Czytaj więcej"/> Drukuj
Belizariusz -
z 1780-1781 r.
Belizariusz (Belisarius) (505-565) - wódz bizantyjski żyjący w VI wieku.
Karierę zaczął podczas wojny Bizancjum z Persją, jako magister militum per Orientem, głównodowodzący armią na Wschodzie. Po pierwszych niepowodzeniach, w 530 r. zwycięża Persów w bitwie pod Daras, ale w 532 roku przegrywa wielką bitwę pod Sura nad Eufratem, po czym zostaje pozbawiony dowództwa i odwołany do stolicy. W Konstantynopolu uczestniczył w krwawym stłumieniu powstania Nika w 532 roku. Na polecenie cesarza Justyniana w roku 533 Belizariusz przeprawia się do Afryki, zajmuje Kartaginę i w decydującej bitwie pod Trikameron pokonuje wandalskiego Gelimera. Po podboju państwa Wandalów w Afryce Północnej odbywa triumf w Konstantynopolu.
31 grudnia 535 roku Belizariusz ląduje na Sycylii i wkracza do Syrakuz. Następnie przeprawia się do Italii, gdzie zdobywa Neapol i posuwa się na północ. Król Gotów, Witigis, oddaje Belizariuszowi Rzym bez walki i wycofuje się do Rawenny. Potem jednak oblega Belizariusza w Rzymie przez ponad rok. Belizariusz przerywa oblężenie i ścigając Witigisa zajmuje Rawennę, biorąc Witigisa do niewoli. Belizariusz wraca do Bizancjum, oficjalnie po to, by objąć dowództwo na Wschodzie, jednak Justynian odmawia mu triumfu. Belizariusz na koniec życia popadł w niełaskę u cesarza i wrócił do Konstantynopola, gdzie, oślepiony i upokorzony, spędził resztę życia.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-07-14 05:23:51