Czytaj więcej"/> Drukuj
Ciechocinek - miasto w powiecie aleksandrowskim, w województwie kujawsko-pomorskim.
Słynne polskie uzdrowisko w Kotlinie Toruńskiej, w szerokie dolinie Wisły. Ciechocinek leży na lewym brzegu Wisły. Część uzdrowiskowa bogata jest w zieleń parków, skwerów, pieknych kwietników. W północnej części uzdrowiska jest park Zdrojowy, założony w 1875r. w stylu krajobrazowym z licznymi gatunkami, także egzotycznymi, drzew i krzewów. Ciechocinek posiada również oryginalny rezerwat florystyczny - stanowisko słonorośli (m.in. soliród zielony, mlecznik nadmorski, aster solny). W centrum uzdrowiska znajduje się ujęcie wód solankowych

Zabytki

Historia

Na obszarze dzisiejszego Ciechocinka istniała niegdyś osada i gród kasztelański Słońsk. Kasztelania słońska obejmowała tereny położone na prawym brzegu Wisły. Książę Konrad I Mazowiecki utrzymywał w Słońsku warzenie soli. Nazwa Ciechocinek pojawiła się w dokumentach datowanych od 1456 r. Wzmianki (w zapisach Ciechocino lub Czechoczino dotyczyły osady rolniczej lub małego folwarku. Po I rozbiorze, kiedy Austria zagarnęła żupy solne w Wieliczce i Bochni, podjęto poszukiwania nadających się do eksploatacji źródeł solanki i największe odkryto właśnie w Ciechocinku. Na mocy "ustawy solnej" z 5 marca 1791 zamierzano wybudować warzelnię soli, lecz późniejsze burzliwe wydarzenia nie sprzyjały realizacji projektu. Do rozbiorów Ciechocinek był w woj. inowrocławskim. W 1793r. znalazł się pod zaborem pruskim, w latach 1807-1815 był w Księstwie Warszawskim, później w Królestwie Polskim. W latach 20. XIX wieku, staraniem Stanisława Staszica i Ksawerego Druckiego-Lubeckiego rząd Królestwa wykupił solanki z rąk prywatnych. Budowę warzelni soli nadzorował Konstatnty Leon Wolicki. Wybuch powstania listopadowego przeszkodził w uruchomieniu zakładu. Pełną eksploatację warzelni rozpoczęto w 1832 r. Od 1836 solanki zaczęto wykorzystywać także do celów leczniczych. W miejscowej austerii powstał zalążek zakładu leczniczego i do Ciechocinka zaczęli przybywać kuracjusze. Dostępność do uzdrowiska wzrosła po uzyskaniu w 1867 r. połączenia kolejowego. Pod koniec XIX wieku Ciechocinek był największym uzdrowiskiem w Królestwie, jednym z najmodniejszych na ziemiach polskich. W 1919 r. Ciechocinek otrzymał prawa miejskie. W latach międzywojennych nastąpił dalszy rozwój i rozbudowa uzdrowiska, między innymi odwiercono pierwszą cieplicę. W 1939 r. miasto liczyło 5200 mieszakńców. W okresie powojennym rozbudowano istniejące i zbudowano nowe obiekty uzdrowiskowe. Do 1975 r. Ciechocinek był w województwie bydgoskim. Podstawą rozwoju uzdrowiska są wody lecznicze: chlorkowo-sodowe, bromkowe, jodkowe, żelaziste, borowe. Ze względu na uzdrowiskowy charakter w mieście nie ma prawie wcale przemysłu.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-11-27 21:30:59