Czytaj więcej"/> Drukuj
Dysocjacja elektrolityczna to proces rozpadu cząsteczek związków chemicznych na jony np.
NaCl → Na+ + Cl-

Dysocjacja może następować jako końcowy etap solwatacji w rozpuszczalnikach polarnych (np: woda) lub może być incjowana w inny sposób (np: łukiem elektrycznym). Dysocjacja może też przebiegać w fazie gazowej pod wpływem wyładowań elektrycznych, lub bezpośredniego bombardowania gazu elektronami.
Do dysocjacji są zdolne związki, w których występują wiązania jonowe lub bardzo silnie spolaryzowane kowalencyjne. Zdysocjowany roztwór związku chemicznego nazywa się elektrolitem.
W roztworach dysocjacja jest zawsze procesem odwracalnym. Między formą niezdysocjowaną i zdysocjowaną związku występuje w tych warunkach równowaga. W zależności od własności rozpuszczalnika i związku chemicznego, temperatury, oraz występowania jonów pochodzących z innych związków równowaga ta może być bardziej przesunięta w stronę formy niezdysocjowanej lub zdysocjowanej związku.
Dysocjacji elektrolitycznej w wodzie ulegają prawie wszystkie rozpuszczalne sole większość kwasów i wodorotlenki. Stopień dysocjacji kwasów i zasad w wodzie, wyrażany zwykle jako logarytm ze stałej równowagi dysocjacji, jest miarą ich mocy chemicznej.
Wiele związków chemicznych w stanie ciekłym i gazowym ulega też samorzutnej dysocjacji, choć jej stopień jest zazwyczaj dość niski. Np. woda ulega samorzutnej dysocjacji wg schematu:
H2O + H2O → H3O+ + OH-

Stała tej dysocjacji warunkach normalnych wynosi ok 10-14, co oznacza że na każde 1014 (100 000 000 000 000) cząsteczek wody tylko jedna ulega samorzutnej dysocjacji. Stała ta jest podstawą skali pH.

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-04-03 21:52:55