Czytaj więcej"/> Drukuj
|thumb
Carl Wernicke (ur. 15 maja 1848 w Tarnowskich Górach, zm. 15 czerwca 1905 w Gräfenroda) – niemiecki lekarz, psychiatra i neurolog. Odkrył część mózgu odpowiedzialną za rozumienie mowy, nazwany na jego cześć ośrodkiem Wernickego. Upamiętnia go również nazwa opisanej przez niego jednostki chorobowej, encefalopatii Wernickego.

Życiorys

Urodził się 15 maja 1848 w Tarnowitz (dziś Tarnowskie Góry). Uczęszczał do Königliche Gymnasium w Opolu i Maria-Magdalenen-Gymnasium we Wrocławiu, egzamin dojrzałości zdał w 1866. Następnie studiował medycynę na Uniwersytecie we Wrocławiu i w 1870 roku został promowany na doktora medycyny. We Wrocławiu był asystentem Heinricha Neumanna; przez pół roku uczył się u Theodora Meynerta w Wiedniu. W 1875 został Privatdozentem. Od 1876 do 1878 asystent w klinice neurologicznej Charité w Berlinie u Carla Westphala. Potem przez siedem lat prowadził własną praktykę neurologiczną w Berlinie. Od 1885 profesor nadzwyczajny psychiatrii we Wrocławiu i dyrektor tamtejszej Kliniki Psychiatrycznej.
Uczniami Wernickego byli Karl Bonhoeffer, Hugo Liepmann, Otfrid Foerster, Robert Gaupp, Kurt Goldstein, Karl Heilbronner, Karl Kleist, Heinrich Lissauer, Richard Arwed Pfeifer, Heinrich Sachs i Paul Schröder.
Zmarł 15 czerwca 1905 roku, dwa dni po wypadku któremu uległ podczas jazdy rowerem w Lesie Turyńskim, podczas którego doznał wielu złamań żeber i odmy opłucnowej. Wspomnienia pośmiertne napisali Ernst SiemerlingSiemerling E. Carl Wernicke †. Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten (1905) , Theodor ZiehenCarl Wernicke † i Lewellys F. BarkerThe work of Carl Wernicke . Autorami późniejszych opracowań biograficznych byli Hugo Liepmann, Karl Kleist i Kurt GoldsteinKurt Goldstein [1] Webb Haymaker (ed.) Founders of Neurology. Springfield, Illinois, 1953: 406-409. .

Dorobek naukowy

Pierwsze prace Wernickego powstały pod wpływem Meynerta i dotyczyły neuroanatomii. Jako pierwszy przedstawił teoretyczne objawy wynikające z zakrzepu tętnicy móżdżkowej dolnej tylnej, potem potwierdzone klinicznie przez Wallenberga (zespół Wallenberga).
W wieku 26 lat opublikował swoją rozprawę o afazji, w której podjął próbę połączenia objawów afazji z różnymi ośrodkami mózgu i poparł zaproponowaną przez Daxa ideę dominacji jednej z półkul mózgowych.

Wybrane prace

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-01-17 00:27:04