n.p.m..
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-01-26 22:28:58