Czytaj więcej"/> Drukuj
Alfabet łaciński (łacinka) - alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie - posługuje się nim ok. 35% ludności. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny.
Alfabet łaciński wywodzi się z alfabetu etruskiego i w II wieku p.n.e. składał się z 21 znaków:
A B C D E F G H I K L M N O P Q R S T V X

Pierwotnie zachodziła jeszcze jedna drobna różnica: pomiędzy F a H była litera Z. Została ona usunięta w IV wieku p.n.e. jako zbędna (język łaciński nie ma tego dźwięku) przez cenzora Appiusza Klaudiusza Caecusa. Na to miejsce wprowadzono literę G, która jest graficznym wariantem litery C. Do tamtej pory litera C służyła do oddawania zarówno głoski /K/, jak i głoski /G/, natomiast od czasu reformy C oznaczało wyłącznie głoskę /K/. Zmiana ta spowodowała także ograniczenie stosowania litery Q, a K prawie zupełnie wychodzi z użycia.
Litera Y została dodana, a Z ponownie dodana w I wieku p.n.e. w celu dokładnego oddawania na piśmie wyrazów greckich. W średniowieczu pojawia się litera W powstała z podwojonego V oznaczającego samogłoskę /U/ (stąd angielska nazwa W - double U). Jednak litera ta jest pierwotnie po prostu ligaturą stosowaną zamiast sekwencji VV, co oznacza sylabę "wu" - i stąd pochodzi jej polska nazwa.
Wreszcie w połowie XVI wieku litera I, oznaczająca do tej pory zarówno samogłoskę, jak i półsamogłoskę zostaje rozróżniona na I oraz J. Analogicznego rozróżnienia dokonuje się dla V, litera ta "rozpada się" na U dla samogłoski oraz V dla półsamogłoski (lub spółgłoski).
System obecnie zawiera 26 znaków. Ponieważ nie jest to układ odpowiadający każdemu językowi, wersje alfabetu łacińskiego dla większości języków dodają nowe znaki - głównie przez modyfikacje istniejących.
Są dwa zestawy znaków - małe i duże litery, przy czym zasady użycia to: Od tych zasad jest jednak sporo wyjątków, różnych w różnych językach.
Wiele systemów zapisu opartych na alfabecie łacińskim używa tzw. "dwuznaków" (a nawet "trójznaków" itd.), czyli par znaków łacińskich oznaczających pojedynczy dźwięk.
Niektóre języki traktują pary znaków jako osobne pełnoprawne znaki, np. czeska litera CH.
Alfabet łaciński:
A B C D E F G H I J K L M
N O P Q R S T U V W X Y Z

Kolejność znaków

Alfabet łaciński ma stałą kolejność znaków. Znaki dodatkowe są umieszczane w nim na jeden ze sposobów: Dwuznaki w funkcji znaków specjalnych są umieszczane po znaku bazowym, co jest problemem dla cudzoziemców, gdyż według czeskiej kolejności wyraz zaczynający się na CH (dwuznak traktowany jako osobna litera) występuje później niż wyraz zaczynający się na np. CU.

Alfabet polski

Alfabet_łaciński -

Litery szare to znaki historyczne polskiego alfabetu.lll

Pisownia łacińska języka polskiego

Polskie litery dodatkowe:
Ą Ć Ę Ł Ń Ó Ś Ź Ż

Polskie dwuznaki:
CH CZ DZ DŹ DŻ RZ SZ

Przy czym DZ, , , mają wymowę zbliżoną do par głosek D+Z, D+Ź, D+Ż, więc nie w pełni są dwuznakami.
Znak I zmiękcza niektóre z poprzedzających spółgłosek lub grup spółgłoskowych. Przed samogłoską zazwyczaj nie jest czytany i służy wyłącznie do zapisu zmiękczenia.

Pisownia łacińska innych języków

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-10-01 04:00:12