Czytaj więcej"/> Drukuj
Termin ten pochodzi od greckiego słowa "akólouthos" - "towarzyszący, idący za kimś", czy też czasownika "akóloutheo" - "iść za kimś, nasladować, towarzyszyć". W katolickich kościołach wschodnich i niektórych zgromadzeniach w kościele łacińskim osoba posiadająca najwyższy stopień święceń niższych. (przed subdiakonatem).

W Kościele łacińskim

Do 1972 r. w kosciele łacińskim było to ostatnie z 4 niższych święceń (ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat) udzielane kandydatowi do kapłaństwa w czasie formacji seminaryjnej. 15 sierpnia 1972 r. papież Paweł VI w dekrecie Ministeria Quedam zniósł święcenia niższe w kościele łacińskim, ustanawiając w zamian posługi lektora i akolity. Obecnie akolita - według prawa kanonicznego - jest ustanawiany do pomocy kapłanowi i diakonowi podczas Mszy Świętej i innych czynności liturgicznych. Może więc on udzielać Komunii św. w czasie Mszy lub poza nią, zanosić ją do chorych, lub w wypadku konieczności podać ją umierającemu jako Wiatyk. Może wystawić Najświętszy Sakrament do adoracji, nie ma natomiast prawa udzielenia nim błogosławieństwa. Posługi akolitatu udziela biskup. W czasie tego obrzędu na znak dopuszczenia do służby Eucharystii kandydat otrzymuje z rąk biskupa patenę z chlebem lub kielich z winem.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-04-10 14:07:07