Czytaj więcej"/> Drukuj
Bitwa nad Bzurą inaczej zwana bitwą pod Kutnem rozegrała się w dniach 9-18 września 1939 roku. Była to największa bitwa podczas wojny obronnej Polski. Została stoczona przez dwie polskie armie "Poznań" (gen. Tadeusz Kutrzeba) i "Pomorze" (gen. Władysław Bortnowski) z niemieckimi 8 Armią i 10 Armią z Grupy Armii Południe ("Sud").
Dowodzący całością generał dywizji Tadeusz Kutrzeba dla zapewnienia sobie sprawnego odwrotu na Warszawę, zatrzymał się i skierował przeciw niemieckim 8 i 10 Armiom.
Bitwa miała trzy główne fazy: W I fazie 3 polskie grupy uderzeniowe pod dowództwem gen. Edmunda Knoll-Kownackiego rozbiły dwie niemieckie dywizje pancerne, zdobywając Łęczycę i docierając do linii Ozorków-Stryków. W następstwie tego Niemcy musieli ściągnąć oddziały odwodowych oraz korpus pancerny spod Warszawy.
W II fazie gen. T. Kutrzeba zadecydował o ataku w kierunku Skierniewic. 13 i 14 września w krwawych walkach wojska gen. Bortnowskiego zdobyły Łowicz, nie udało się jednak przebić do Sochaczewa. Po otrzymaniu wiadomości o nadchodzących od Warszawy oddziałach pancernych Bortnowski zarządził odwrót za Bzurę. Wojska polskie wpadły w okrążenie.
W III fazie bitwy, 16-18 września dowodzący polskimi oddziałami podjęli decyzję o próbie przerwania okrążenia w celu przebicia się do Warszawy. Miał do tego doprowadzić atak pomiędzy Sochaczewem a Witkowicami. W odpowiedzi Niemcy rozpoczęli kontrnatarcie z rejonu Sochaczewa oraz ataki lotnicze bombowców na polskie pozycje. Do okolic Puszczy Kampinoskiej udało się przebić 30 tys. żołnierzom, do niewoli dostało się ok. 200 tys.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2019-11-14 01:36:04